Παππούς – Γιαγιά: 1-1

«Ο παππούς μου ήταν αριστερός, θα έφριττε αν μάθαινε πως νηστεύω». Αυτό το είπα πριν από λίγο σε έναν συνάδελφο και θυμήθηκα τον μακαρίτη τον παππού μου, με τι μανία κάθε Πάσχα το έβαζε πείσμα να μας πείσει πως έχει απεμπλακεί από το βρόχο που λέγεται «οργανωμένη θρησκεία». Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό, που ξυπνήσαμε έντρομοι από κάτι γκάπα-γκούπα και τα ουρλιαχτά της γιαγιάς μου: «θα με πεθάνεις, αντίχριστε, κατέβα από εκεί!». Κατεβήκαμε τρέχοντας και είδαμε τον παππού μου (ο οποίος, σημειωτέον, δεν στεκόταν καλά στα πόδια του, λόγω πολλών χρόνων στα καράβια) σκαρφαλωμένο σε μια καρέκλα να καρφώνει μια πόρτα που είχε λίγο λασκάρει. «Μπαμπά, Μεγάλη Παρασκευή βρήκες να καρφώσεις; Περίμενε μέχρι αύριο», τον είχε συμβουλεύσει η μαμά μου, σε μια προσπάθεια διαμεσολάβησης, μεταξύ της βαθιά ριζωμένης πίστης της γιαγιάς μου και της προσπάθειας εκσυγχρονισμού και απεμπλοκής από τις δεισιδαιμονίες, που πρόσταζε τότε η εποχή για τον παππού μου.
Κλάμα η γιαγιά, πονηρό χαμόγελο ο παππούς, ο οποίος, πάντως τη λάτρευε τη γυναίκα του. Κάθε χρόνο, όμως, στις γιορτές της έτρωγε τα σωθικά. Έτσι μεγαλώσαμε, στη μέση από δύο άκρα: από τη μία η γιαγιά να μας τραβάει στις εκκλησίες και από την άλλη ο παππούς (και όχι μόνο) να προσπαθεί να μας εμφυσήσει την ανάγκη να μην πιστεύουμε σε κάτι άκριτα, να το τσεκάρουμε από όλες τις πλευρές.
Είχα λόγο που θυμήθηκα τον παππού μου αυτές τις μέρες. Τον θυμάμαι κάθε χρόνο, όταν ξεκινάω τη νηστεία της Σαρακοστής. Κυρίως γιατί ήταν εκείνος που κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι, μας έδινε κρυφά μια σοκολάτα Lacta, παρόλο που – τουλάχιστον όσο πήγαινα σχολείο – τα κιλά μου δεν μου επέτρεπαν τέτοιες παρασπονδίες, και η μαμά μου το απαγόρευε. Ακόμη και όταν νηστεύαμε – μάλλον ιδιαίτερα όταν νηστεύαμε – ο παππούς πάντα μας έβαζε κρυφά μια μικρή Lacta στο χέρι και μας έκλεινε το μάτι. «Σατανάς ο παππούς», θα πεις. Όχι, όχι Σατανάς. Το μονοπάτι των παιδικών ψυχών μας προς τη διερεύνηση.
Δεν είναι, όμως, μόνο η Σαρακοστή. Εξάλλου, τη νηστεία δεν την κάνω για λόγους θρησκείας, αλλά για λόγους υγείας. Δύο φορές τον χρόνο, μια την άνοιξη και μια το φθινόπωρο, καλό είναι να καθαρίζει ο οργανισμός από τις τοξίνες. Τον θυμήθηκα και για άλλο λόγο τον παππού μου. Τον θυμήθηκα όταν, καθώς ήμουν σταματημένη στο φανάρι, καθ’ οδόν για τη δουλειά, παρατήρησα στο πεζοδρόμιο, απέναντι από μια εκκλησία, έναν κύριο ακίνητο. Περίμενε για μερικά δευτερόλεπτα κοιτώντας την εκκλησία, και μετά έκανε έναν σταυρό τόσο μεγάλο που φοβήθηκα ότι αν ήμουν στην αριστερή λωρίδα, θα είχε πάρει και το αυτοκίνητό μου μαζί. Αμέσως μετά έκανε μεταβολή και έφυγε. Μου θύμισε έναν φόβο έμφυτο που έχω για τους ανθρώπους που παιανίζουν τα στοιχεία εκείνα του χαρακτήρα τους που θεωρούν θετικά. «Είμαι πολύ πιστός Χριστιανός», «είμαι πολύ καλός άνθρωπος», «δεν υπάρχει μάγειρας σαν εμένα». Και έχω δει «καλούς Χριστιανούς» να καταστρέφουν σπίτια, έχω δει πραγματικά καλούς ανθρώπους να πληγώνονται ανεπανόρθωτα από τις συμπεριφορές άλλων, αυτοτιτλοφορούμενων «καλών ανθρώπων», και έχω φάει το πιο άνοστο φαγητό από τους «καλύτερους μάγειρες» στον κόσμο. Μου έλεγε η γιαγιά μου – επίσης συχωρεμένη, αν και δεν είχε και πολλά να της συγχωρέσεις: «να είσαι ταπεινή και να λες πολλά καλά για τους άλλους, αλλά λίγα για εσένα. Γιατί αν χρειαστεί να δείξεις τι είσαι, τότε σημαίνει πως δεν είσαι». Και έκανε έναν σταυρούλι τόσο δα, και πήγαινε στην εκκλησία της και μόνο τον άντρα της μάλωνε, όταν κάρφωνε τη Μεγάλη Παρασκευή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s