Περιμένοντας τη μπόρα…

Image
Όλη τη μέρα σήμερα περιμένω τη μπόρα. Μια μπόρα που δεν έρχεται. Έχω καθίσει στην κουνιστή πολυθρόνα δίπλα από το παράθυρο και κάθε φορά που κάτι ακούγεται που μοιάζει με βροχή κοιτάζω έξω λαίμαργα, σαν παιδάκι που περιμένει τον Άγιο Βασίλη.
Από το πρωί η μέρα μου έχει υποσχεθεί μια μπόρα. Σκούρα μπλε φουσκωτά σύννεφα έχουν κρύψει τον ήλιο, ενώ ο αέρας που φυσάει από τη θάλασσα – ούτε δροσερό αεράκι που σβήνει λίγο την κάψα του ανοιξιάτικου ήλιου αλλά ούτε και δυνατός βαρδάρης, μόνο εκείνος ο αέρας που γεμίζει το μπαλκόνι φύλλα και λυγίζει τα κλαδιά των δέντρων τόσο ώστε να τα προετοιμάζει να υποδεχτούν στις ρίζες τους το πότισμα, έχοντας ιδρώσει στον χορό της βροχής – κουβαλάει μαζί του την υπόσχεση της καταιγίδας. Κάθε φορά που σκοτεινιάζει λίγο, τρέχω να ανοίξω τις κουρτίνες για να μην χάσω ούτε σταγόνα. Γρήγορα, όμως, τα σύννεφα ανοίγουν και οι ελπίδες μου σκορπούν.
Δεν νομίζω ότι ο καιρός θα κρατήσει την υπόσχεσή του σήμερα.
Δεν είμαι από αυτούς που περιμένουν με κομμένη την ανάσα την άνοιξη. Το αντίθετο, μάλλον. Ανήκω στη σιωπηλή εκείνη ομάδα των σκοταδόφιλων, εκείνων, δηλαδή, που προτιμούν μια βροχερή μέρα από μια ηλιόλουστη. Ίσως μου έμεινε από τους καιρούς εκείνους που, παιδιά, χαιρόμασταν τη βροχή μέσα στο καλοκαίρι. Τρεις μήνες κάτω από τον καυτό ήλιο δίπλα στην αμμουδιά, ήταν πραγματική γιορτή οι μέρες που η θάλασσα μας δώριζε ένα μπουρίνι. Ευλογία ήταν και το ότι οι γονείς μας δεν ήταν από εκείνους που θα μας έκλειναν στο τροχόσπιτο μέχρι να σταματήσει η βροχή. Τρέχαμε, λοιπόν, ξυπόλητες με τα μαγιώ μέσα από αστραπές, βροντές και νεροποντές, απολαμβάνοντας τη δύναμη της φύσης, εισπνέοντας τον δροσερό αέρα, μούσκεμα από την κορφή μέχρι τα νύχια, γελώντας.
Ίσως σκεφτείς πως «τώρα, όμως, δεν δροσίζεσαι. Ούτε και τρέχεις». Δεν έχεις άδικο. Εξάλλου, αυτό είναι το μειονέκτημα του ενήλικα, έναντι των παιδιών: η απώλεια εκείνης της έλλειψης ντροπής, η άγνοια πως υπάρχει η συνείδηση «μπορώ να κάνω τα πάντα» ή «υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να κάνω». Η μέρα που θα εντοπίσεις το νεύρο εκείνο μέσα σου που σε ενημερώνει αν κάτι μπορείς να το κάνεις ή όχι, είναι η μέρα που μεγαλώνεις. Άσχετα με το αν τελικά πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα. Γιατί είναι άλλη η άγνοια κινδύνου, και άλλη η συνειδητή επιλογή της επικίνδυνης οδού. Άλλη η αυτονόητη απόλυτη ελευθερία και άλλη η συνειδητή επιλογή της.
Εκείνη η αίσθηση με γεμίζει κάθε φορά που πιάνει μπόρα. Κάθε μπουμπουνητό με φέρνει πίσω στις «κουζίνες» του κάμπινγκ όπου ξεκαλοκαιριάζαμε, και νομίζω πως κάθομαι με τα κορίτσια και κοιτάζω τον ορίζοντα, μετρώντας κεραυνούς, τσιμεντώνοντας φιλίες που ακόμη και τότε ήξερα πως θα κρατήσουν για πάντα. Και όταν η μέρα μου υπόσχεται μπόρα και βλέπω τον ήλιο, λίγο με πιάνει το παράπονο και λίγο τα νεύρα μου. Όπως τώρα, που, παρότι ο αέρας κρατάει, στο βάθος ο ουρανός έχει ανοίξει και φώτισε. Δεν αγχώνομαι όμως. Αν όχι σήμερα, τότε σίγουρα μια άλλη μέρα. Αλλά μια μπόρα θα έρθει, γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι σε αυτή τη ζωή έχουμε ποικιλία.

Ίσως έρθει και αύριο, γιατί θα πάω στο κομμωτήριο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s