Milo Manara, σου ’ρχομαι!

Η μεταξοτυπία του Milo Manara πωλείται μέσω της ιστοσελίδας της Comicdom της Αθήνας. Στείλτε το όνομά σας και αγοράστε την. Αν δεν το κάνετε ίσως μπορέσετε να πάρετε ό,τι περισσέψει στους χώρους της εκδήλωσης

Είμαι σίγουρη ότι η αίθουσα της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης – όπου και αν είναι αυτή, είμαι έτοιμη να μάθω να χρησιμοποιώ ακόμη και το gps για να τη βρω – θα είναι γεμάτη από άντρες – αγόρια που μεγάλωσαν με τις δημιουργίες του στο (ένα) χέρι και τη μνήμη της εφηβικής έξαψης που έκαιγε τα μάγουλά τους (τουλάχιστον) όταν ξεφύλλιζαν τις σελίδες που κουβαλούσαν κάθε του έμπνευση, πινελιά, λέξη…
Εντάξει, η πλειοψηφία δεν στεκόταν στις λέξεις, κάποιοι δεν τις διάβαζαν καν. Ίσως θα έπρεπε, όμως, μιας και ο Μίλο Μανάρα είναι ένας από τους καλύτερους αφηγητές. Οι ιστορίες του, αν κάνεις τον κόπο να τις διαβάσεις και δεν μείνεις στις εικόνες (αλλά και πώς να μην μείνεις…), θα διαπιστώσεις πως, όχι μόνο έχουν αρχή, μέση και τέλος, αλλά κάνουν και τον κόπο να αναλύσουν τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται. Οι χαρακτήρες του είναι πολυεπίπεδοι, οι περιπέτειες στις οποίες υποβάλλονται συναρπαστικές και οι αλλαγές τις οποίες υφίστανται βαθιές. Οι πρωταγωνιστές δοκιμάζονται, οι σχέσεις εξερευνούνται, η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται, οι κοινωνικοί ιστοί διαρρηγνύονται (το παράκανα, λες;)…
Αυτό που θέλω να πω, τέλος πάντων, είναι πως, σε αντίθεση με αυτό που λέτε όλα τα αγοράκια στη μαμά σας όταν βρει το Playboy κάτω από το κρεβάτι («μανούλα, για τα άρθρα το διαβάζω, τι εννοείς έχει φωτογραφίες από γυμνές γυναίκες μέσα, ούτε και το είχα προσέξει, δεν έφτασα ακόμη μέχρι τη μέση, έχει μια καταπληκτική ανάλυση του ‘Παρίσι, Τέξας’ του Βιμ Βέντερς»), αυτή η «δικαιολογία» στην περίπτωση του Μίλο Μανάρα ισχύει. Αλλά, τσάμπα μιλάμε, μιας και οι περισσότεροι δεν έχουν κάνει ποτέ τον κόπο.
Και γιατί να τον κάνουν, άλλωστε; Αν δεν ήταν εκπληκτικός καλλιτέχνης, δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο ζωντανό το αίσθημα της διέγερσης (το είπα καλά;). Δεν ξέρω, εξάλλου, κανένα 14χρονο αγοράκι που να κλείστηκε ποτέ στην τουαλέτα με ένα βιβλίο με stick figures για-περίπου-ένα-μισαωράκι. Σαν καλλιτέχνης, ο Μίλο Μανάρα ανήκει σε εκείνη τη χρυσή μπάλα που ίπταται πάνω από το κεφάλι του μέσου όρου, βγάζοντάς του τη γλώσσα κοροϊδευτικά (στην περίπτωση του Μανάρα, βέβαια, μπορεί η κίνηση αυτή να προσλαμβάνει και άλλα χαρακτηριστικά, πέραν του «κοροϊδευτικά»). Ίσως δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η καλλιτεχνική του φύση βγήκε στην επιφάνεια από πολύ νωρίς – πριν ακόμη καταλάβει την αγάπη του για τα κόμικς. Μάλιστα, σύμφωνα με τον θρύλο (εντάξει, ποιον θρύλο, σε μια βιογραφία το διάβασα), σε εφηβική ηλικία το έσκασε από το σπίτι του για να επισκεφτεί μια έκθεση του Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Με πτυχία αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής στο χέρι, ήταν δύσκολο να κρατηθεί μακριά από κάποια – οποιαδήποτε – μορφή τέχνης. Ευτυχώς για εκείνους τους περίεργους τύπους με τα γυαλιά με το σελοτέιπ και τα ψηλοκάβαλα παντελόνια (ωχ, καλά, ποιον κοροϊδεύετε, όλοι λατρεύετε τον Σέλντον Κούπερ, τα γκικς είναι πλέον χοτ!), επέλεξε τα κόμικς.
Είδατε με πόση επιτυχία κατάφερα – πέρα από κάποια ανεπαίσθητα hints – να κρατήσω έξω από ένα ολόκληρο ποστ το βασικό στοιχείο της τέχνης του Μανάρα, το σεξ; Είναι επειδή φοβάμαι πως θα το διαβάσει η μαμά μου. Όμως, σόρι μάμι, αλλά πρέπει να το πω: το σεξ! Το απροκάλυπτο, ενοχοποιημένο, απενοχοποιημένο, αναπόφευκτο, άπλετο, κρυφό, φανερό, ενστικτώδες, ωμό, καλλιτεχνικό, «βρώμικο», παθιασμένο, ενοχικό, σχεδιασμένο, ξαφνικό, σκληρό, αμείλικτο σεξ που ξεπηδάει (χεχε, το έπιασες;; ξε-πηδάει! – Το ‘χασα) από τις σελίδες και γεμίζει το δωμάτιο κάθε φορά που ανοίγεις ένα από τα άλμπουμ. Κανένας δεν έχει βάλει με την πένα του (τώρα το έχεσες, με την πένα του, έκφυλε, όχι με την «πένα» του!) πιο εκφραστικά τον πόθο στα μάτια μιας γυναίκας που ο ίδιος έχει καλλιτεχνήσει. Μιας γυναίκας υπέρκομψης, όμορφης, αέρινης, η οποία, η δόλια, συνήθως παγιδεύεται σε μια περίεργη ιστορία, πάντοτε με ερωτικό περιεχόμενο. Η απαράμιλλη ικανότητα του Μανάρα να πραγματεύεται ερωτικά θέματα μέσα από το βλέμμα του καλλιτέχνη, με μια συμπαγή και συναρπαστική αφήγηση και απεικόνιση πέρα από αυτόν τον πλανήτη είναι ακριβώς ο λόγος που τον κρατούν στην κορυφή τα τελευταία… ε… πολλά χρόνια και εξηγεί το γιατί η φετινή comicdom con θα είναι τίγκα. Κι εκεί, μέσα σε πολλούς ξαναμμένους άντρες, θα είμαι κι εγώ, σε μια γωνία, θαυμάζοντας από μακριά έναν μεγάλο καλλιτέχνη (ναι, λάτρεις της ιστορίας της τέχνης και του συντηρητισμού, #pestenamefate).

ΥΓ. Ο Milo Manara θα συζητήσει με άλλους, ειδήμονες του είδους, την Κυριακή, 1 Απριλίου (όχι, δεν είναι πρωταπριλιάτικο, δεν παλιώνει ποτέ αυτό το αστείο;; ) στις 6:15μμ στον χώρο της Comicdom Con, Μασσαλίας 22, νομίζω ότι είναι στο Κολωνάκι, μην με σκοτώσετε, κι εγώ με χάρτη θα (ξανα)πάω! Θυμάμαι πέρσι φάγαμε κάτι ωραία σουβλάκια κάπου κοντά, ίσως αυτό σας βοηθήσει. Δείτε και αυτό ίσως σας βοηθήσει περισσότερο. Αυτά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s