Εγώ φακή, εσύ φιλέ μινιόν

«Ήσουν ανάμεσα σε αυτούς που απέλυσαν;», με ρώτησε ο Αντώνης αργά χθες το βράδυ. Στη θετική μου απάντηση, μου δήλωσε «εδώ ισχύει σε όλο του το μεγαλείο το ‘αυτοί θα χάσουν’. Καλή δύναμη». Έμελλε, λοιπόν, να είναι από έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω η πιο γλυκιά λέξη παρηγοριάς για τα 12 χρόνια εργασίας που πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων με ένα τηλεφώνημα και ένα χαρτί τόσο άκυρο που θεωρώ ότι θα μου το ζητήσουν πίσω, για να μου στείλουν κάτι πιο λογικό. Αν εξαιρέσουμε τους γονείς μου – που ήταν όλο το βράδυ με υπογλώσσια – ο Αντώνης ήταν εκείνος που με συγκίνησε περισσότερο. Ωστόσο, δεν ήταν ο μόνος.
Τηλεφωνήματα και μηνύματα έπεφταν από παντού. Άνθρωποι με τους οποίους είχα χρόνια να μιλήσω με πήραν για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους και το «μην μασάς, όλα θα πάνε καλά!» τους. Ελπίζω πώς έχουν δίκιο…
Με συγκίνησαν και κάποιοι συνάδελφοι. Πέρίμενα κάποια μορφή συμπαράστασης, εξάλλου όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, είναι δύσκολο κάποιοι να γίνουμε φακή και κάποιοι άλλοι φιλέ μινιόν. Ήταν ο Κώστας ή ο Σταύρος – ας με συγχωρέσουν και οι δύο που δεν θυμάμαι, η ταραχή μου ήταν μεγάλη: εξάλλου, και οι δύο πάνω κάτω τα ίδια είπαν και με συγκίνησαν εξίσου – που είπε πως «όταν δεχθήκαμε τη μείωση, τη δεχθήκαμε με βάση μια προβλεπόμενη πτώση των εσόδων της επιχείρησης. Τώρα που βλέπουμε ότι τα πράγματα, τελικά, πάνε καλύτερα, κανονικά θα έπρεπε να ζητήσουμε αύξηση. Δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Θέλουμε να επιστρέψουν οι συνάδελφοι που απολύθηκαν».
Αργότερα, όταν βγήκαμε για ένα ποτό (για να πάνε κάτω τα φαρμάκια), κάναμε λόγο για ένα κοινωνικό φαινόμενο που αναδεικνύεται μέσα από την κρίση και δεν του δίνει κανείς σημασία: αυτό της ανθρωποφαγίας. Η αλματώδης άνοδος της ανεργίας, η τρομοκρατία, η τρομολαγνεία, οι συνεχείς απειλές, τα συνεχή χτυπήματα, όλα αυτά είναι παραπάνω από αρκετά για να μας καταντήσουν από κοινωνία σε ένα σύνολο από μονάδες. Ο καθένας για τον εαυτό του. Ο θάνατός σου, η ζωή μου. Έδιωξαν εσένα, άρα θα κρατήσουν εμένα. Είναι ανατριχιαστικά όμορφο, έστω και στα λόγια – που τουλάχιστον για τους δύο συναδέλφους μάλλον δεν ήταν μόνο λόγια – να διαπιστώνεις πως η ανθρωποφαγία περιορίζεται σε κάποιους. Δεν θέλουν όλοι να σου φάνε το λαρύγγι. Κάποιοι μπορεί να είναι και vegetarian.
Φυσικά, δεν είναι όλοι σαν τον Σταύρο και τον Κώστα. Υπάρχουν κι εκείνοι, «οι άλλοι». Οι φακές που απλώνονται στο πιάτο σαν φιλέ μινιόν. Και τι σαν όλοι γνωρίζουν πως είναι φακές; Αυτοί κοτσάρουν στο κεφάλι ένα κομμάτι άνηθο, στολίζονται με λαχανάκια βρυξελλών και νομίζουν πως περνιούνται για φιλέ μινόν.

Γι’ αυτούς δεν θα μιλήσω. Δεν έχω μάθει να μιλάω άσχημα για κανέναν, ακόμη και σε περιπτώσεις σαν και αυτή. Δυστυχώς για εμένα, δεν πιστεύω σε «κάρμα» και «Θεία δίκη» ή κάτι τέτοιο, ή πως όλοι παίρνουμε «από το σύμπαν» αυτό που μας αξίζει. Πιστεύω όμως αυτό: ο κάθε άνθρωπος κρίνεται από τους άλλους με βάση τις πράξεις του. Κι αυτό, όμως, λίγη σημασία έχει. Εκείνο που μετράει είναι ότι στο τέλος της ημέρας όλοι μένουμε μόνοι με τους εαυτούς μας. Εκείνες τις ώρες, κάποιοι έχουμε καλύτερη παρέα από κάποιους άλλους. Εξάλλου, δεν νομίζω πως «κάποια ζώα είναι πιο ίσα από άλλα» σε αυτή τη φάρμα, και αυτή η φάρμα διοικείται με όρους περίεργους…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s