The Avengers – a.k.a. «Εγώ πότε θα γίνω μια από τους Earth’s Mightiest Heroes;;»

«Έλειπε ο Batman», έλεγε ένας τύπος μπροστά μου, απογοητευμένος, καθώς βγαίναμε από την ταινία. «Έπρεπε να βάλουν και τον Batman, ίσως και τον Superman. Τότε θα ήταν πιο πιστευτό, είχαν την άλλη με τα πιστολάκια να βαράει και τον άλλον τον φλώρο με τα βέλη».

Κατάπια την οργή μου και δεν είπα τίποτα. Μου θύμισε λίγο το βράδυ που είχαμε πάει να δούμε στο σινεμά την πρώτη ταινία του Άρχοντα. Ήμουν εκστασιασμένη γιατί, έχοντας λατρέψει τα βιβλία σε (και από) ηλικία 15 ετών, ένιωθα πως ήταν απόλυτα σημαδιακό το ότι η πρώτη ταινία έβγαινε στα γενέθλιά μου. Μόλις λοιπόν η ταινία τελείωσε, με τη γεύση της δικαίωσης και της συγκίνησης στο στόμα, σηκωθήκαμε να βγούμε από την αίθουσα. Η συγκίνηση έγινε σοκ όταν άκουσα τη διπλανή μου να ρωτάει (σοβαρότατα, σε διαβεβαιώ) τον γκόμενό της (ο οποίος είμαι σίγουρη πως για να την πείσει να τον συνοδεύσει της είπε κάποιο ψέμα του στυλ «είναι αισθηματική κωμωδία με εκείνον που έπαιζε τον γκόμενο της Γκουίνεθ Πάλτροου στο ‘Ένας Τέλειος Φόνος’»): «Τελικά ρε αγάπη εγώ δεν κατάλαβα. Το κατέστρεψαν αυτό το δαχτυλίδι ή όχι;» (τρου στόρι).

Με λίγα λόγια, παρέβην έναν από τους βασικότερους κανόνες που έθεσα στον εαυτό μου για να διατηρώ την ψυχική μου υγεία βγαίνοντας από ταινία που μου έχει αρέσει: Απομακρύνσου από το πλήθος και μην ακούς τον έναν και τον άλλο.

Επιστρέφοντας στον (μικρό) φίλο που εξέφρασε την αυθεντική του απορία και απογοήτευση, ας πούμε ότι πιθανότατα και θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τα γούστα σου. Εξάλλου, κάτι τέτοιο έχει γίνει στο παρελθόν. Με διαφορετικό καστ, βέβαια, αν και σε τουλάχιστον μία περίπτωση ήταν εκεί και ο «φλώρος» ο Hawkeye (εγκεφαλικό, OK, είμαι λίγο καλύτερα τώρα), οπότε δεν ξέρω αν θα χαιρόσουν ιδιαίτερα. Όμως, κάτι θα μπορούσε να γίνει για να σβήσει τη δίψα σου για όλο και περισσότερους υπερήρωες, μιας και η DC Comics και η Marvel τα κάνουν πού και πού τα crossovers. Αν πας λίγα χρόνια πίσω, θα βρεις και τον αγαπημένο σου Batman και τους Avengers και τον Superman και αλλαγμένες πραγματικότητες και διαφορετικά σύμπαντα και έναν κακό χαμό πάνω από το κεφάλι μας και δεν θα απογοητευτείς!

Αλλά, καλέ μου, το Avengers είναι Marvel. Και, όχι, δεν μπορούσαν «να χωρέσουν κι έναν Batman εκεί μέσα» για να χορτάσεις εσύ. Αυτοί που είχαν έφταναν. Και περίσσευαν, μπορώ να πω. Ήταν η πρώτη μέρα που προβαλλόταν η ταινία The Avengers – έκτος από εκείνες τις δημοσιογραφικές τις προβολές, κάποιοι έχουν τις τύχες τις καλές, ε; – και, παρά το εξαιρετικά προχωρημένο της ώρας (πήγαμε στις 11:30, η ταινία άρχισε στις 12, βγήκαμε λίγο πριν από τις 2:30 το πρωί) ο κόσμος ήταν πολύς, και σχετικά νεαρής ηλικίας. Εμείς ανεβάζαμε λίγο τον μέσο όρο ηλικίας που, και πάλι, όμως, κυμάνθηκε γύρω στα 25 και-πολύ-λεω.

Δυόμισι ώρες κύλησαν σαν νερό, παρά το διάλειμμα (διάλειμμα; Αλήθεια;; Αν ήθελα να σταματήσει η ταινία ξαφνικά την ώρα που ο Μπρους Μπάνερ, μετά από έντονο διαπληκτισμό και τεράστια ένταση μέσα στο εργαστήριο έχει αρπάξει το σκήπτρο με το τέσσερακτιο χωρίς να το καταλάβει και μιλάει με ΠΟΛΥ έντονο τόνο στους υπόλοιπους Avengers, θα περίμενα να το δω στο Star!). Αναμειγνύοντας τη δράση με το χιούμορ και αναγνωρίζοντας (επιτέλους, κάποιος) ότι, ρε φίλε, μεταφέρω ένα κόμικ στη μεγάλη οθόνη, δεν θα λυπηθώ τις καρικατουρίστικες σκηνές, ο Whedon κατάφερε να γεννήσει ένα από τα αριστουργήματα εκείνα που θα μείνουν – κατά την ταπεινή μου γνώμη – στην ιστορία του είδους.

Χωρίς «τρύπες» στην πλοκή ή απλωμένες σκηνές σεβάστηκε απόλυτα το πνεύμα της Marvel να φέρνει στην επιφάνεια τον άνθρωπο πίσω από τον υπερήρωα. Με έναν Hulk αποφασισμένο να κρατήσει την ηρεμία του, «αγχωμένο» για το τι θα γίνει αν εμφανιστεί το «μεγάλο πράσινο τέρας με το μωβ παντελόνι» (αν και νομίζω ότι στην ταινία το παντελόνι ήταν καφέ, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρέπει να αλλάξω τα γυαλιά μου σύντομα), τον στρατιώτη Captain America, μονίμως σε ετοιμότητα για την επόμενη αποστολή, πάντα πιστό στους ανωτέρους αλλά γνωρίζοντας πως το καθήκον ξεπερνάει κάθε άνθρωπο. Τον ετοιμόλογο πλέιμποϊ Iron Man με τις βαθιές (τόσο βαθιές που δεν φαίνονται) ευαισθησίες, τον μονίμως (τον δόλιο…) απρόθυμο κακό, Hawkeye (δεν λέω παραπάνω, να πας να δεις την ταινία!), τη μυστηριώδη, μια-ανθρώπινη-μια-κατάσκοπο-αλλά-πάντα-μυστηριώδη Black Widow (αν υπάρχει κάποιος που δεν χωνεύει τη Σκάρλετ Γιόχανσον σε αυτόν τον ρόλο, σας παρακαλώ, πείτε το, δεν αντέχω άλλο αυτή τη μοναξιά!), και τον δίκαιο παντοδύναμο Ασγκαρντιανό, πάντοτε έτοιμο να προστατεύσει τη Γη, με ένα soft spot για όλους, κυρίως για αυτόν τον αδερφό, που ίσως κάπου βαθιά εκεί μέσα στη θεϊκή του ψυχοσύνθεση να αντιλαμβάνεται ότι, ρε παιδί μου, δεν μπορεί, κάπου θα έχουμε κάνει κι εμείς κάτι λάθος για να την έχει δει αυτός τόσο στραβά, αλλά και πάλι δεν θα του επιτρέψει να καταστρέψει τον πολύτιμο αγαπημένο του πλανήτη. Και φυσικά, τον Λόκι. Αυτόν τον υπέροχο, σκοτεινό, αυτοκρατορικό, λίγο σαλταρισμένο υπερκακό Θεό, που πιστεύει πως είναι το καλύτερο πράγμα που έτυχε ποτέ σε αυτό το σύμπαν μετά από τη δημιουργία του Large Hadron Collider, μια πεποίθηση που συναντάει – ευτυχώς – το χιούμορ που της αξίζει σε μια ταινία από κόμικ. Έναν Λόκι με βάθος, μεγαλοπρέπεια, μυστικά, το σκοτάδι που πρέπει να τον περιτριγυρίζει, κι ένα “τσικ”, που λέμε, κιτς, τόσο ώστε να μην χαλάει την ταινία, απλά να σταματάει τα κοριτσάκια από το να ερωτευτούν τον κακό.

Οι υπερβολές δεν λείπουν και – ναι, θα το πω πάλι – ΕΥΤΥΧΩΣ! Είτε το πιστεύετε είτε όχι, γι’ αυτό διαβάζαμε κόμικς. Για τις υπερβολές. Για τον υπερήρωα που θα πάρει τον κακό από το πόδι και μέσα σε ένα καρέ θα τον χτυπήσει σαν χταπόδι τρεις φορές από τη δεξιά πλευρά και τρεις από την αριστερή, αφήνοντας στο γρανιτένιο πάτωμα από τη μία πλευρά ένα χαντάκι με το αποτύπωμα του σώματός του και από την άλλη τον ίδιο χωμένο στο πάτωμα μέχρι τα αυτιά. Αλήθεια. Δεν θα πω “αχ, αυτό δεν γίνεται, δεν είναι αληθοφανές”. Κυρίως γιατί ήδη βλέπω έναν πράσινο άνθρωπο ίσα με ένα κτίριο να περπατάει στην Παρκ Άβενιου.

Από όπου και αν την πιάσεις, η ταινία μυρίζει επιτυχία. Και δεν εννοώ “εισπρακτική επιτυχία” γιατί προσωπικά εμένα, που δεν θα πάρω φράγκο, αυτό με αφήνει παγερά αδιάφορη. Όταν λέω “επιτυχία”, εννοώ (εντάξει, βγάλε τώρα το κεφάλι σου από τη διαφήμιση γιατί θα αρχίσω να σπάω τηλεοράσεις) μια επιτυχημένη απόπειρα μεταφοράς, όχι μόνο της ιστορίας ενός υπερήρωα στο σινεμά, αλλά μιας ολόκληρης ατμόσφαιρας, αλλά κι εκείνης της αίσθησης του “δεν ξέρω αν το πιάνετε όλοι, αλλά κάτι παίζει από πίσω. Μάλλον πρέπει να πάω να ασχοληθώ και να διαβάσω λίγο τα κόμικς για να το πιάσω!”.

Για ένα βράδυ, λοιπόν, γέμισε και πάλι η Νέα Υόρκη με υπερήρωες. Και, όχι, δεν με πείραξε που εγώ και ο κύριος Μαριονέτας ήμασταν οι μόνοι που αντιδράσαμε όταν προς το τέλος εμφανίστηκε ένας πολύ γνωστός κύριος στην οθόνη, στο πλαίσιο των “ειδήσεων” και αναφώνησε με κυνισμό: “Superheroes in New York? Gimme a break!”.

Υστερόγραφο μπόνους: Όταν πας να δεις την ταινία (δεν το διαπραγματεύομαι) περίμενε και τους τίτλους. Εκεί, στη μέση, σε περιμένει ένα χιντ για την… TADAAAAAAAAH!!… επόμενη!

[Edit] Θα ήταν παράλειψη να μην πω πόσο μου άρεσε ο Mark Ruffalo ως Hulk. Αυτή η ηρεμία που εκπέμπει είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι για να «σοκαριστείς» από τη θέα του «other guy» – όπως τον αποκαλεί ο Μπρους Μπάνερ σε όλη (σχεδόν) την ταινία. Και παρόλο που ο Edward Norton είναι λατρεμένος και μια μέρα θα γίνει και νόμιμος σύζυγός μου, πρέπει να ομολογήσω πως ως Hulk προτιμώ την εκδοχή Ruffalo. Προς το παρόν, τουλάχιστον.

Advertisements

12 responses

  1. «Οι υπερβολές δεν λείπουν και – ναι, θα το πω πάλι – ΕΥΤΥΧΩΣ! Είτε το πιστεύετε είτε όχι, γι’ αυτό διαβάζαμε κόμικς. Για τις υπερβολές. Για τον υπερήρωα που θα πάρει τον κακό από το πόδι και μέσα σε ένα καρέ θα τον χτυπήσει σαν χταπόδι τρεις φορές από τη δεξιά πλευρά και τρεις από την αριστερή, αφήνοντας στο γρανιτένιο πάτωμα από τη μία πλευρά ένα χαντάκι με το αποτύπωμα του σώματός του και από την άλλη τον ίδιο χωμένο στο πάτωμα μέχρι τα αυτιά. Αλήθεια. Δεν θα πω “αχ, αυτό δεν γίνεται, δεν είναι αληθοφανές”. Κυρίως γιατί ήδη βλέπω έναν πράσινο άνθρωπο ίσα με ένα κτίριο να περπατάει στην Παρκ Άβενιου.»

    Έτσι. Ακριβώς έτσι. Δεν φαντάζεσαι (δηλαδή, φαντάζομαι πως φαντάζεσαι) πόσες φορές έχω κάνει αυτήν την κουβέντα ως απάντηση στο «μα είναι υπερβολικό!»…

    Δεν έχω πάει ακόμη να την δω γιατί 1. περιμένω να σπάσει λίγο ο κόσμος (γιατί δεν αντέχω τον κόσμο) και, 2. δεν έχω λεφτά. Θα πάω όμως. Και θα τη δω. Και είμαι σίγουρη ότι ο Ruffalo θα μου αρέσει γιατί του πάει κουτί ο Μπάνερ.

    Για τη Σκάρλετ θα διαφωνήσω. Μου αρέσει γενικώς και θέλω να την παντρευτώ. Ίσως κάνουμε διπλό γάμο όταν παντρευτείς τον Έντουαρντ.

    Τέλος, χτυπάω το πόδι μου κάτω ως κακομαθημένο και ΑΠΑΙΤΩ στην επόμενη τη She-Hulk (γιατί είναι φυσικά η καλυτερότερη υπερηρωΐδα ΕΒΑΡ) και επίσης απορώ πώς γίνεται να έχεις Avengers χωρίς Wasp.

    • Είμαι σύμφωνη στον διπλό γάμο, ήδη ψάχνω νυφικό!
      Όσο για τη Σκάρλετ… Ουφ… το συζητούσαμε κι εμείς, το αντιλαμβάνομαι ότι πλέω σε πελάγη μοναξιάς με αυτή την άποψη, και το καταλαβαίνω κιόλας, γιατί δεν ήταν και τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο κακή. Ίσως το πρόβλημά μου να είναι προσωπικό και να χρειαστεί να το λύσω με λίγο αλκοόλ και μια αυξητική στήθους… τι να πω!
      Επίσης, ναι, ναι, ναι! Του έλειψε ο Μπάτμαν του άλλου, δεν είδε ότι λείπει η Wasp!
      Και αν δεν θέλεις κόσμο, μπορείς άνετα να πας μια καθημερινή αργά το βράδυ. Όσοι μπορούν πραγματικά να εκτιμήσουν την ταινία έχουν παιδιά και δεν μπορούν να λείψουν ενώ οι υπόλοιποι καθημερινές πρέπει να κοιμηθούν νωρίς γιατί την επόμενη μέρα έχουν σχολείο (ή εξεταστική ή κάτι τέτοιο). Όσοι απομένουμε δεν είμαστε και πολλοί…

  2. Το ξέχασα! 😀 Εγώ λέω το επόμενο να είναι ΟΛΟ γυναίκες! Θα κάνω μια υποχώρηση και θα δεχτώ ξανά τη Black Widow, και θα συνεχίσουμε με She-Hulk, Wasp, Spiderwoman, Scarlet Witch και ποιεςξεχνάωποιοςξέρει!
    Νομίζω ότι κατέβασα ιδέα μπλοκμπάστερ!

  3. Λοιπόν φιλενάδα, μόλις το είδα. Δηλαδή όχι μόλις. Εχτές το βράδυ το είδα. Τελευταία μέρα προβολής (στο παρατσάκ!).

    ΓΑΜΗΣΕ ΤΡΕΛΑ! Τέλειο τέλειο τέλειο! Και δεν με χάλασε καθόλου που είχα δει τη μισή ταινία σε μορφή gif στο tumblr. Ήταν γαμάτη.

    Και η έκπληξη της τελευταίας σκηνής με τον Thano που κρατά ανοιχτό το ενδεχόμενο για δεύτερη ταινία… έπος. Και αν είναι όντως ο Thanos στην άλλη ταινία, απλώς ξέρεις ότι θα είναι ακόμη πιο γαμηστερή.

    Α, και ο καλυτεροτερότερος Hulk της οθόνης. Εκτός που ο Μαρκ είναι θεός και παίζει πάρα πολύ καλά, επιτέλους να δούμε και μια αξιοπρεπή πρασινάδα ρε παιδάκι μου! Τέλειο!

    Διαφωνώ και πάλι με αυτά που λες για τη Σκάρλετ. Μια χαρά ήταν η κοπέλα και της ταίριαζε και ο ρόλος και ωραιότατα γραμμένος ήτανε ο ρόλος και είχε και βαρύτητα στην ιστορία. Πάντα τρελό ρισπέκ στους μη έχοντες υπερδυνάμεις που απλώς μπαίνουν μέσα στο σκατό κι επιβιώνουν με τις απλές ικανότητες και την εξυπνάδα τους.

    Having said that, έλεορ με τον Hawkeye. Τεσπά, θα τους το συγχωρήσω (λίγο) γιατί αυτουνού δεν του είχαν δώσει τη δική του ταινία, οπότε λογικά στο επόμενο Avengers θα έχει καλύτερο ρόλο.

    (Looookiiii! Swoooooon!)

    Αυτά. Πάω να διαβάσω τώρα το επικό fanfiction στο tumblr. xD

    • Εντάξει, το παραδέχτηκα, έχω μια εμπάθεια με τη σκάρλετ, είναι που αν δεν ήταν αυτή η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο, θα ήμουν εγώ! χιονάτη-μητριά ένα πράγμα, αντιλαμβάνεσαι!

      τι είναι το φανφίξιον του ταμπλρ???

  4. Amagad φιλενάδα! Ερμ. Το fanfiction γενικά, είναι ιστορίες ή κόμικ, ή σχέδια ή gifs κ.ο.κ., που γράφονται από fans κάποιου θέματος για χαρακτήρες και είναι συνήθως ερωτικές. Από τότε που βγήκε το Avengers, το tumblr έχει γεμίσει fanfic (ειδικά gifs) για τον Λόκι με τον Θορ και τον Ράφαλο με τον Ντάουνι.

    Παραδείγματα (πολύ πολύ σεμνά παραδείγματα):
    http://chatoyais.tumblr.com/post/25501508646/i-am-truly-sorry
    http://pepperonipotts.tumblr.com/post/25407459525/days-in-asgard
    http://dark-delicacies.tumblr.com/post/24002347788/robert-downey-jr-and-mark-ruffalo-love

    xD

    • ντίαρ λορντ
      έχω μπροστά μου τα λινκς, και πίσω μου την κυρία που καθαρίζει το σπίτι του κ. Μαριονέτα. και την κοιτάω… και τα κοιτάω… και την κοιτάω… και τα κοιτάω…
      κι αυτή πηγαίνει, έρχεται, πηγαίνει, έρχεται… κι εγώ σκέφτομαι «θα πάθει εγκεφαλικό αν τα πατήσω;;;;»

      γκρμφφφφφφ!

  5. Εμένα μου τρέχουν τα σάλια με την Σκάρλετ. Καλά και με τον Μαρκ. ΑΛΛΑ! Ο Ρόμπερτ έχει πέσει σκαλοπάτι γιατί παίζει τον Iron Man και δεν τον μπορώ τον μαλάκα. Και ωραία όλα τα δείχνει τώρα με τον Hulk αλλά μετά μας άρεσε που τον έστειλε κρυφά στο διάστημα; Χρουμφ. >__<

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s