Δεκαέξι χρόνια Ημισκούμπρια

Αυτό το σαββατοκύριακο μας βρήκε στην Αθήνα. Όχι, δεν πήγαμε για βόλτα, αλλά για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: είχαμε να πάμε σε ένα πάρτι γενεθλίων. Ένας πολύ καλός φίλος έκλεισε τα δεκαέξι.

Τα περίπου 1000 άτομα που βρέθηκαν το Σάββατο στο Fuzz για το πάρτι, είδαν τη βραδιά τους να ξεκινάει με μια ευχάριστη έκπληξη. Στη σκηνή στις 10 η ώρα (10 και 10 για την ακρίβεια) ανέβηκε ένα συγκρότημα ονόματι Prejudice Reborn, και με μέταλ ήχους και «βαριά» φωνητικά, πρώτον με σόκαρε (γιατί τι δουλειά είχε σε μία τέτοια συναυλία;;) και δεύτερον με υποχρέωσε να κάνω ένα τόσο δα, μικρούλι, σχεδόν-ανεπαίσθητο headbanging.

«Γιατί σοκαρίστηκες;», αναρωτήθηκε την επόμενη μέρα ο Μιθριδάτης. «Οι ‘Ημίσκουμπρες’ ανέκαθεν ήξεραν και εκτιμούσαν την καλή μουσική». Αυτό, εξάλλου, φάνηκε και κατά τη διάρκεια της συναυλίας, μιας και όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί διασκέδασαν την παράσταση με την ψυχή τους. Όταν, μάλιστα, οι Prejudice έπαιξαν Metallica, εκεί η αίθουσα σείστηκε. Νωρίτερα, μας είχε προειδοποιήσει σχετικά και ο Δημήτρης Μεντζέλος. «Είναι μια πάρα πολύ καλή μέταλ μπάντα. Και ίσως φαίνεται σαν περίεργη επιλογή, όμως θα δείτε ότι στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει». Και ήταν αλήθεια.

Δεν ήταν όμως αυτό που είχαν έρθει να δουν. Ίσως γι’ αυτό όταν ανέβηκαν στη σκηνή ο Σέξπυρ και ο DJ Vanilla (ντυμένος με στολή μπάσκετ ‘80s του Άρη Πετρούπολης, παρακαλώ!) η θερμοκρασία ανέβηκε επικίνδυνα. Η απόστασή μου από αυτό το είδος της μουσικής με έφερε σε μια θέση, από την οποία απλά άκουγα τα κομμάτια και διασκέδαζα με τους στίχους και χόρευα με τη μουσική. Οι υπόλοιποι, όμως, το ζούσαν! Ήξεραν όλους τους στίχους, όλα τα τραγούδια, και το κοινό ζεσταινόταν επικίνδυνα για το κύριο μέρος της βραδιάς.

Αυτό ήρθε με τρόπο… επικό. Ξαφνικά, ακούστηκε το Carmina Burana. Με beat. Φωτογραφίες από μια πορεία δεκαέξι ετών διαδέχονταν η μία την άλλη στο ρυθμό του (πειραγμένου) έργου του Carl Orff. Και τα Ημισκούμπρια έκαναν την εμφάνισή τους.

Ο Πρύτανης επιβλητικός, πήρε τη θέση του στο πίσω μέρος της σκηνής, περιτριγυρισμένος από υπολογιστές, μόνιτορ, κονσόλες, ούτε και ξέρω τι είχε εκεί πίσω! Ο Μεντζέλος, σικ, στυλάτος με καβουράκι και πουκάμισο, και ο Μιθριδάτης, με… κιλτ (ναι, καλά διάβασες, κιλτ, ναι, τη σκοτσέζικη τη φούστα, ναι, ξέρω τι είναι το κιλτ) και μαύρο μπλουζάκι πήραν τις θέσεις τους πίσω από τα μικρόφωνα, και το σόου άρχισε.

Με κομμάτια από την αρχή της καριέρας τους μέχρι σήμερα, από τα σόλο άλμπουμ τους, με γκεστς έκπληξη (Professional Sinnerz, Ευρυδίκη), με στιγμές φορτισμένες με συγκίνηση (ιδίως όταν ο Μεντζέλος απήγγειλε το «Α ρε πατέρα» από την προσωπική του δουλειά), αλλά κυρίως με αστείρευτη ενέργεια, πολύ χιούμορ, περισσότερη μουσική και πολλή αμφίδρομη αγάπη. Από το κοινό προς τη μπάντα, η οποία με το χιούμορ της και τη μουσική της μεγάλωσε, όχι μία, αλλά δύο γενιές (αλήθεια είναι, μέτρα το αν θες), αλλά και από το συγκρότημα προς τον κόσμο, που επί δεκαέξι χρόνια στηρίζει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες, τις προσπάθειές του, όλες του τις κινήσεις.

Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς (δηλαδή μία από τις πολλές), η συνεργασία με τους Prejudice Reborn στο «ΜΕΘ στο βολάν». Η μουσική έγινε μέταλ, ο ρυθμός έγινε λίγο πιο γρήγορος, και το κομμάτι έγινε αγνώριστο – με τη πολύ καλή έννοια!

Το σόου διήρκεσε – πίστεψέ το – περίπου τρεις ώρες. Τα δεκαέξι χρόνια των Ημισκουμπρίων είναι, από το περασμένο Σάββατο, γεγονός. Ένα παιδί στην πρώτη Λυκείου είναι η ζωή ενός από τα πρώτα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής – και ενός από τα πιο σταθερά (ίσως το πιο σταθερό) στους στόχους, τις αξίες, την αγάπη το είδος μουσικής που υπηρετεί και τα πρώτα «πιστεύω», εκείνα, της αρχής.

Και, τώρα που τελείωσαν οι γιορτές και τα πανηγύρια, έρχομαι εγώ να αναρωτηθώ: ρε φίλε… δεν μπορεί να πέρασαν δεκαέξι χρόνια από την ημέρα εκείνη που ο φίλος μου ο Γιώργος έβγαλε από τη δισκοθήκη του ένα βινύλιο* και μου είπε «το ξέρω ότι δεν ακούς ελληνικά, αλλά έχω εδώ ένα συγκρότημα που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο, και θέλεις δεν θέλεις θα το ακούσεις!». Δεν ήθελα, αλλά το άκουσα. Και είχε δίκιο, αν δεν το είχα κάνει, θα έχανα.

 

*Βινύλιο, το: Αγαπημένε αναγνώστη, αν δεν ξέρεις τι είναι το βινύλιο, θα σε παρακαλέσω να μην μου το πεις. Να κάνεις ένα γκουγκλ σερτς, να ενημερωθείς, και δεν θα το συζητήσουμε ποτέ. FYI, αν δεν έχεις ακούσει ποτέ μουσική από βινύλιο, πιστεύω ότι οφείλεις να το διορθώσεις άμεσα. Και δεν θέλω να ξέρω. Ευχαριστώ.

** Πολλές από τις φωτογραφίες τις βούτηξα από το επίσημο φαν πέιτζ των ημίζ στο φέισμπουκ. Όχι, δεν είμαι τόσο καλή φωτογράφος!

Advertisements

One response

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s