Στο Rock and Roll Hall of Fame χωρίς τον Axl, τον MCA αλλά και τον Frusciante

 

Ο ένας μετά από τον άλλον, οι καλλιτέχνες που επρόκειτο να εμφανιστούν στη σκηνή της 27ης ετήσιας ένταξης συγκροτημάτων στο Rock and Roll Hall of Fame άρχισαν να λακίζουν. Και, εντάξει, ο Rod Stewart και ο Adam Yauch των Beastie Boys είχαν καλή δικαιολογία – ο Rod είπε πως είναι άρρωστος, δεν γνωρίζω τι έχει πάθει, αλλά ο MCA (όπως είναι γνωστός ο Yauch) βασανίζεται εδώ και χρόνια από τον καρκίνο και όποτε λεει πως δεν μπορεί να εμφανιστεί κάπου, εγώ κλείνω τα μάτια, σφίγγω τα δόντια και του στέλνω όλη τη θετική μου ενέργεια για να τη γλιτώσει. Αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τόσο ο John Frusciante, πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (και μελλοντικός σύζυγός μου) όσο και ο… πολύς Axl Rose των Guns ‘N’ Roses, ίσως θα έπρεπε να ξε-ξινίσουν τα μούτρα και να εμφανιστούν.

Δεν καταλαβαίνει, όμως, ο σωστός ο ρόκερ από δυσκολίες. Αυτό, τουλάχιστον, απέδειξαν όσοι πήγαν, τελικά, μιας και, σύμφωνα, τουλάχιστον, με το Rolling Stone, αφού (λόγω Πάσχα, μην νομίζεις) φέτος δεν πήγα, επρόκειτο για μια από τις καλύτερες βραδιές στο Rock and Roll Hall of Fame. Όπως, εξάλλου, είπε και ο μπασίστας των GnR, Duff McKagan, «δεν έχει σημασία ποιος ήρθε απόψε εδώ, γιατί σημασία έχει η μουσική που έπαιξαν αυτές οι μπάντες», και στη συνέχεια άφησε αυτή τη μουσική να μιλήσει για λογαριασμό του: οι GnR, με τον Duff, τον Slash και τον Gilby Clarke στις κιθάρες, τον τραγουδιστή των Alter Bridge, Myles Kennedy (ο οποίος οι «κακές» γλώσσες λένε πως δεν έχασε ούτε μια νότα από τις κορώνες του Axl) και στα ντραμς τους Matt Sorum και Steven Adler έπαιξαν ένα σετ τριών κομματιών και ξεσήκωσαν το πλήθος. Ο ενθουσιασμός ήταν τόσος που ο κόσμος από κάτω φώναζε ρυθμικά «Fuck Axl», ενώ φήμες ότι ο Axl έσπασε την τηλεόρασή του και άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας στους δρόμους του Ελ Έι ελέγχονται ως ανακριβείς.

Η απουσία του Adam Yauch έκανε αδύνατη την άνοδο των Beastie Boys στη σκηνή, αφού κάτι τέτοιο το είχαν αποκλείσει κατηγορηματικά. Έτσι, υπό το βλέμμα των Ad Rock, Mike D αλλά και του Mixmaster Mike, ο οποίος, μάλιστα, «κάθισε» και στην αγαπημένη του θέση στη σκηνή, ανέλαβαν οι Roots, συνοδευόμενοι από τον Kid Rock και τον Travie McCoy των Gym Class Heroes, να «υπενθυμίσουν» στο κοινό τη μουσική ίσως της πιο πρωτοπόρας μπάντας στην ιστορία της χιπ χοπ. Μάλιστα, Rock και McCoy, αλλά και ο MC των Roots, Black Thought, εμφανίστηκαν με ταιριαστές πράσινες φόρμες Adidas και έπιασαν άψογα τον παλμό και την ενέργεια του γκρουπ. «Παλιά όταν τους ακούγαμε στο ραδιόφωνο με τον ξάδερφό μου, νομίζαμε πως είναι Πορτορικάνοι», είπε, μάλιστα, ο Questlove των Roots. «Έπρεπε να είναι Πορτορικάνοι, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος λευκός να ριμάρει έτσι, ή να μιλάει έτσι!», πρόσθεσε.

Την ένταξη των Beastie Boys παρουσίασαν ο Chuck D και ο LL Cool J. Όπως είπε ο φρόντμαν των Public Enemy, οι Beastie Boys «ξεστράτισαν από την πεπατημένη στη μουσική βιομηχανία και έφτιαξαν τους δικούς τους κανόνες αναφορικά με το τι σημαίνει να είναι παγκόσμιας φήμης ‘παίκτες’ της χιπ χοπ», υπογραμμίζοντας τη σημασία που έδινε το συγκρότημα στην ωρίμανση, τόσο μουσικά, όσο και σαν άνθρωποι. «Πολλοί μιλούν σήμερα για τον Eminem και τον Jay-Z», είπε αργότερα, μιλώντας στο Rolling Stone, «αλλά θα ήταν αδύνατο να μιλάμε για αυτούς τους τύπους χωρίς το μεγαλείο του LL Cool J και των Beastie Boys». Οι Beastie Boys έγιναν μόλις το τρίτο χιπ χοπ συγκρότημα που μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame, μετά από τους Run DMC και τους Grandmaster Flash and the Furious Five.

Λίγο αργότερα, ο Chris Rock παρουσίαζε στη σκηνή τους Red Hot Chili Peppers, λέγοντας: «την πρώτη φορά που τους είδα» (κατά λάθος, σε ένα κλαμπ της Φιλαδέλφεια – όχι της Νέας Φιλαδέλφειας, προσοχή) «φορούσαν κάλτσες στο πουλί τους. Δεν είχα ξαναδεί συναυλία λευκών, και για χρόνια νόμιζα πως όλοι οι λευκοί βάζουν κάλτσες στο πουλί τους. Χρόνια μετά, είναι ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στον κόσμο και γίνονται δεκτοί στο Rock and Roll Hall of Fame. Έχουν μαύρες γραβάτες στο πουλί τους απόψε».

Ακόμη και χωρίς τον Frusciante, (όπως, δηλαδή, περιοδεύουν αυτόν τον καιρό), οι Peppers ανέβηκαν στη σκηνή και έπαιξαν τρία κομμάτια (τα «By the Way», «The Adventures of Rain Dance Maggie» και «Give it Away») ενώ στο τέλος κάλεσαν όλους τους μουσικούς στη σκηνή, για μια πανηγυρική έκδοση του Higher Ground του Stevie Wonder. Όπως παραδοσιακά συμβαίνει στο τέλος της εν λόγω τελετής, η εκτέλεση ήταν χαοτική αλλά δικαίωσε τον χαρακτηρισμό «πανηγυρική». Και, όπως υπογραμμίζει το Rolling Stone, «μετά από το τέλος της τελετής το κοινό ξεχύθηκε στους δρόμους του Κλίβελαντ ψάχνοντας τα αυτοκίνητά τους ή κάποιο πάρτι, και κανένας δεν μιλούσε για τον Axl Rose. Φαίνεται πως δεν τον χρειάζονταν καν».

 

 

 

* Όσο σχεδίαζα να γράψω αυτό το post, έμαθα πως πέθανε (ούτε «έφυγε», ούτε «ταξίδεψε»… Πέθανε, ρε παιδιά…) ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές που είχε την τύχη αυτή η χώρα να γνωρίσει. Έχοντας προσφέρει πολύ λίγα σε αυτόν, κυρίως όταν είχε την ανάγκη της κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του με την υγεία του, η Ελλάδα πήρε πάρα πολλά από τον Δημήτρη Μητροπάνο. Πήρε λεβεντιά και ευλαβική προσήλωση σε μια ταλαιπωρημένη (όπως όλες, εξάλλου, σε αυτή τη χώρα) τέχνη, τη μουσική, αλλά και μια φωνή, το μέταλλο της οποίας θα μείνει αναπόφευκτα για πάντα χαραγμένο στη μνήμη όλων όσων έχουν τραγουδήσει/κλάψει/ερωτευτεί με τα τραγούδια του.

Δεν γνωρίζω τι σόι άνθρωπος μπορεί να ήταν στην προσωπική του ζωή, αν και, κρίνοντας από τις αντιδράσεις των δικών του, μάλλον καλός θα ήταν. Ωστόσο, μακάρι όλοι να κριθούμε άξιοι να συγκριθούμε με τον άνθρωπο που έδειχνε ότι είναι – ακόμη και αν η σύγκριση αυτή μας εμφανίζει κατά πολύ κατώτερούς του.

Σχεδόν ντράπηκα να πω ότι στεναχωρήθηκα που πέθανε. Με τους  μισούς να κλαίνε και να οδύρονται στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και τους άλλους μισούς να κοροϊδεύουν τους πρώτους, είναι λίγο δύσκολο να δείξεις οποιουδήποτε είδους συναίσθημα. Έχουμε ξεχάσει, ίσως, πως υπάρχει και η μέση οδός, εκείνη της μέτριας στεναχώριας (ελλείψει καλύτερης λέξης), κι εκείνη της αναγνώρισης του άδικου της υπόθεσης, όταν βλέπεις έναν άνθρωπο 64 χρονών να φεύγει από τη ζωή. Ναι, δεν έχω όλους τους δίσκους του και δεν πήγαινα φανατικά σε όλες τις συναυλίες του, αλλά, ακόμη κι έτσι, ο Μητροπάνος ήταν ένας άνθρωπος που έχει ζωγραφίσει κάποια χρόνια μου. Και το ότι ένιωσα μια θλίψη δεν σημαίνει πως δεν χωνεύω τα παιδάκια που πεινάνε και στα παλιά μου τα παπούτσια η οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Όσο και αν δεν το πιστεύεις, έχω χώρο για όλα αυτά τα συναισθήματα.

Νομίζω πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να νιώσει μια θλίψη, χωρίς υστερίες (ναι, γίνεται και αυτό). Τι να κάνω που όποτε ακούω εκείνο «Θάλασσες» θυμάμαι τον μπαμπά μου να τραγουδάει με τη μαμά μου μέσα στο σαλόνι, ενώ εκείνο το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη» μου φέρνει στο μυαλό τη χρονιά εκείνη που με γούσταρε ο Γιάννης, αλλά εγώ γούσταρα τον Βαγγέλη, που όμως γούσταρε τη Βάσω και όλοι μαζί ανεβαίναμε στον Βύθο του Ολύμπου τραγουδώντας. Κι ας είμαι εμπορική. Και χαζή. Και χαμηλού επιπέδου.

 

Advertisements

One response

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s