Τρεις στάσεις και μια πορεία

Την περασμένη Δευτέρα οι αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι είχαν απεργία. Σε εμένα προσωπικά, καθότι άνεργη, οι απεργίες το μόνο που προσφέρουν είναι κάλους στα πόδια –  εκτός, φυσικά, από αγωνιστική διάθεση- γροθιά στον αέρα- ευκαιρία να δω παλιούς συναδέλφους και να αλληλοκλαφτούμε, εκείνοι γιατί θα απολυθούν κι εγώ γιατί απολύθηκα. Κι αφού το έφερε έτσι η τύχη και ήμουν στην Ελλάδα – και δη στη Θεσσαλονίκη – ε, είπα ας πάω, να συνεισφέρω κι εγώ το κατιτίς μου στο να φανεί ογκωδέστερη η συγκέντρωσή τους!

Το ραντεβού είχε δοθεί στις 12 στο άγαλμα του Βενιζέλου. Πηγαίνοντας εκεί, λιποθύμησα λίγο. Πρώτον γιατί άκουσα μια φίλη μου που μου είπε πως έχει ψοφόκρυο και έβαλα μαύρα ρούχα, με αποτέλεσμα ήδη από τις 12 παρά να έχω αρχίσει να εκδηλώνω τις αρχές μιας ιλαράς. Δεύτερον γιατί κάποια στιγμή πρέπει να άφησα το μυαλό μου κάπου σε μια πέτρα μέσα στα πράσινα νερά του Άρνου, με αποτέλεσμα να μην έχω κάποιον τρόπο να σκεφτώ ότι δεν πρέπει να φορέσω δεκατετράποντο σε πορεία. Τρίτον, γιατί εκεί στη γωνίτσα πριν πατήσεις Πλατεία Αριστοτέλους καθόταν μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία έριχνε πασιέντζα, πουλούσε κάτι κουκλάκια και μάλλον όταν επιθυμούσε να πάει, ξέρετε… για «νούμερο δύο», δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από το σημείο όπου καθόταν και να πάει σε κάποια τουαλέτα.

Ο κόσμος δεν ήταν πολύς. Τουλάχιστον δεν ήταν όσος θα έπρεπε να είναι, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται πλέον οι αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Όσοι εργάζονται, δηλαδή, γιατί η πιο πρόσφατη και άκρως «επιτυχημένη» για τις αναγκαίες εκκαθαρίσεις τακτική είναι όσοι επιλέγουν να εργάζονται με βάση τα όσα ορίζει ο νόμος, να πηγαίνουν σπίτια τους με συνοπτικές διαδικασίες. Και μάλιστα άκλαφτοι ακόμη και από «συναδέλφους» και «συνδικαλιστές». Μετά από λίγη ώρα αφισοκόλλησης και ζύμωσης, η ομήγυρις άρχισε να κατεβαίνει την Αριστοτέλους, με συνθήματα και μοιράζοντας αφισάκια στον ανυποψίαστο κόσμο.

Έξω από τον Ιανό, η πορεία σταμάτησε για μερικά λεπτά και έκανε αισθητή την παρουσία της, με συνθήματα, αφισοκόλληση, συζήτηση με τους περαστικούς, οι οποίοι αναρωτιόντουσαν τι κάναμε εκεί. Όλοι ανεξαιρέτως νόμιζαν πως οι δημοσιογράφοι είναι καλοπληρωμένα βολεμένα γουρούνια, που δεν ανοίγουν το στόμα τους για να καταγγείλουν τίποτα και τάσσονται σαφώς υπέρ του μνημονίου και των περικοπών. Αντιτείναμε ότι αυτοί είναι οι πλούσιοι και διάσημοι, αυτοί που φαίνονται περισσότερο και εκείνοι που βασίζουν το όνομά και τις θέσεις τους στις δημόσιες σχέσεις. Υπάρχουν πάντα κι εκείνοι που κάνουν όλη τη βρώμική δουλειά, τα «χαζοθέματα» που κανείς δεν θέλει να ακουμπήσει, τη «λάντζα». Σε εκείνο το σημείο, ένας σκύλος αποφάσισε πως τα αιτήματα των διαμαρτυρόμενων ήταν μάλλον δίκαια, μιας και ενώθηκε με την πορεία και έκανε ό,τι έκαναν και όλοι οι άλλοι. Έκτος από τα συνθήματα.

Η πορεία συνέχισε στην Τσιμισκή, με μια ακόμη στάση στην Αγίας Σοφίας, μετά λίγο πιο πάνω, έξω από το Ble, όπου ενημερωθήκαμε από εργαζόμενους της αλυσίδας για τα δικά τους προβλήματα (που είναι πολλά, πάρα πολλά!).  Κατόπιν κατέβηκε και πάλι στην Τσιμισκή, όπου «παρέλασε» με τη συμμετοχή και πολλών περαστικών, οι οποίοι τραγουδούσαν τα συνθήματα και χτυπούσαν παλαμάκια. Κατέληξε μετά από αρκετή ώρα (και πολλά πολύ απαραίτητα χαμόγελα) στην Ένωση Συντακτών. Όπου τα προβλήματα είναι επίσης πολλά, πάρα πολλά!

υγ Εκεί στην Αριστοτέλους στεκόταν κι αυτός ο κύριος. Ένας άλλος κύριος μας έδωσε αυτό το φυλλάδιο.

Απλά το αναφέρω, για όσους από εσάς έχουν χάσει τον δρόμο και θέλουν να τον ξαναβρούν. Είναι αυτό, ή το γκουγκλ μαπς, κάνε την επιλογή σου!

 

Advertisements

6 responses

  1. Συγγνώμη, αυτός με το sandwich poster ήταν άλλος από αυτόν που σας έδωσε φυλλάδιο; Μα καλά, πόσοι είναι;

    Σ.τ.σ.: Το δεκατετράποντο όμως χρησιμεύει και ως ντερελίκτ όπλο (τι ζημιά μπορεί να κάνει ένα τακούνι σ’ ένα ρουθούνι!).

    • Ρώτα τον Κούγια! Αυτός ξέρει! 😀

      Αυτός με το σάντουιτς πόστερ (πείνασα, και κυρίως πείνασα για τη σωτηρία των ουρανών, a.k.a. σάντουιτς με πίκλες, ψητή πιπεριά φλωρίνης και μουστάρδα) στεκόταν εκεί κι έκανε τον όμορφο, αλλά ήταν κι ένας που τον συνόδευε. ΑΥΤΟΣ μας έδωσε τα χαρτάκια για να σώσουμε την ψυχή μας.
      Πάντως αυτή τη στιγμή σώζει την ψυχή της η Μπόχα (η γάτα μου), που μασάει την άκρη από το φυλλάδιο. Ευλογημένη γάτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s