Ανακαλύπτοντας την πυρίτιδα στην Ελλάδα του 2012

Ξύπνησα ένα πρωί, και τα μέσα ενημέρωσης είχαν ανακαλύψει την πυρίτιδα. «Εντοπίστηκε ιερόδουλη με AIDS» έσκουζαν οι τηλεοράσεις, και ο πανικός των δημοσιογράφων είχε χτυπήσει κόκκινο. Θα έλεγε κανείς πως η πλειοψηφία τους ξημεροβραδιάζεται στους οίκους ανοχής και η είδηση τους χτύπησε κατακούτελα και τους άφησε ξερούς.

Λίγο αργότερα το σοκ έγινε και δικό μου: καταπατώντας κάθε έννοια προστασίας προσωπικών δεδομένων, προσωπικότητας ή ιατρικού απόρρητου, η φωτογραφία της ιερόδουλης μεταδιδόταν από όλα τα κανάλια και όλα τα ειδησεογραφικά πόρταλς, σαν να ήταν Amber Alert. Τα πρωτοσέλιδα της επόμενης ημέρας άγχωσαν κι εμένα, παρότι η μπουρδελότσαρκα δεν είναι στις αγαπημένες μου ασχολίες – άσε που είμαι και κοριτσάκι. «Ο εφιάλτης στον δρόμο με το AIDS», «Αυτή σκόρπιζε το AIDS» και άλλα παρόμοια, μου θύμισαν την περίφημη εκείνη επιστολή του Λοβέρδου, ο οποίος κατηγορούσε τις λαθρομετανάστριες ότι μετέδιδαν το AIDS στους Έλληνες πελάτες τους, κι εκείνοι με τη σειρά τους το μετέδιδαν στις γυναίκες τους. Άρα οι λαθρομετανάστριες ιερόδουλες «έφερναν το AIDS στην ελληνική οικογένεια».

Οι αντιδράσεις και αυτή τη φορά ήταν πάμπολλες, αλλά οι προστάτες της δημόσιας υγείας δεν ίδρωσαν. Για «φαρισαϊσμό» μίλησε λίγες μέρες αργότερα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος δικαιολόγησε τη δημοσίευση της φωτογραφίας λέγοντας πως «η δημόσια υγεία είναι υπέρτερο αγαθό του δικαιώματος στην προσωπικότητα». Στο ίδιο μήκος κύματος (μπορεί και με τις ίδιες λέξεις) κινήθηκε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, επίδοξος αυριανός πρωθυπουργός.

Φυσικά την τρομερή αποκάλυψη ότι μία ιερόδουλη είχε AIDS (ακόμη να το χωνέψω) ακολούθησε η ακόμη πιο τρομακτική, ότι – κρατηθείτε – υπάρχουν κι άλλες! Και φυσικά, οι αρχές έσπευσαν να δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες τους, για να ενημερωθεί το κοινό, να τις δουν οι πελάτες και να αγχωθούν ότι τις πήδηξαν «άνευ», και να πάνε να κάνουν εξετάσεις.

Τα προβλήματά μου με όλη αυτή την υπόθεση είναι τόσα πολλά, που με έχει πιάσει πονοκέφαλος. Σε μια ευνομούμενη χώρα, μια «δημοκρατία», δεκαεπτά γυναίκες στιγματίστηκαν με τη ρετσινιά α) της ιερόδουλης (θα μου πεις «το έπαιζαν ταμίες στο σούπερ μάρκετ, μήπως;» Και πού ξέρεις εσύ τι το έπαιζαν; – no pun intended) β) του φορέα του AIDS (μια ρετσινιά που πολύ δύσκολα ξεπερνιέται, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού), γ) του δολοφόνου. Και όλα αυτά χωρίς σχετική εισαγγελική απόφαση, από ό,τι καταλαβαίνω, σχωράτε με αν κάνω λάθος. Στη χώρα που δεν δημοσιεύονται τα ονόματα καταδικασμένων παιδεραστών (φαίνεται ότι τα παιδάκια δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με όσους πηγαίνουν στα μπουρδέλα), δημοσιεύτηκαν τα πλήρη στοιχεία 17 (μέχρι τη στιγμή που γράφω) ασθενών του AIDS. Επειδή κάποιοι επέλεξαν να πάνε μαζί τους χωρίς προφυλακτικό.

Θυμάμαι κάποια στιγμή που χρειάστηκε να λείψω από τη δουλειά και πήγα στο ταμείο μου για να πάρω χαρτί από τον γιατρό. Όταν έφτασε η στιγμή να γράψει τον λόγο για τον οποίο έλειψα, πιάστηκε η ψυχή μου. Ο γιατρός το κατάλαβε, με κοίταξε και με ρώτησε: «σε ενοχλεί να το γράψω;». Το σκέφτηκα και αποφάσισα ότι πιθανότατα και να ήταν χειρότερα αν το άφηνα κενό, οπότε είπα «δεν βαριέσαι, γράψε». Το εν λόγω χαρτί πιθανότατα δεν θα το διάβαζε ποτέ κανείς, ενώ ο λόγος για τον οποίο έλειπα δεν ήταν δα και τόσο συγκλονιστικός.

Αναγωγή, τώρα, αυτού του συναισθήματος στην περίπτωσή μας. Πιάστηκε η ψυχή σου, ή ακόμη; Το ιατρικό απόρρητο υπάρχει λόγος που ισχύει. Δεν είναι μια εφεύρεση για να βασανίζεται ο Βενιζέλος και ο Χρυσοχοΐδης προεκλογικά. «Να σώσουμε χιλιάδες ανθρώπους από τα νύχια της μαφίας του AIDS ή να τους αφήσουμε να πεθάνουν ανενημέρωτοι; Θα τους σώσουμε και όπου μας βγάλει». Υπάρχει λόγος που ισχύει, και αν αρχίσει ο καθένας να το παραβλέπει, αλίμονό μας. Και μάλιστα, αν ο λόγος για τον οποίο παρακάμπτεται είναι το ότι είμαστε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, τότε οι ήδη σάπιες κολώνες που στηρίζουν αυτό το οικοδόμημα που θέλουμε να ονομάζουμε «σημερινή κοινωνία» μόλις απέκτησαν από έναν καλικάντζαρο να τις κοπανάει με μια βαριοπούλα.

Γιατί η δικαιολογία περί «δημόσιας υγείας» είναι τουλάχιστον αστεία. Ας το σκεφτούμε λίγο. Είσαι άντρας. Έχεις ματάκια και ξέρεις να διαβάζεις. Έχεις αυτάκια και ακούς. Έχεις, γενικά, επαφές με τον έξω κόσμο. Έστω, όχι πολλές, αλλά έχεις μιλήσει πέντε- έξι φορές με κάποιον πέρα από τη γάτα σου ή τη μπουκαμβίλια που προσπαθείς να μεγαλώσεις στο μπαλκόνι σου αλλά μοιάζει περισσότερο με αθλιόφυτο γραφείου. Τα παραπάνω τα συμπεραίνω, επειδή γνωρίζεις τι σημαίνει σεξ, κι επίσης γνωρίζεις πού να τα βρεις αυτά τα μπουρδέλα (νόμιμα ή μη). Δεν μπορεί, λοιπόν, θα γνωρίζεις τι σημαίνει «AIDS». Αν δεν γνωρίζεις, τσάμπα πάει η δημοσίευση των φωτογραφιών, δεν σε βοήθησαν καθόλου, δεν έχεις καταλάβει τι έχει παιχτεί.

Εφόσον, λοιπόν, γνωρίζεις (πάνω κάτω) περί AIDS και λοιπών σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, τι ακριβώς σκεφτόσουν όταν ζητούσες να κάνεις σεξ με μια ιερόδουλη χωρίς προφυλακτικό; Πόσο μάλιστα όταν σε ενημέρωσε η εν λόγω κυρία ότι θα πρέπει να πληρώσεις επιπλέον για κάτι τέτοιο. Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί, βρε παιδί μου, ίσως, υπάρχει μια πιθανότητα να κολλήσεις κάτι; Αν δεν σου πέρασε από το μυαλό, σου το λέω αλήθεια, δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Εν έτει 2012 θα ήθελα να ξέρω πώς γίνεται να μην γνωρίζει κανείς πως οι πιθανότητες να κολλήσεις, όχι μόνο AIDS, αλλά – τουλάχιστον – δεκάδες άλλα νοσήματα όταν κάνεις σεξ σε έναν (είτε παράνομο είτε νόμιμο) οίκο ανοχής χωρίς προφύλαξη είναι αστρονομικά τεράστιες. Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, δύο χιλιάδες άτομα (μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό) είχαν καλέσει ζητώντας πληροφορίες για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και για το πώς θα κάνουν εξετάσεις. Δύο χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν να δημοσιευτούν οι φωτογραφίες των ιερόδουλων για να πιστέψουν ότι ίσως και να έχουν κολλήσει κάτι κάνοντας σεξ με μια άγνωστη, δουλειά της οποίας είναι να κάνει σεξ με αγνώστους (πολλές φορές, δε, χωρίς προφυλακτικό, μια πράξη που χρεώνεται εξτρά). Ο κ. Βενιζέλος πιστεύει πως αυτοί οι άνθρωποι «έχουν δικαίωμα στην πληροφόρηση και στην προστασία της υγείας». Μα αυτοί οι άνθρωποι, όταν υπήρχε άφθονη η πληροφόρηση αναφορικά με το πώς να αποφεύγουν το AIDS, την αγνόησαν επιδεικτικά. Όπως εξάλλου και την υγεία τους, αλλά και την υγεία των ενδεχόμενων συντρόφων τους.

Και σε αυτό το σημείο οφείλω να προβοκάρω: Είμαι μια ελεύθερη γυναίκα, βγαίνω για ένα ποτό και γνωρίζω έναν άντρα. Συζητάμε, τα βρίσκουμε, βγαίνουμε για άλλο ένα ποτό, με πάει και για φαγητό, προχωράει η κατάσταση, ας μην μπω σε λεπτομέρειες, έρχεται, λοιπόν, εκείνη η στιγμή που βρίσκομαι μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα: να πάω μαζί του, ή είναι μεταξύ των δύο χιλιάδων (τουλάχιστον) που κάλεσαν το ΚΕΕΛΠΝΟ έντρομοι ότι μπορεί να έχουν μολυνθεί. Εγώ πιθανότατα θα έχω το μυαλό να πω «αγαπητέ, το ‘άνευ’ μας τελείωσε, ‘με’ και αν σου αρέσει», αλλά δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ενήμερη; Δεν είμαι εγώ μέρος αυτής της περιβόητης «δημόσιας υγείας»;

Πού είναι λοιπόν, κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βενιζέλο, οι φωτογραφίες αυτών των δύο χιλιάδων ανδρών; Για να προστατευθούμε, εμείς και η δημόσια υγεία! Ή μήπως η «δημόσια υγεία» απειλείται μόνο από τις ιερόδουλες; Θα φτάσουμε σε σημείο να μετράμε «πόσες βαθμίδες μας χωρίζουν από το AIDS», όπως το γνωστό παιχνίδι με τον Κέβιν Μπέικον; «Τα ‘φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα, που τα ‘χε με τον Δήμο τον τρελό, αυτός ο Δήμος, λοιπόν, που ήταν τρελός, ανήκει, άραγε, στους δύο χιλιάδες;». Αν είχα τις φωτογραφίες, θα ήξερα. Περιμένω, λοιπόν, σχετικές κινήσεις. Αλλιώς δεν θα ξέρω τι να σκεφτώ!

«Όταν υπάρχει κίνδυνος να έχουν μολυνθεί εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι είσαι υποχρεωμένος να τους προτρέψεις να πάνε να κάνουν μια εξέταση», είπε ο κ. Βενιζέλος, κι εγώ αναρωτήθηκα: μέχρι πότε στην Ελλάδα θα κάνουμε σημαία την αδιαφορία, θα δικαιολογούμε την εγκληματική αμέλεια και θα κάνουμε το άσπρο μαύρο, για να εξυπηρετήσουμε τους σκοπούς του μικρόκοσμού μας;

Περαστικά μας.

ΥΓ. Αφήνω το ότι ο οίκος ανοχής λειτουργούσε, λεει, παράνομα. Εγώ να δεχτώ πως η αστυνομία έχει τόση δουλειά που τη μία μέρα κλείνει έναν οίκο ανοχής, αυτός την άλλη μέρα ανοίγει, μετά τον ξανακλείνει, μετά αυτός ξαναανοίγει, μετά αυτός ξανακλείνει, μετά ξαναανοίγει και αυτό γίνεται συνολικά επτά φορές, και όλοι έχουν κάνει σωστά τη δουλειά τους. Να το δεχτώ γιατί – κατά κοινή ομολογία – είμαι καλός άνθρωπος. Εσύ που σου ήρθαν κάτι άλλες πονηρές καταστάσεις στο μυαλό, είσαι κακόβουλος άνθρωπος και προβοκάτορας. Να το ξέρεις.

Advertisements

5 responses

  1. Παράθεμα: Μια κυβέρνηση για υγιείς έλληνες άντρες « Attack Of The Quasars

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s