Παραγγελιά

Το ποστ αυτό μου το ζήτησε η κουήνι. Κι εγώ, επειδή είμαι καλός άνθρωπος, ό,τι μου ζητήσουν το κάνω (εντάξει, όχι εντελώς ό,τι, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό αυτών). Μόλις οσφρίστηκε ότι έχω γάτες, η κουήνι απαίτησε ποστ με φωτογραφίες τους. Επειδή δεν έχω tmblr (και δεν ξέρω και πώς να το χρησιμοποιώ, το ομολογώ), μάντεψε πού θα ανέβει αυτό το ποστ. Ναι, ναι, καλά κατάλαβες!

 

Στο σπίτι που ζούμε, η συμβίωση μεταξύ ανθρώπων και αιλουροειδών δεν είναι πάντοτε αρμονική. Έχει, όπως όλες οι σχέσεις, τα πάνω και τα κάτω της. Τις αγάπες της και τα μίση της. Τις στιγμές τρυφερότητας και τις στιγμές αντιπαλότητας. Αυτό που έχει κυρίως, όμως, είναι το μυστικό σχέδιο που έχουν καταστρώσει ο Λουκιανός και η Μπόχα για να μας ξεπαστρέψουν και να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο του διαμερίσματος. Η πλοκή περιπλέκεται  από το γεγονός οτι τα δύο ζώα που ονομάζονται άνθρωποι δεν έχουν πάρει πρέφα, και νομίζουν πως έχουν το πάνω χέρι.

Μουαχαχαχαχαχα!!

Λαβ ιζ ιν δι ερ…

Λαβ εντ… δε κατ’ς σίκριτ γουέπονς…

Το σχέδιο να μας φάνε όλα τα φαγητά και να μας αφήσουν να πεθάνουμε από την πείνα, για να φάνε, στη συνέχεια, και το πρόσωπό μας, μέχρι να μας βρούνε, μήνες αργότερα, η αστυνομία και η πυροσβεστική, αφού οι γείτονες θα είχαν ενοχληθεί από τη μυρωδιά, ευτυχώς δεν έπιασε. Δεν έφταιγε το ότι δεν προσπάθησαν όσο μπορούσαν. Το πρόβλημα ήταν πως υπήρχε ένα μικρό κενό: πώς θα έφταναν τις κονσέρβες τους για να φάνε, μόλις είχαν τελειώσει τα πρόσωπά μας και μέχρι να μπουκάρουν οι άντρες των σωστικών συνεργείων; Όχι, δεν ήθελαν να το διακινδυνεύσουν. Η Μπόχα, πάντως, απόλαυσε ιδιαιτέρως τα ποπ κορν μου…

Αλλά και το κινέζικο δεν ήταν άσχημο. Φήμες που λένε ότι όσο βρισκόταν μέσα στην τσάντα τρώγοντας το κινέζικο φαγητό, έπιασε μια εσάνς της μαμάς της ελέγχονται ως ανακριβείς. Εξάλλου, το φαγητό από το εν λόγω μαγαζί είναι πεντανόστιμο!

Το περιπαικτικό της βλέμμα, όταν άνοιξα το κουτί πεινασμένη για να φάω και αντίκρυσα το κενό, ήταν για εμένα μια μαχαιριά στην καρδιά. Το γέλιο της μου τρύπησε τα αυτιά, η χλεύη της ήταν σαν δυνατό χαστούκι στον εγωισμό μου, τόσο που έτρεξα κλαίγονας στο δωμάτιό μου. Όσο τα αναφιλητά τράνταζαν το κορμί μου, εκείνη, σαν ψυχρή εκτελέστρια, έτρωγε τα τελευταία ψίχουλα από το άδειο κουτί μου.

Τη μέρα που ο Λουκιανός άκουσε πως θα μετακόμιζα στο σπίτι, τα πράγματα έγιναν πραγματικά πολύ σοβαρά. Δεν θα ανεχόταν άλλη  μια ανθρώπινη παρουσία για πολύ μέσα στους στενούς τοίχους της αιχμαλωσίας του. Η οργή του ήταν τόσο μεγάλη που κάηκε μια αζαλέα που μεγάλωνε αμέριμνη εκεί κοντά. Το βλέμμα του, όταν ο κ. Μαριονέτας του ανακοίνωσε τα μεγάλα νέα, κεραυνοβόλησε ένα σπουργίτι που περνούσε έξω από το παράθυρο, ενώ οι νυχτερίδες που κοιμόντουσαν σε απόσταση 2 χιλιομέτρων ξύπνησαν έντρομες και σκοτείνιασαν τη μέρα, καθώς τα τηλεπαθητικά κύματα γέμιζαν από την κραυγή «THIS MEANS WAR, MOTHERFUCKER!!»

Έπρεπε να δράσουν γρήγορα, μιας και τα πράγματα πλέον περιπλέκονταν. Το σχέδιο τους ήταν απλό, δοκιμασμένο στο παρελθόν με επιτυχία: θα μας στερούσαν ό,τι ήταν πολύτιμο για εμάς, κάνοντας τη ζωή μας αβίωτη, τις ημέρες βάσανο και τις νύχτες επώδυνες. Έπιασαν δουλειά αμέσως.

Χάσαμε την κουνιστή μας πολυθρόνα…

 

Χάσαμε την αγαπημένη μας γωνιά, τη «φωλίτσα» δίπλα στα βιβλία, πάνω στη φλοκάτη…

Μας έφαγαν μια κούτα βιβλία…

Τις νύχτες, για κάποιον περίεργο λόγο, δεν μας έπιανε ποτέ ύπνος…

 

Στη συμβίωσή μας, πάντοτε κάτι έμπαινε ανάμεσά μας…

 

…ενώ με τις υπερδυνάμεις τους, όλο το χειμώνα απορροφούσαν τη ζέστη, αφήνοντάς μας εκτεθιμένους στα στοιχεία της φύσης…

Η ζωή μας έγινε αβάσταχτη. Ο πόνος και η δυστυχία είχαν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, αλλά δεν καταλαβαίναμε γιατί. Οι γάτες κέρδιζαν αυτόν τον πόλεμο, τον οποίο ποτέ δεν γνωρίζαμε ότι πολεμούσαμε. Μέχρι μια μέρα, όταν ξαφνικά όλα άλλαξαν. Τα πράγματά μας ήταν δικά μας. Δεν πεθαίναμε πια από την πείνα. Κοιμόμασταν τα βράδια. Η συμβίωση άρχισε να πετυχαίνει!
Ποτέ δεν καταλάβαμε σε τι οφειλόταν αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς. Ίσως μας αγάπησαν ξαφνικά. Ίσως οι αλλαγές στη ζωή τους τελικά δεν ήταν τόσο ανεπιθύμητες. Ίσως να μας έφερε γούρι εκείνη η ημερήσια εκδρομή στη Volterra, εκεί που βγάλαμε φωτογραφίες με τη φύση, το πολύ όμορφο δημαρχείο, τους στολισμένους δρόμους… εκείνη την αδέσποτη γάτα που μας έκανε τα γλυκά μάτια…

Τι όμορφη γατούλα! Λες να ψάχνει σπίτι;

Άγνωσται αι βουλαί της γαλής…

Advertisements

6 responses

  1. *ΔΥΝΑΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ!* (Για τα κατσούλια, όχι για εσάς -προφανώς.)

    Τα γατιά σας είναι εκπληκτικά όπως όλα τα γατιά και λίγο παραπάνω γιατί είναι μαύρα και έχουν μόνιμα lazereyez. Τον πόλεμο αποκλείεται να τον νικήσετε στο τέλος μιας και (όπως ξέρεις) ενώ εσείς έχετε μια τρύπα στην καρδιά στο σχήμα των γατιών, τα γατιά έχουν μόνο μία στο σχήμα της κονσέρβας.

    Απαιτώ να τα ζουλήξεις εκ μέρους μου.

    Α! Και ευχαριστώ για το ποστ! :3

    • Ναι, τα τέρατα, ό,τι και να κάνουν, καταλήγουμε στο τέλος της ημέρας να τα ζουλάμε και να τα χαϊδεύουμε και να τα φιλάμε, κι αυτά να μας γρατσουνάνε και να μας κουνάνε απειλητικά την ουρά!
      απειλητικά;; χαρούμενα, εννοούσα… και το γρατσούνισμα, ξέρεις, από αγάπη!

      Παρακαλώ, είναι χαρά μου να ενημερώνω τον κόσμο όσο μπορώ για τους κινδύνους … εεεε… τις χαρές της συμβίωσης με γάτες!
      😉

  2. Κάποιος που δεν έχει ζήσει με γάτες, θα μπορούσε πολύ άνετα να ισχυριστεί ότι υπερβάλλεις. Εγώ όμως, που για κάποιο λόγο από 5 χρονών πάντα παρακαλούσα τη μαμά για μια γατούλα (για τίποτ’άλλο δεν επέμενα, μόνο γι’αυτό) και η μαμά μου η καλή πάντα μου έπαιρνε γατούλες και με άφηνε να τις φιλοξενώ στο σπίτι μας, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Η συνομοσία δεν σταματάει στο σπίτι του κύριου Μαριονέττα, είναι παγκόσμια συομοσία κατά των ανθρώπων. Τις γάτες θα έπρεπε να φοβόμαστε, όχι τη Μέρκελ!

  3. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑαααααααααααααααα μλκ ΚΑΤΑΜΑΥΡΑ ΓΑΤΙΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
    τι υπέροχα γατιά τι υπέροχο ποστ τι όμορφα όλα ΟΛΑΑΑΑ

    *αχεμ*
    γενικά με τις γάτες τρέλα δεν έχω αλλά με τις μαύρες κάτι παθαίνω

    έχετε σκεφτεί ότι ΕΣΕΙΣ νομίζετε ότι τελείωσε ο πόλεμος αλλά η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι ότι αυτές έχουν νικήσει; ε; εεεε;

    • Κάτι κατάλαβα τώρα, που μου έκαναν τα νεύρα τσατάλια και αναγκάστηκα να τα κυνηγάω μία ώρα γύρω γύρω από το τραπέζι του σαλονιού για να τα κλείσω τελικά στο πίσω δωμάτιο.
      Και τώρα να τα ακούω «χρατς χρατς» να γρατσουνάνε την πόρτα για να έρθουν ξανά μέσα και να κάνουν τον καναπέ κοτλέ και τα νεύρα μου κρόσια!

      Ναι, μάλλον έχουν νικήσει τελικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s