Οι μαριονέτες δεν γιορτάζουνε ποτέ

Προς όλους όσους μου ευχηθήκατε χθες «χρόνια πολλά» για το International Puppet Day. Ευχαριστώ πολύ, καλοσύνη σας, και στα δικά σας, ό,τι επιθυμείτε! Όμως δεν γιόρταζα. Βλέπετε, χθες ήταν Puppet Day και όχι Marionette Day. Ποια η διαφορά;;; Βασικά, τεράστια. Πάπετ είναι η κούκλα, εκείνο που βάζεις μέσα το χέρι σου και το κουνάς, κουκλοθέατρο! Μάριονετ, είναι η μαριονέτα. Η κούκλα με τους σπάγγους στα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι! Εκείνη που κινείται με χάρη – ναι, χάρη στους σπάγγους – και όχι εκείνη που κινείται σαν το σπαστικό βατράχι πάνω στη σκηνή του κουκλοθέατρου!
Η διαφορά είναι και ηθική, αν θέλεις να ξέρεις. Το πάπετ δεν είναι ποτέ αυτό που φαίνεται. Είναι ένα χέρι ντυμένο σαν κούκλα, δεν έχει ψυχή εκτός και αν έρθει ένα χέρι και το φορέσει, σαν μασκάρεμα ένα πράγμα, και μόνο τότε παίρνει ζωή. Είναι, σαν να λέμε, κάτι ψεύτικο, που, αν δεν το ντυθεί κάτι άλλο δεν μπορεί να σταθεί στον χώρο. Δεν έχει δική του υπόσταση, κλέβει κάποιου άλλου. Αν το χέρι που θα το φορέσει είναι μεγάλο, με μακριά δάχτυλα, με καλή κίνηση, τότε κι εκείνο γίνεται ελκυστικό, κινείται με χάρη και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Αν το φορέσει κανένα κοντόχερο με δάχτυλα – πινέζες, γίνεται άχαρο, άμορφο, ούτε τα χέρια δεν μπορεί να κουνήσει. Ομοίως – φαντάζομαι – υιοθετεί τις ιδέες, τις ζωές και τα «θέλω» του χεριού που θα το φορέσει, παίρνει την προσωπικότητά του, εκφράζει τις αισιοδοξίες, τις προσδοκίες και τα σχέδιά του και επιλέγει να περπατήσει τον δρόμο του. Κοινώς, είναι ένα κενό κέλυφος, που χρησιμοποιεί ξένα δάχτυλα για να δικαιολογήσει τις πράξεις και τις κινήσεις του.
Η Μαριονέτα δεν είναι έτσι. Έχει υπόσταση, εμφάνιση, προσωπικότητα, παρουσία στον χώρο. Ακόμη και αν κάποιος δεν κρατάει τους σπάγγους της, έχει την ομορφιά της, την ξεχωριστή μορφή της, τον αέρα της. Χωρίς να αλλάζει ποτέ, όποιος και αν δουλέψει μαζί της. Η παρουσία της είναι πάντα ίδια, η χάρη της ίδια, οι κινήσεις της ίδιες. Τα χέρια της, τα πόδια της, δεν αλλάζουν. Το μόνο που αλλάζει είναι ο άνθρωπος που τη στηρίζει και της δίνει φωνή. Είναι θέμα στήριξης. Η Μαριονέτα χρειάζεται στήριξη για να λάμψει, αλλά και όταν δεν στηρίζεται, κάνει ό,τι μπορεί. Πάντα, όμως, με την ίδια εμφάνιση, την ίδια παρουσία, την ίδια αύρα. Δεν μπορείς να αλλάξεις μια μαριονέτα, όπως και αν το προσπαθήσεις, γιατί έχει δική της ψυχή. Όποια και αν είναι αυτή, έτσι; Καλή ή κακή, όμορφη ή άσχημη, straight up ή messed up, η μαριονέτα μπορεί να είναι πολλά, εκτός από δύο: κενή και ψεύτικη. Έχει, δηλαδή, ήδη διαμορφωμένο εσωτερικό κόσμο. Πριονίδια; Ξυλάκια; Πούπουλα; Αφρολέξ; Η καθεμία άλλο, αλλά δικό της. Και δεν χρειάζεται να «φορέσει» την προσωπικότητα κάποιου άλλου. Έχει δική της. Καλή; Κακή; Απαίσια; Καταπληκτική; Ποιος ξέρει; Αυτή είναι η μαγεία.
Αυτή είναι η διαφορά με την κούκλα, που είχε τη «γιορτή» της. Η δόλια η κούκλα χρειάζεται ολόκληρη προσωπικότητα! Η Μαριονέτα μόνο λίγη στήριξη στους σπάγγους της. Τα… στρινγκς της! Η Μαριονέτα με τα στρινγκ… Ξέρεις εσύ τώρα 😉

Εντάξει, αυτό το τελευταίο μου το είπε κάποιος άλλος. Που χθες έγινε πλούσιος, μαζί με εμένα, χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες και τις θυσίες κάποιων άλλων. Άντε, σε καλή μας μεριά – που σε καλή μεριά θα πάνε, να το ξέρεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s