Γριάς πεσούσης, πας ανήρ σκυλεύεται

Σήμερα, λέει, κατέρρευσε το lifestyle στην Ελλάδα. Άραγε πού ανάβουμε ρεσώ γι’ αυτή την τραγωδία; Έξω από τα γραφεία της ΙΜΑΚΟ; Στην Αράχωβα; Σε κλαμπ της Μυκόνου; Η μεγαλύτερη τραγωδία, αν με ρωτάς, είναι ότι δεν έλαβα πρόσκληση για την ρεσω-εκδήλωση: ούτε στο θάνατο του λάιφστάιλ δεν θεωρούμαι αρκετά κοσμική. Θα ανάψω ρεσώ δίπλα στα Louboutin μου και δεν θα ξαναφάω σούσι. Ποτέ.
«Απολογισμό», λοιπόν, δημοσιοποίησε ο Κωστόπουλος, και έφριξαν τα σόσιαλ μύδια. Οι μισοί γιατί «χέσε μας ρε Κωστό» και οι άλλοι μισοί γιατί «τώρα θυμηθήκατε να τον κράξετε, όταν τον παίζατε με το Nitro αγκαλιά ήταν ο θεός σας». Εγώ τον λυπήθηκα. Κάτι που είμαι ψυχοπονιάρα γενικά, κάτι που είναι και εκείνες οι μέρες του μήνα, δεν έμεινα ασυγκίνητη. Ναι, ρε, ο άνθρωπος χάνει ό,τι έχει και δεν έχει κι εσείς βγάζετε τσιτάτα στο τουίτα. Και, να ξέρετε, όσο περισσότερα έχεις, τόσο δυσκολότερο είναι να τα χάσεις. Εγώ, ας πούμε, αν φαλιρίσω (χτύπα ξύλο/δάγκα γλώσσα/κατούραναφύγουμε) θα χάσω ένα ποδήλατο Ideal που βούτηξα από την αδερφή μου και της είπα ότι μου έκλεψαν την μπροστά ρόδα και τώρα εκείνη έχει ξεκινήσει εκστρατεία στο Facebook για να βρει τους ληστές, μια φούστα μπέρμπεριζ που μου πήρε η μαμά μου πριν από 18 χρόνια και προσέχω να μην βάλω κιλά και δεν μπορώ να τη φορέσω και ένας χαλασμένος iMac του 2003 (τον οποίο μια από αυτές τις μέρες θα φτιάξω, μαζί με το Atari του 1988 που έχω στο πατάρι – α, ομοιοκαταληξία! Οιωνός, μάλλον στο πατάρι θα μείνει το Atari). Τα Louboutin είναι στο όνομα της μαμάς μου ενώ τα βινύλια είναι καλά κρυμμένα σε καταφύγιο στα βόρεια προάστια της πόλης για να μην πέσουν σε ξένα χέρια. Την Πόλη μας την πήραν, τα βινύλια ποτέ. Venceremos.
I digress. Είμαστε ζώα αχάριστα οι άνθρωποι και με πολύ μικρή μνήμη. Ας σου υπενθυμίσω, λοιπόν, τι σημαίνει Π.Κ. Ως βασιλιάς του lifestyle (δεν τον έδωσα εγώ τον τίτλο, τον είχε ο Πέτρος Κώστοπουλος πολύ πριν εγώ αποκτήσω πρόσβαση στο Ίντερνετ και αρχίσω να ενημερώνομαι), ήταν εκείνος που σου έμαθε να ζεις. Ποιοι σελέμπριτιζ είναι χοτ και ποιοι είναι νοτ. Ποιος κώλος αξίζει το σφύριγμά σου και ποιος όχι. Πόσες Σβετλάνες αξίζει η κάθε γκόμενα. Πού κάνεις το καλύτερο βυζί, κι ας είσαι από το Διδυμότειχομπλουζ. Ποια θα ήταν η Μύκονος αν δεν υπήρχαν τα περιοδικά του; Και εσύ, βλαχάκι, μην κάνεις πως δεν θυμάσαι ότι πρώτη φορά που πάτησες το πόδι σου στο νησί των ανέμων τα περιοδικά της ΙΜΑΚΟ συμβουλεύτηκες για το πού να πας, ώστε να μην καταλάβουν πως είσαι τσαρούχιφουστανέλα και ασχετάκι. Και έριξες και γκόμενα με τις ατάκες του. Και, ομολογήστε το. Όλοι έχετε/είχατε στο ψυγείο σας τα 50 πράγματα που πρέπει να κάνει ένας άντρας πριν κλείσει τα 40. Με όσα είχατε προλάβει να κάνετε σβησμένα.
Το λάθος του Κωστό είναι το ίδιο που έκανα εγώ με πρώην φίλη πριν από κάνα-δυό χρόνια. Αυτή, που λέτε (κουτσομπολιό τώρα, οι άντρες ας βάλουν για λίγο Champions League), κάθε φορά που βγαίναμε για καφέ, άνοιγε το στόμα της και έθαβε το σύμπαν. Σε επίπεδο νεκροθάφτη στη Χομς, τόσο θάψιμο είχαμε ακούσει στους λίγους μήνες που της κάναμε παρέα. Και αναρωτιόμασταν (τα μοσχάρια): «μα τι ανθρώπους πάει και βρίσκει, τόσο χαζοί/κακοί/ψώνια όλοι γύρω της. Ευτυχώς εμείς δεν είμαστε έτσι». Φυσικά, κι εμείς έτσι ήμαστε. Τουλάχιστον στα μάτια της, γιατί μετά από λίγο καιρό ανακαλύψαμε πως όσα έλεγε για τους άλλους, τα ίδια έλεγε και για εμάς. Γιατί πιστέψαμε ότι θα φερόταν σε εμάς διαφορετικά από ό,τι σε όλους τους άλλους, δεν το κατάλαβα ποτέ.
Πώς κολλάει αυτό με τον Κωστό, θα μου πεις. Θα σου πω. Επί χρόνια ο Π.Κ. έχτισε όνομα και περιουσία στην υποκουλτούρα του Έλληνα. Στο ψώνιο του, στην ελαφρότητά του, του πούλησε «lifestyle» (είχες και στο χωριό σου, μαρίτσα, lifestyle;) και έγινε και ο ίδιος βασιλιάς. Είτε είχε την ποιότητα να καταλάβει ότι πουλάει φούμαρα, καπνό, και στον καπνό δεν μπορείς να ζήσεις για πολύ, είτε όχι, το ζήτημα είναι ένα: βασίστηκε, για να μεγαλουργήσει, σε ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Σε αυτό που λέμε «μεγαλόπιασμα». «Ψώνιο». Το χαρακτηριστικό αυτό υποχρεώνει τον κάτοχό του να αντιγράφει πιστά τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής εκείνου που θεωρεί «βασιλιά του lifestyle» (ναι, ναι, αυτόν). Έχει, όμως, και μια παρενέργεια: όταν ο εν λόγω «βασιλιάς» εκπέσει, τότε, φίλε μου, ποιος είδε το ψώνιο και δεν το φοβήθηκε. Δεν θα σε λυπηθεί, Πέτρο μου, αυτός, τον οποίο εσύ ο ίδιος, με τα χεράκια σου, τα λογάκια σου και τις παραινέσεις σου διαμόρφωσες. Έπεσες; Έχασες. Όπως ακριβώς και η πρώην φίλη μου, δεν θα φερθεί σε εσένα διαφορετικά, απλά και μόνο επειδή είσαι εσύ.
Δικαίως, πάντως, παθαίνεις το συστριγγλό σου. Όλοι αυτοί που σε κράζουν μέχρι πριν από λίγο σε λάτρευαν. Και τώρα; Αχάριστα ζώα, είπαμε. Και οι δημοσιογράφοι σου. Κι αυτοί. Απλήρωτοι τώρα, αλλά όλα τα χρόνια καλοπληρωμένοι, βολεμένοι, και τώρα απέναντί σου. Βέβαια, για να λέμε και τα σύκα – σύκα (όχι αυτά τα σύκα, Πέτρο μου, δεν γράφουμε στο ΚΛΙΚ) και τη σκάφη – σκάφη, το «καλοπληρωμένοι» και το «βολεμένοι» ήταν κοινή συναινέσει ενώ το «απλήρωτοι» λίγο μονομερές. Αλλά δεν βαριέσαι, συμβαίνουν αυτά. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα του 2012 και του μνημονίου.
Ταράχτηκες πολύ, κι αυτό βγήκε στον «Απολογισμό». Άντρας ταραγμένος, ποτέ ορθογραφημένος, αυτό μου το έμαθε η μαμά μου όταν ήμουν 14 και πήρα το πρώτο μου ραβασάκι. «Γράφει το ‘αγαπώ’ με ‘ο’», της είχα πει φρικαρισμένη – ως γνήσιο ψυχάκι. Τότε μου το είπε, και μου έμεινε. Και το συναντάω σε όλη μου τη ζωή. Δίκαιη, λοιπόν, η ταραχή σου. Αλλά, Πιτερ, μην είσαι μπίτερ. Άλλωστε, όλοι αυτοί που σε κακολόγησαν δεν έχουν σημασία. Ψείρες ενοχλητικές, που φεύγουν με μια θεραπεία. Έχει ο καιρός γυρίσματα, όμως, και από εκεί που ήσουν πάνω, βρέθηκες κάτω, αλλά θα ξαναβρεθείς επάνω, και αυτοί κάτω, και όσο είσαι πάνω, κι αυτοί πάνω, κι εσύ κάτω, όχι, αυτοί κάτω, εσύ επάνω, ή κάτω, πάνω κάτω, εγώ πού είμαι; Μπερδεύτηκα, ζαλίστηκα και ξέχασα τι ήθελα να γράψω. Δεν πειράζει. Ας το λήξω εδώ κι ας πιω μια μπύρα. Γιατί στο κάτω-κάτω (ή στο πάνω πάνω; Ή στο πάνω κάτω;) εμένα το λάιφστάιλ δεν μου άρεσε ποτέ. Ήμουν πιο πολύ της εναλλακτικής παιδείας. Της Στανίση. Κι έτσι.

ΥΓ. Και τώρα, χωρίς Nitro, τι θα διαβάζουμε στην παραλία; Αυτόν τον πανικό τον σκέφτηκε κανείς; Ή όλα από εμένα τα περιμένετε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s