Παραγγελιά

Το ποστ αυτό μου το ζήτησε η κουήνι. Κι εγώ, επειδή είμαι καλός άνθρωπος, ό,τι μου ζητήσουν το κάνω (εντάξει, όχι εντελώς ό,τι, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό αυτών). Μόλις οσφρίστηκε ότι έχω γάτες, η κουήνι απαίτησε ποστ με φωτογραφίες τους. Επειδή δεν έχω tmblr (και δεν ξέρω και πώς να το χρησιμοποιώ, το ομολογώ), μάντεψε πού θα ανέβει αυτό το ποστ. Ναι, ναι, καλά κατάλαβες!

 

Στο σπίτι που ζούμε, η συμβίωση μεταξύ ανθρώπων και αιλουροειδών δεν είναι πάντοτε αρμονική. Έχει, όπως όλες οι σχέσεις, τα πάνω και τα κάτω της. Τις αγάπες της και τα μίση της. Τις στιγμές τρυφερότητας και τις στιγμές αντιπαλότητας. Αυτό που έχει κυρίως, όμως, είναι το μυστικό σχέδιο που έχουν καταστρώσει ο Λουκιανός και η Μπόχα για να μας ξεπαστρέψουν και να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο του διαμερίσματος. Η πλοκή περιπλέκεται  από το γεγονός οτι τα δύο ζώα που ονομάζονται άνθρωποι δεν έχουν πάρει πρέφα, και νομίζουν πως έχουν το πάνω χέρι.

Μουαχαχαχαχαχα!!

Λαβ ιζ ιν δι ερ…

Λαβ εντ… δε κατ’ς σίκριτ γουέπονς…

Το σχέδιο να μας φάνε όλα τα φαγητά και να μας αφήσουν να πεθάνουμε από την πείνα, για να φάνε, στη συνέχεια, και το πρόσωπό μας, μέχρι να μας βρούνε, μήνες αργότερα, η αστυνομία και η πυροσβεστική, αφού οι γείτονες θα είχαν ενοχληθεί από τη μυρωδιά, ευτυχώς δεν έπιασε. Δεν έφταιγε το ότι δεν προσπάθησαν όσο μπορούσαν. Το πρόβλημα ήταν πως υπήρχε ένα μικρό κενό: πώς θα έφταναν τις κονσέρβες τους για να φάνε, μόλις είχαν τελειώσει τα πρόσωπά μας και μέχρι να μπουκάρουν οι άντρες των σωστικών συνεργείων; Όχι, δεν ήθελαν να το διακινδυνεύσουν. Η Μπόχα, πάντως, απόλαυσε ιδιαιτέρως τα ποπ κορν μου…

Αλλά και το κινέζικο δεν ήταν άσχημο. Φήμες που λένε ότι όσο βρισκόταν μέσα στην τσάντα τρώγοντας το κινέζικο φαγητό, έπιασε μια εσάνς της μαμάς της ελέγχονται ως ανακριβείς. Εξάλλου, το φαγητό από το εν λόγω μαγαζί είναι πεντανόστιμο!

Το περιπαικτικό της βλέμμα, όταν άνοιξα το κουτί πεινασμένη για να φάω και αντίκρυσα το κενό, ήταν για εμένα μια μαχαιριά στην καρδιά. Το γέλιο της μου τρύπησε τα αυτιά, η χλεύη της ήταν σαν δυνατό χαστούκι στον εγωισμό μου, τόσο που έτρεξα κλαίγονας στο δωμάτιό μου. Όσο τα αναφιλητά τράνταζαν το κορμί μου, εκείνη, σαν ψυχρή εκτελέστρια, έτρωγε τα τελευταία ψίχουλα από το άδειο κουτί μου.

Τη μέρα που ο Λουκιανός άκουσε πως θα μετακόμιζα στο σπίτι, τα πράγματα έγιναν πραγματικά πολύ σοβαρά. Δεν θα ανεχόταν άλλη  μια ανθρώπινη παρουσία για πολύ μέσα στους στενούς τοίχους της αιχμαλωσίας του. Η οργή του ήταν τόσο μεγάλη που κάηκε μια αζαλέα που μεγάλωνε αμέριμνη εκεί κοντά. Το βλέμμα του, όταν ο κ. Μαριονέτας του ανακοίνωσε τα μεγάλα νέα, κεραυνοβόλησε ένα σπουργίτι που περνούσε έξω από το παράθυρο, ενώ οι νυχτερίδες που κοιμόντουσαν σε απόσταση 2 χιλιομέτρων ξύπνησαν έντρομες και σκοτείνιασαν τη μέρα, καθώς τα τηλεπαθητικά κύματα γέμιζαν από την κραυγή «THIS MEANS WAR, MOTHERFUCKER!!»

Έπρεπε να δράσουν γρήγορα, μιας και τα πράγματα πλέον περιπλέκονταν. Το σχέδιο τους ήταν απλό, δοκιμασμένο στο παρελθόν με επιτυχία: θα μας στερούσαν ό,τι ήταν πολύτιμο για εμάς, κάνοντας τη ζωή μας αβίωτη, τις ημέρες βάσανο και τις νύχτες επώδυνες. Έπιασαν δουλειά αμέσως.

Χάσαμε την κουνιστή μας πολυθρόνα…

 

Χάσαμε την αγαπημένη μας γωνιά, τη «φωλίτσα» δίπλα στα βιβλία, πάνω στη φλοκάτη…

Μας έφαγαν μια κούτα βιβλία…

Τις νύχτες, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν μας έπιανε ποτέ ύπνος…

 

Στη συμβίωσή μας, πάντοτε κάτι έμπαινε ανάμεσά μας…

 

…ενώ με τις υπερδυνάμεις τους, όλο το χειμώνα απορροφούσαν τη ζέστη, αφήνοντάς μας εκτεθιμένους στα στοιχεία της φύσης…

Η ζωή μας έγινε αβάσταχτη. Ο πόνος και η δυστυχία είχαν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, αλλά δεν καταλαβαίναμε γιατί. Οι γάτες κέρδιζαν αυτόν τον πόλεμο, τον οποίο ποτέ δεν γνωρίζαμε ότι πολεμούσαμε. Μέχρι μια μέρα, όταν ξαφνικά όλα άλλαξαν. Τα πράγματά μας ήταν δικά μας. Δεν πεθαίναμε πια από την πείνα. Κοιμόμασταν τα βράδια. Η συμβίωση άρχισε να πετυχαίνει!
Ποτέ δεν καταλάβαμε σε τι οφειλόταν αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς. Ίσως μας αγάπησαν ξαφνικά. Ίσως οι αλλαγές στη ζωή τους τελικά δεν ήταν τόσο ανεπιθύμητες. Ίσως να μας έφερε γούρι εκείνη η ημερήσια εκδρομή στη Volterra, εκεί που βγάλαμε φωτογραφίες με τη φύση, το πολύ όμορφο δημαρχείο, τους στολισμένους δρόμους… εκείνη την αδέσποτη γάτα που μας έκανε τα γλυκά μάτια…

Τι όμορφη γατούλα! Λες να ψάχνει σπίτι;

Άγνωσται αι βουλαί της γαλής…

Advertisements

Τρεις στάσεις και μια πορεία

Την περασμένη Δευτέρα οι αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι είχαν απεργία. Σε εμένα προσωπικά, καθότι άνεργη, οι απεργίες το μόνο που προσφέρουν είναι κάλους στα πόδια –  εκτός, φυσικά, από αγωνιστική διάθεση- γροθιά στον αέρα- ευκαιρία να δω παλιούς συναδέλφους και να αλληλοκλαφτούμε, εκείνοι γιατί θα απολυθούν κι εγώ γιατί απολύθηκα. Κι αφού το έφερε έτσι η τύχη και ήμουν στην Ελλάδα – και δη στη Θεσσαλονίκη – ε, είπα ας πάω, να συνεισφέρω κι εγώ το κατιτίς μου στο να φανεί ογκωδέστερη η συγκέντρωσή τους!

Το ραντεβού είχε δοθεί στις 12 στο άγαλμα του Βενιζέλου. Πηγαίνοντας εκεί, λιποθύμησα λίγο. Πρώτον γιατί άκουσα μια φίλη μου που μου είπε πως έχει ψοφόκρυο και έβαλα μαύρα ρούχα, με αποτέλεσμα ήδη από τις 12 παρά να έχω αρχίσει να εκδηλώνω τις αρχές μιας ιλαράς. Δεύτερον γιατί κάποια στιγμή πρέπει να άφησα το μυαλό μου κάπου σε μια πέτρα μέσα στα πράσινα νερά του Άρνου, με αποτέλεσμα να μην έχω κάποιον τρόπο να σκεφτώ ότι δεν πρέπει να φορέσω δεκατετράποντο σε πορεία. Τρίτον, γιατί εκεί στη γωνίτσα πριν πατήσεις Πλατεία Αριστοτέλους καθόταν μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία έριχνε πασιέντζα, πουλούσε κάτι κουκλάκια και μάλλον όταν επιθυμούσε να πάει, ξέρετε… για «νούμερο δύο», δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από το σημείο όπου καθόταν και να πάει σε κάποια τουαλέτα.

Ο κόσμος δεν ήταν πολύς. Τουλάχιστον δεν ήταν όσος θα έπρεπε να είναι, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται πλέον οι αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Όσοι εργάζονται, δηλαδή, γιατί η πιο πρόσφατη και άκρως «επιτυχημένη» για τις αναγκαίες εκκαθαρίσεις τακτική είναι όσοι επιλέγουν να εργάζονται με βάση τα όσα ορίζει ο νόμος, να πηγαίνουν σπίτια τους με συνοπτικές διαδικασίες. Και μάλιστα άκλαφτοι ακόμη και από «συναδέλφους» και «συνδικαλιστές». Μετά από λίγη ώρα αφισοκόλλησης και ζύμωσης, η ομήγυρις άρχισε να κατεβαίνει την Αριστοτέλους, με συνθήματα και μοιράζοντας αφισάκια στον ανυποψίαστο κόσμο.

Έξω από τον Ιανό, η πορεία σταμάτησε για μερικά λεπτά και έκανε αισθητή την παρουσία της, με συνθήματα, αφισοκόλληση, συζήτηση με τους περαστικούς, οι οποίοι αναρωτιόντουσαν τι κάναμε εκεί. Όλοι ανεξαιρέτως νόμιζαν πως οι δημοσιογράφοι είναι καλοπληρωμένα βολεμένα γουρούνια, που δεν ανοίγουν το στόμα τους για να καταγγείλουν τίποτα και τάσσονται σαφώς υπέρ του μνημονίου και των περικοπών. Αντιτείναμε ότι αυτοί είναι οι πλούσιοι και διάσημοι, αυτοί που φαίνονται περισσότερο και εκείνοι που βασίζουν το όνομά και τις θέσεις τους στις δημόσιες σχέσεις. Υπάρχουν πάντα κι εκείνοι που κάνουν όλη τη βρώμική δουλειά, τα «χαζοθέματα» που κανείς δεν θέλει να ακουμπήσει, τη «λάντζα». Σε εκείνο το σημείο, ένας σκύλος αποφάσισε πως τα αιτήματα των διαμαρτυρόμενων ήταν μάλλον δίκαια, μιας και ενώθηκε με την πορεία και έκανε ό,τι έκαναν και όλοι οι άλλοι. Έκτος από τα συνθήματα.

Η πορεία συνέχισε στην Τσιμισκή, με μια ακόμη στάση στην Αγίας Σοφίας, μετά λίγο πιο πάνω, έξω από το Ble, όπου ενημερωθήκαμε από εργαζόμενους της αλυσίδας για τα δικά τους προβλήματα (που είναι πολλά, πάρα πολλά!).  Κατόπιν κατέβηκε και πάλι στην Τσιμισκή, όπου «παρέλασε» με τη συμμετοχή και πολλών περαστικών, οι οποίοι τραγουδούσαν τα συνθήματα και χτυπούσαν παλαμάκια. Κατέληξε μετά από αρκετή ώρα (και πολλά πολύ απαραίτητα χαμόγελα) στην Ένωση Συντακτών. Όπου τα προβλήματα είναι επίσης πολλά, πάρα πολλά!

υγ Εκεί στην Αριστοτέλους στεκόταν κι αυτός ο κύριος. Ένας άλλος κύριος μας έδωσε αυτό το φυλλάδιο.

Απλά το αναφέρω, για όσους από εσάς έχουν χάσει τον δρόμο και θέλουν να τον ξαναβρούν. Είναι αυτό, ή το γκουγκλ μαπς, κάνε την επιλογή σου!

 

Προσοχή προσοχή: Διεθνής Ημέρα της Πετσέτας

Αν έχεις σκοπό σήμερα να βγεις από το σπίτι (γιατί αναρωτιέσαι; Πολλοί δεν βγαίνουν από το σπίτι τους για μέρες ολόκληρες, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ) τότε κάνε μου μια χάρη, και πάρε μαζί σου μια πετσέτα. Έτσι, όλοι μαζί θα θυμόμαστε έναν μεγάλο κύριο (μεγάλο σε αξία και όχι σε ηλικία, μιας και όταν άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο και ανέβηκε στο μεγάλο διαστημόπλοιο για να γυρίσει τον γαλαξία ήταν ΜΟΛΙΣ 49 ετών) που μας συντροφεύει εδώ και δεκαετίες με τις ιστορίες του.

Σήμερα είναι Ημέρα της Πετσέτας, αλλέως πώς Towel Day, και με αυτή γιορτάζουμε τη μνήμη του αγαπημένου Ντάγκλας Άνταμς, ο οποίος στις 11 Μαΐου του 2001 απέδειξε πως έχει μια τόσο μεγάλη καρδιά, που ούτε το τεράστιο σώμα του δεν μπορούσε να κρατήσει.

Η τεράστια σημασία της πετσέτας υπογραμμίζεται σε όλη την έκταση της πενταμερούς τριλογίας (τι δεν καταλαβαίνεις;; τι; δεν; καταλαβαίνεις;;), αλλά εξηγείται συγκεκριμένα στο πρώτο βιβλίο, The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy, όπου υπογραμμίζεται ότι: στο Hitchhiker’s Guide To The Galaxy υπογραμμίζεται ότι (είδες τι έκανα εκεί; Ε; Μουαχαχαχαχα!) “μια πετσέτα είναι το πιο απίστευτα χρήσιμο πράγμα που μπορεί να έχει ένας διαστρικός ωτοστοπατζής. Εν μέρει επειδή έχει μεγάλη πρακτική αξία. Μπορείς να το τυλίξεις γύρω σου για ζέστη, καθώς ταξιδεύεις στα κρύα φεγγάρια του Τζάγκλαν Μπετά. Μπορείς να ξαπλώσεις επάνω της στις υπέροχες παραλίες με μαρμαρένια άμμο του Σαντράτζινους V, εισπνέοντας τους μεθυστικούς θαλάσσιους ατμούς. Μπορείς να κοιμηθείς επάνω της κάτω από τα αστέρια, που λάμπουν τόσο κόκκινα στις ερήμους του Κακραφούν. Να τη χρησιμοποιήσεις για να ναυπηγήσεις μια μίνι σχεδία κατά μήκος του αργού βαριού ποταμού Μοθ. Να τη βρέξεις για τη χρησιμοποιήσεις σε μάχη σώμα με σώμα. Να την τυλίξεις γύρω από το κεφάλι σου για να απωθήσεις δηλητηριώδη αέρια ή για να αποφύγεις το βλέμμα του Αδηφάγου Σαχλομανικού Τέρατος του Τράαλ (ένα τόσο απίστευτα ηλίθιο ζώο, που πιστεύει ότι αν δεν μπορείς να το δεις, δεν μπορεί να σε δει ούτε εκείνο). Μπορείς να την κουνήσεις σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης ως σήμα κινδύνου, και φυσικά να σκουπιστείς με αυτή, αν συνεχίζει να σου φαίνεται αρκετά καθαρή.

Ακόμη πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η πετσέτα έχει τεράστια ψυχολογική σημασία. Για κάποιο λόγο, αν ένας στραγκ (στραγκ: όχι ωτοστοπατζής) ανακαλύψει ότι κάποιος ωτοστοπατζής έχει μαζί του μια ομπρέλα, αυτόματα υποθέτει πως έχει στην κατοχή του και μια οδοντόβουρτσα, ένα σφουγγάρι για το πρόσωπο, σαπούνι, ένα κουτί μπισκότα, φλασκί, πυξίδα, χάρτη, ένα κουβάρι σπάγκο, σπρέι για τα κουνούπια, εξοπλισμό για τη βροχή, διαστημική στολή, κ.ο.κ. Επιπλέον, κατόπιν αυτού ο στραγκ θα δανείσει με χαρά στον ωτοστοπατζή οποιοδήποτε από αυτά ή δεκάδες άλλα αντικείμενα που ο ωτοστοπατζής ίσως ατυχώς να έχει «χάσει». Αυτό που πιστεύει ο στραγκ είναι ότι οποιοσδήποτε μπορεί να ταξιδέψει με ωτοστόπ στα μήκη και τα πλάτη του γαλαξία, να ζήσει με στερήσεις, να ρίξει τόσο πολύ τις απαιτήσεις του, να παλέψει με τα στοιχεία της φύσης, να κερδίσει και να συνεχίσει να ξέρει πού βρίσκεται η πετσέτα του, είναι προφανώς άξιος του σεβασμού του. Εξού και η φράση που έχει περάσει στην αργκό των ωτοστοπατζήδων κάπως έτσι: ‘Έι, φάει αυτόν τον Φορντ Έσκορτ. Ο θείος ξέρει πού έχει την πετσέτα του’ (Φάε: γνώρισε, μάθε για, κάνε έρωτα με. Έτσι: πολύ εντάξει τύπος. Θείος: πολύ καταπληκτικά εντάξει τύπος)».

(Η μετάφραση είναι δική μου, σόρι. Τα Νταγκλασανταμσικά τα έψαξα στο Ίντερνετ, γιατί έχω χάσει πια τα ελληνικά αντίτυπα των βιβλίων. Μου έχουν μείνει μόνο τα αγγλικά!)

Για πολλούς και διάφορους λόγους, όλοι εκ των οποίων έχουν να κάνουν με τα βιβλία του και με το πόσο απίστευτα καταπληκτικός έτσι θείος ήταν ο Ντάγκλας Άνταμς, κάθε 25η Μαΐου οι φανς του σε ολόκληρο τον κόσμο κυκλοφορούν στους δρόμους με μια πετσέτα στην τσάντα. Μην περάσει και κανένα διαστημόπλοιο και πιαστούμε απροετοίμαστοι!

 

 

Τρεις λαλούν και ένας που πριν χόρευε τώρα σηκώθηκε κι έφυγε

Image snatched from http://glaykidarling.com Τουλάχιστον από εκεί την πήρα εγώ, τώρα ποιανού είναι αρχικά, ιδέαν δεν έχω

Θυμάμαι όταν μπορούσα να βάλω δύο σκέψεις στη σειρά χωρίς να βρίσω κάποιον. Ωραίες εποχές, γεμάτες παγωτό, κυνήγια θησαυρού, λάστιχο, σκοινάκι και κρυφτό. Και τώρα παίζουμε κρυφτό, αλλά κυρίως τα φυλάω εγώ.

Είπα «παγωτό» και θυμήθηκα παρουσίες μέσα στο χώρο, οι οποίες με κατέτρεχαν για χρόνια, σαν θερμίδες από παγωτά που κόλλησαν εκεί στο «ψωμάκι» και όσο και αν χτυπιέμαι στην κωπηλατική, παραμένουν γαντζωμένες for dear life. Ευτυχώς φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος η υγιεινή διατροφή και αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι πόσο κακό κάνει ένα αθώο παγωτό στην υγεία. Εγώ, από την άλλη, ανακάλυψα τις πλαστικές. Ποιος με πιάνει! (όχι, αλήθεια, ποιος με πιάνει;;)

Προβληματίστηκα από τη δήλωση μιας υποψήφιας δικαστίνας/εκκολαπτόμενης κουκουλοφόρου, πως γνωρίζει όλους τους «λαθρομετανάστες». Τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα εγώ. Όπως και να ‘χει, είναι άκρως ενδιαφέρουσα η, εκ βαθέων ανάλυσή της του φαινομένου. Κανείς τους, λέει, δεν θέλει να ενσωματωθεί πλήρως στην ελληνική κοινωνία, ενδιαφέρονται περισσότερο να ζουν ζωές παραβατικές, να ληστεύουν και να σκοτώνουν, καθώς εδώ είναι πιο εύκολο από ό,τι ήταν στις πατρίδες τους. Εντυπωσιακό το γεγονός πως είναι πιο δύσκολο να σκοτώσεις στο Αφγανιστάν, άρα μήπως να πάμε εκεί για να είμαστε πιο ασφαλείς; Όπως και να έχει το πράγμα, θα δεχτώ τώρα εκείνες τις προσφορές για μια νέα υπηκοότητα, ευχαριστώ πάρα πολύ.

Στην ίδια παρέα (μα πώς πέφτω πάντα σε τέτοια τραπέζια;) καθηγήτρια δήλωσε πως τα δύο φύλα έχουν σαφώς διακριτούς ρόλους και, παρόλο που δουλεύει 14 ώρες την ημέρα, της αρέσει να επιστρέφει στο σπίτι και να βρίσκει τον φίλο της να την περιμένει για να του δώσει τις παντόφλες και να του μαγειρέψει. Τα Σαββατοκύριακά της, δε, είναι κλεισμένα, για να καθαρίσει, μόνη της. «Είναι αντιαισθητικό ο άντρας να κάνει δουλειές, αν έβρισκα τον άντρα μου να πλένει πιάτα θα τον χώριζα». Δεν είναι η γυναίκα ίδια με τον άντρα, έχει περισσότερες αντοχές και κατασκευάστηκε για να δουλεύει σκληρά και μετά να κρατάει μόνη της το σπίτι. Να είναι καλή νοικοκυρά και να υπακούει τον άντρα του σπιτιού. Κάπου μια σουφραζέτα πήδηξε στη φωτιά, η Κουήνι έσκισε τα πτυχία της και η μαμά μιας καθηγήτριας σήκωσε τα αρθριτικά της δάχτυλα και με προσπάθεια σχημάτισε το σήμα της νίκης.

Της λεωφόρου Νίκης.

υγ. Μόλις μου φώναξε η Χατζηβασιλείου «ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΠΑΛΑ» και πέταξα από τα χέρια μου το ποτήρι με το τσάι για να βρω τη μπάλα. Μπάλα δεν βρήκα, πρέπει, όμως, να βρω γρήγορα τη σφουγγαρίστρα, πριν ξυπνήσει ο κ. Μαριονέτας και δει τον χαμό που προκάλεσε το ξαφνικό ξέσπασμα της τηλεπερσόνας, και της ζητήσει να έρθει να σφουγγαρίσει. Γιατί είμαστε τόσο κουλ σε αυτό το σπίτι, με ανεπτυγμένο το αίσθημα δικαίου.

//ΠαραλληλοΓράφος//

Αναδημοσίευση από το blog του Niko Ago  

Συμπλήρωσα 20 χρόνια στην Ελλάδα και μπήκα αισίως στον εικοστό πρώτο. Από τότε που ήρθα, εργάστηκα σε διάφορες δουλειές. Μετά από πολύ κόπο και κυρίως πολύ διάβασμα,  έμαθα την ελληνική γλώσσα κι έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν η δημοσιογραφία. Σήμερα είμαι δημοσιογράφος στα ελληνικά ΜΜΕ. Σε πιο βαθμό καταφέρνω να κάνω καλή δημοσιογραφία, το κρίνουν αυτοί που διαβάζουν αυτά που γράφει η ταπεινότητά μου. Μεγαλώνω δυο κόρες που σήμερα είναι 18,5 και 17,5 ετών. Η μεγάλη μου κόρη ήρθε  στην Ελλάδα 5 μηνών, η μικρή γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν γνώρισε άλλη χώρα για πατρίδα της.

Προσέφερα λίγα ή πολλά  δεν το ξέρω, το  μόνο σίγουρο είναι ότι  δούλεψα και δουλεύω τίμια. Ποτέ και για κανένα λόγο, δεν απασχόλησα τις Αρχές της χώρας.  Αφοσιώθηκα στο επάγγελμά μου αλλά και στην προσφορά υπέρ των δικαιωμάτων του Ανθρώπου.  Είμαι μέλος του ΔΣ της…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 248 επιπλέον λέξεις

Slaughterhouse- Five

Και η σφαγή συνεχίζεται…

[edit]

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια φάρμα. Όχι, δεν θα πω «φάρμα», την έχουν πει έτσι άλλοι και δεν θα ήθελα η δική μου οπτική γωνία να μπλεχτεί με  άλλων. Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… κάτσε, πρέπει να το σκεφτώ λιγάκι. Δεν είναι εύκολο να βρεις κάτι, πέραν της φάρμας των Ζώων, που να μοιάζει με μια μικρή κοινωνία, όπου: το κάθε μέλος πιστεύει ότι, εφόσον προσφέρει το καλύτερο που μπορεί, ο νόμος το προφυλάσσει από τη σφαγή. Ωστόσο κάτι τέτοιο να αποδεικνύεται αποκύημα της φαντασίας μυθοπλάστη ικανότερου του Αισώπου, με αποτέλεσμα επίλεκτα μέλη να εξοστρακίζονται/θυσιάζονται παρά τη θέλησή τους ώστε να σωθούν κάποιοι άλλοι. Η επιλογή, δε, αυτών, να γίνεται με βάση άκρως υποκειμενικά και αμφιλεγόμενα – αμφισβητήσιμα κριτήρια.

Όστις μπορεί να σκεφτεί μια καλύτερη μεταφορά από τη «φάρμα των Ζώων» ή το «σφαγείο», παρακαλώ, το σχολιάζειν εστί βοηθείν.

Παρέα με μια ανάμνηση και τον Terry Pratchett

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και μου μυρίζει μπόρα. Λίγο αν με γνωρίζεις ξέρεις ότι αυτή είναι η δεύτερη πιο αγαπημένη στιγμή της ύπαρξής μου: η αναμονή της μπόρας (η πρώτη είναι η μπόρα, φυσικά). Όπως κάθομαι, λοιπόν, με κατεβασμένη την τέντα – για να μην γίνει το μπαλκόνι κώλος – στην κουνιστή καρέκλα και παρατηρώ τη μέρα σιγά-σιγά να σκοτεινιάζει, θυμάμαι κάτι που μου είχε πει η αιθέρια, η ουράνια, η Τίνα η Χρόνη: Τι να τα κάνεις τα πολλά; Η ζωή είναι ένα ωραίο καφεδάκι και ένα στραβό χαμόγελο στον ήλιο.

Ήξερε πολλά για τη ζωή η Τίνα – κυρίως γιατί έπρεπε να τα μάθει και να τα ζήσει όλα συμπυκνωμένα. Όταν το τέλος βαριανασαίνει στο σβέρκο σου, φαίνεται ότι σε υποχρεώνει να βιαστείς να πιάσεις το νόημα. Και έλεγε πολλά σωστά πράγματα. Έτσι τη θυμήθηκα κι εγώ σήμερα, που η ζέστη έδωσε τη θέση της στο δροσερό αεράκι της μπόρας και πίσω από το ΣΚΑΪ που ακούει στη διαπασών ο διπλανός μπορώ να ξεχωρίσω κάτι αχνά μπουμπουνητά. Ο ήλιος καίει ακόμη το πάτωμα, αλλά αυτή τη φορά μπορώ να τον χλευάσω στη μούρη και να του πετάξω ένα «χα χα χα, ρε! Είναι μετρημένα τα ψωμιά σου!». Από τα βάθη της κουνιστής μου καρέκλας είδα μια μπαμπαλούκα (έτσι τα λέγαμε όταν ήμασταν μικρές αυτά τα άσπρα βαμβακάκια που πετάνε στον αέρα την άνοιξη) να προσγειώνεται στο φλιτζάνι με τον καφέ μου, αλλά δεν θα το βγάλω. Είναι σημάδι της άνοιξης. Αγκαλιά με το Mort περιμένω τη βροχή να φτάσει και ξέρω πως η Τίνα είχε δίκιο. Η χαρά είναι στην απόλαυση.

Έλεγε πολλά σωστά πράγματα η Τίνα, την οποία δεν είχα ακούσει ποτέ να κακολογεί άνθρωπο, όσο τη γνώριζα – μόνο απέφευγε μία συγκεκριμένη, και η ιστορία τη δικαίωσε πανηγυρικά, κρίμα που δεν ήταν εδώ να το ζήσει, ή ίσως και όχι και τόσο κρίμα, η Τίνα δεν ήταν χαιρέκακη. Αν ήταν ένας άνθρωπος που προσωποποιούσε την αγάπη, ήταν εκείνη. Και ίσως είχα κάνει κάτι καλό στη ζωή μου, γιατί αξιώθηκα να τη γνωρίσω και να μάθω από εκείνη πολλά. Δεν θα της άρεσε της Τίνας ο τρόπος που εξελιχθήκαμε σαν κοινωνία. Το πόσο το μίσος και ο φόβος μας οδηγούνε. Εκείνη πάλεψε τόσα με το χαμόγελο, ακόμη και όταν αυτό ήταν πικρό και με πόνο. Έτσι κι εμένα πολλά δεν μου αρέσουν, για πάρτη της. Και στρέφω το βλέμμα προς εμένα, και κοιτάζω να βελτιωθώ. Κάτι δεν κάνω εγώ σωστά, γι’ αυτό η κοινωνία είναι έτσι. Γιατί από εμένα θα αρχίσει η αλλαγή. «Διάβαζε, μάθαινε», έλεγε, «γίνε καλύτερη». Έτσι θα σώσεις τον κόσμο. Όχι ο άλλος, εσύ.

Τώρα ακούστηκε το πρώτο ξεθαρρεμένο μπουμπουνητό. Η μπόρα έρχεται στη Θεσσαλονίκη, κι εγώ θα κάτσω και θα την απολαύσω. Στο μπαλκόνι μου, μέσα στην κουνιστή πολυθρόνα μου, με τον αχνιστό καφέ μου με τη μπαμπαλούκα και την αλάνθαστη παρέα του Terry Pratchett (προς την πλευρά του οποίου με έσπρωξε η Κουίνι, καλή της ώρα). Την άλλη μπόρα που ήρθε δεν την απολαμβάνω. Ωστόσο, παρόλο που τη μία μπορώ απλά να περιμένω να τελειώσει, την άλλη μπορώ να κάνω κάτι για να την βοηθήσω να περάσει. Γιατί κανένας δεν είναι ανεύθυνος. Όχι όσο είμαστε όλοι κομμάτια του ίδιου παζλ.

Καρκίνε, ψόφα ρε! (Lamenting the loss of Adam Yauch)

Τη φωτογραφία τη βούτηξα από το BBC

Κι όμως, συνέβη. Δύο μέρες πριν από τις εκλογές, κι εκεί που όλοι είχαμε ψιλοξεχάσει πως ήταν άρρωστος και μας έκανε να ανησυχούμε, ο Adam Yauch, a.k.a. MCA, a.k.a. Nathanial Hörnblowér, έκλεισε τα μάτια και πέρασε για πάντα στην αιωνιότητα.

Όσο και αν στέλναμε από εδώ θετική ενέργεια, μπάλες φωτός, κύματα ίασης και προσευχές (όλων των θρησκειών), αυτή η κωλοαρρώστιαπουκακόχρόνοναχει απεδείχθη πιο δυνατή από όλους μας. Σε ηλικία 47 ετών, ο Adam Yauch πέθανε.

Δυστυχώς οι φόβοι μας, που γεννήθηκαν όταν δεν παρέστη στην ένταξη των Beastie Boys στο Rock and Roll Hall of Fame, επιβεβαιώθηκαν. Ο MCA έπασχε από καρκίνο από το 2009, ωστόσο μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη ότι αυτό ήταν που τον σκότωσε.

Δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα για την προσφορά του ανθρώπου αυτού στη μουσική. Είτε φαν της χιπ χοπ είτε όχι, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει πως ανήκει στις μπάντες εκείνες που έγραψαν μουσική ιστορία. Έχοντας πουλήσει δεκάδες εκατομμύρια δίσκους (40εκατομμύρια; 50; Πάντως, από ό,τι καταλαβαίνω, τα μισά – από τα πενήντα εκατομμύρια, ε; – τα έχουμε στο σπίτι μας. Και, ναι, καλά το καταλάβατε, ο κ. Μαριονέτας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εμβρυακή στάση σε μια γωνία και κλαίει γοερά), δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η μουσική τους και οι στίχοι τους άγγιξαν πολλά εκατομμύρια ανθρώπους. Επιπλέον, μαζί με τους υπόλοιπους Beastie Boys, και μέσω της δισκογραφικής τους εταιρείας Grand Royal, βοήθησαν να «ξεπεταχτούν» πολλά αξιόλογα συγκροτήματα, όπως, για παράδειγμα, οι At The Drive-In (αιθέρια Τίνα Χρόνη, σε αγαπάμε για πάντα, ρε). Αν δεν τους έχετε ακούσει, ψάξτε τους, αξίζει.

Ίσως δεν χρειάζεται καν να πούμε για τη συνολική του προσφορά στην τέχνη. Εξάλλου, είναι μάλλον γνωστό το ότι δεν περιοριζόταν στις ρίμες και τα μπιτ, αλλά επεκτεινόταν και σε άλλα είδη. Ο Adam Yauch, εκτός από το ότι σκηνοθέτησε αρκετά βίντεο κλιπ των Beastie Boys, ήταν ιδιοκτήτης εταιρείας παραγωγής, μέσα από την οποία, τόσο ο ίδιος, όσο και πολλοί άλλοι δημιουργοί κυκλοφόρησαν ταινίες τους. Ανάμεσά τους, ο πολύς Banksy, αλλά και άλλοι.

Κυρίως, όμως, ήταν ο εαυτός του. Κι αυτό φαίνεται μέσα από τη συνολική πορεία του. Έζησε, δημιούργησε, γλέντησε, διασκέδασε, «χάθηκε», βρέθηκε, «τσαλακώθηκε», ξανασηκώθηκε και χάραξε τη δική του πορεία. Βουδιστής, υπέρμαχος της ελευθερίας του Θιβέτ από την κινεζική κατοχή, ιδρυτής ενός ταμείου (με το όνομα Milarepa Fund) που υποστήριζε αυτόν τον σκοπό, διψασμένος να ενημερώσει το κοινό του για τα ενδιαφέροντά του, να ζήσει τη ζωή του με τον τρόπο που επέλεξε αυτός. Εκτός από τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν, ακολουθούσε και τις οδηγίες των Θιβετιανών γιατρών του, ωστόσο τίποτα δεν φάνηκε αρκετό για να τον βοηθήσει.

Ανακαλύπτοντας την πυρίτιδα στην Ελλάδα του 2012

Ξύπνησα ένα πρωί, και τα μέσα ενημέρωσης είχαν ανακαλύψει την πυρίτιδα. «Εντοπίστηκε ιερόδουλη με AIDS» έσκουζαν οι τηλεοράσεις, και ο πανικός των δημοσιογράφων είχε χτυπήσει κόκκινο. Θα έλεγε κανείς πως η πλειοψηφία τους ξημεροβραδιάζεται στους οίκους ανοχής και η είδηση τους χτύπησε κατακούτελα και τους άφησε ξερούς.

Λίγο αργότερα το σοκ έγινε και δικό μου: καταπατώντας κάθε έννοια προστασίας προσωπικών δεδομένων, προσωπικότητας ή ιατρικού απόρρητου, η φωτογραφία της ιερόδουλης μεταδιδόταν από όλα τα κανάλια και όλα τα ειδησεογραφικά πόρταλς, σαν να ήταν Amber Alert. Τα πρωτοσέλιδα της επόμενης ημέρας άγχωσαν κι εμένα, παρότι η μπουρδελότσαρκα δεν είναι στις αγαπημένες μου ασχολίες – άσε που είμαι και κοριτσάκι. «Ο εφιάλτης στον δρόμο με το AIDS», «Αυτή σκόρπιζε το AIDS» και άλλα παρόμοια, μου θύμισαν την περίφημη εκείνη επιστολή του Λοβέρδου, ο οποίος κατηγορούσε τις λαθρομετανάστριες ότι μετέδιδαν το AIDS στους Έλληνες πελάτες τους, κι εκείνοι με τη σειρά τους το μετέδιδαν στις γυναίκες τους. Άρα οι λαθρομετανάστριες ιερόδουλες «έφερναν το AIDS στην ελληνική οικογένεια».

Οι αντιδράσεις και αυτή τη φορά ήταν πάμπολλες, αλλά οι προστάτες της δημόσιας υγείας δεν ίδρωσαν. Για «φαρισαϊσμό» μίλησε λίγες μέρες αργότερα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος δικαιολόγησε τη δημοσίευση της φωτογραφίας λέγοντας πως «η δημόσια υγεία είναι υπέρτερο αγαθό του δικαιώματος στην προσωπικότητα». Στο ίδιο μήκος κύματος (μπορεί και με τις ίδιες λέξεις) κινήθηκε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, επίδοξος αυριανός πρωθυπουργός.

Φυσικά την τρομερή αποκάλυψη ότι μία ιερόδουλη είχε AIDS (ακόμη να το χωνέψω) ακολούθησε η ακόμη πιο τρομακτική, ότι – κρατηθείτε – υπάρχουν κι άλλες! Και φυσικά, οι αρχές έσπευσαν να δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες τους, για να ενημερωθεί το κοινό, να τις δουν οι πελάτες και να αγχωθούν ότι τις πήδηξαν «άνευ», και να πάνε να κάνουν εξετάσεις.

Τα προβλήματά μου με όλη αυτή την υπόθεση είναι τόσα πολλά, που με έχει πιάσει πονοκέφαλος. Σε μια ευνομούμενη χώρα, μια «δημοκρατία», δεκαεπτά γυναίκες στιγματίστηκαν με τη ρετσινιά α) της ιερόδουλης (θα μου πεις «το έπαιζαν ταμίες στο σούπερ μάρκετ, μήπως;» Και πού ξέρεις εσύ τι το έπαιζαν; – no pun intended) β) του φορέα του AIDS (μια ρετσινιά που πολύ δύσκολα ξεπερνιέται, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού), γ) του δολοφόνου. Και όλα αυτά χωρίς σχετική εισαγγελική απόφαση, από ό,τι καταλαβαίνω, σχωράτε με αν κάνω λάθος. Στη χώρα που δεν δημοσιεύονται τα ονόματα καταδικασμένων παιδεραστών (φαίνεται ότι τα παιδάκια δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με όσους πηγαίνουν στα μπουρδέλα), δημοσιεύτηκαν τα πλήρη στοιχεία 17 (μέχρι τη στιγμή που γράφω) ασθενών του AIDS. Επειδή κάποιοι επέλεξαν να πάνε μαζί τους χωρίς προφυλακτικό.

Θυμάμαι κάποια στιγμή που χρειάστηκε να λείψω από τη δουλειά και πήγα στο ταμείο μου για να πάρω χαρτί από τον γιατρό. Όταν έφτασε η στιγμή να γράψει τον λόγο για τον οποίο έλειψα, πιάστηκε η ψυχή μου. Ο γιατρός το κατάλαβε, με κοίταξε και με ρώτησε: «σε ενοχλεί να το γράψω;». Το σκέφτηκα και αποφάσισα ότι πιθανότατα και να ήταν χειρότερα αν το άφηνα κενό, οπότε είπα «δεν βαριέσαι, γράψε». Το εν λόγω χαρτί πιθανότατα δεν θα το διάβαζε ποτέ κανείς, ενώ ο λόγος για τον οποίο έλειπα δεν ήταν δα και τόσο συγκλονιστικός.

Αναγωγή, τώρα, αυτού του συναισθήματος στην περίπτωσή μας. Πιάστηκε η ψυχή σου, ή ακόμη; Το ιατρικό απόρρητο υπάρχει λόγος που ισχύει. Δεν είναι μια εφεύρεση για να βασανίζεται ο Βενιζέλος και ο Χρυσοχοΐδης προεκλογικά. «Να σώσουμε χιλιάδες ανθρώπους από τα νύχια της μαφίας του AIDS ή να τους αφήσουμε να πεθάνουν ανενημέρωτοι; Θα τους σώσουμε και όπου μας βγάλει». Υπάρχει λόγος που ισχύει, και αν αρχίσει ο καθένας να το παραβλέπει, αλίμονό μας. Και μάλιστα, αν ο λόγος για τον οποίο παρακάμπτεται είναι το ότι είμαστε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, τότε οι ήδη σάπιες κολώνες που στηρίζουν αυτό το οικοδόμημα που θέλουμε να ονομάζουμε «σημερινή κοινωνία» μόλις απέκτησαν από έναν καλικάντζαρο να τις κοπανάει με μια βαριοπούλα.

Γιατί η δικαιολογία περί «δημόσιας υγείας» είναι τουλάχιστον αστεία. Ας το σκεφτούμε λίγο. Είσαι άντρας. Έχεις ματάκια και ξέρεις να διαβάζεις. Έχεις αυτάκια και ακούς. Έχεις, γενικά, επαφές με τον έξω κόσμο. Έστω, όχι πολλές, αλλά έχεις μιλήσει πέντε- έξι φορές με κάποιον πέρα από τη γάτα σου ή τη μπουκαμβίλια που προσπαθείς να μεγαλώσεις στο μπαλκόνι σου αλλά μοιάζει περισσότερο με αθλιόφυτο γραφείου. Τα παραπάνω τα συμπεραίνω, επειδή γνωρίζεις τι σημαίνει σεξ, κι επίσης γνωρίζεις πού να τα βρεις αυτά τα μπουρδέλα (νόμιμα ή μη). Δεν μπορεί, λοιπόν, θα γνωρίζεις τι σημαίνει «AIDS». Αν δεν γνωρίζεις, τσάμπα πάει η δημοσίευση των φωτογραφιών, δεν σε βοήθησαν καθόλου, δεν έχεις καταλάβει τι έχει παιχτεί.

Εφόσον, λοιπόν, γνωρίζεις (πάνω κάτω) περί AIDS και λοιπών σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, τι ακριβώς σκεφτόσουν όταν ζητούσες να κάνεις σεξ με μια ιερόδουλη χωρίς προφυλακτικό; Πόσο μάλιστα όταν σε ενημέρωσε η εν λόγω κυρία ότι θα πρέπει να πληρώσεις επιπλέον για κάτι τέτοιο. Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί, βρε παιδί μου, ίσως, υπάρχει μια πιθανότητα να κολλήσεις κάτι; Αν δεν σου πέρασε από το μυαλό, σου το λέω αλήθεια, δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Εν έτει 2012 θα ήθελα να ξέρω πώς γίνεται να μην γνωρίζει κανείς πως οι πιθανότητες να κολλήσεις, όχι μόνο AIDS, αλλά – τουλάχιστον – δεκάδες άλλα νοσήματα όταν κάνεις σεξ σε έναν (είτε παράνομο είτε νόμιμο) οίκο ανοχής χωρίς προφύλαξη είναι αστρονομικά τεράστιες. Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, δύο χιλιάδες άτομα (μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό) είχαν καλέσει ζητώντας πληροφορίες για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και για το πώς θα κάνουν εξετάσεις. Δύο χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν να δημοσιευτούν οι φωτογραφίες των ιερόδουλων για να πιστέψουν ότι ίσως και να έχουν κολλήσει κάτι κάνοντας σεξ με μια άγνωστη, δουλειά της οποίας είναι να κάνει σεξ με αγνώστους (πολλές φορές, δε, χωρίς προφυλακτικό, μια πράξη που χρεώνεται εξτρά). Ο κ. Βενιζέλος πιστεύει πως αυτοί οι άνθρωποι «έχουν δικαίωμα στην πληροφόρηση και στην προστασία της υγείας». Μα αυτοί οι άνθρωποι, όταν υπήρχε άφθονη η πληροφόρηση αναφορικά με το πώς να αποφεύγουν το AIDS, την αγνόησαν επιδεικτικά. Όπως εξάλλου και την υγεία τους, αλλά και την υγεία των ενδεχόμενων συντρόφων τους.

Και σε αυτό το σημείο οφείλω να προβοκάρω: Είμαι μια ελεύθερη γυναίκα, βγαίνω για ένα ποτό και γνωρίζω έναν άντρα. Συζητάμε, τα βρίσκουμε, βγαίνουμε για άλλο ένα ποτό, με πάει και για φαγητό, προχωράει η κατάσταση, ας μην μπω σε λεπτομέρειες, έρχεται, λοιπόν, εκείνη η στιγμή που βρίσκομαι μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα: να πάω μαζί του, ή είναι μεταξύ των δύο χιλιάδων (τουλάχιστον) που κάλεσαν το ΚΕΕΛΠΝΟ έντρομοι ότι μπορεί να έχουν μολυνθεί. Εγώ πιθανότατα θα έχω το μυαλό να πω «αγαπητέ, το ‘άνευ’ μας τελείωσε, ‘με’ και αν σου αρέσει», αλλά δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ενήμερη; Δεν είμαι εγώ μέρος αυτής της περιβόητης «δημόσιας υγείας»;

Πού είναι λοιπόν, κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βενιζέλο, οι φωτογραφίες αυτών των δύο χιλιάδων ανδρών; Για να προστατευθούμε, εμείς και η δημόσια υγεία! Ή μήπως η «δημόσια υγεία» απειλείται μόνο από τις ιερόδουλες; Θα φτάσουμε σε σημείο να μετράμε «πόσες βαθμίδες μας χωρίζουν από το AIDS», όπως το γνωστό παιχνίδι με τον Κέβιν Μπέικον; «Τα ‘φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα, που τα ‘χε με τον Δήμο τον τρελό, αυτός ο Δήμος, λοιπόν, που ήταν τρελός, ανήκει, άραγε, στους δύο χιλιάδες;». Αν είχα τις φωτογραφίες, θα ήξερα. Περιμένω, λοιπόν, σχετικές κινήσεις. Αλλιώς δεν θα ξέρω τι να σκεφτώ!

«Όταν υπάρχει κίνδυνος να έχουν μολυνθεί εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι είσαι υποχρεωμένος να τους προτρέψεις να πάνε να κάνουν μια εξέταση», είπε ο κ. Βενιζέλος, κι εγώ αναρωτήθηκα: μέχρι πότε στην Ελλάδα θα κάνουμε σημαία την αδιαφορία, θα δικαιολογούμε την εγκληματική αμέλεια και θα κάνουμε το άσπρο μαύρο, για να εξυπηρετήσουμε τους σκοπούς του μικρόκοσμού μας;

Περαστικά μας.

ΥΓ. Αφήνω το ότι ο οίκος ανοχής λειτουργούσε, λεει, παράνομα. Εγώ να δεχτώ πως η αστυνομία έχει τόση δουλειά που τη μία μέρα κλείνει έναν οίκο ανοχής, αυτός την άλλη μέρα ανοίγει, μετά τον ξανακλείνει, μετά αυτός ξαναανοίγει, μετά αυτός ξανακλείνει, μετά ξαναανοίγει και αυτό γίνεται συνολικά επτά φορές, και όλοι έχουν κάνει σωστά τη δουλειά τους. Να το δεχτώ γιατί – κατά κοινή ομολογία – είμαι καλός άνθρωπος. Εσύ που σου ήρθαν κάτι άλλες πονηρές καταστάσεις στο μυαλό, είσαι κακόβουλος άνθρωπος και προβοκάτορας. Να το ξέρεις.