Εγώ, οι Charlatans και όλοι οι άλλοι

1992. School-night. Ο καβγάς με τους γονείς μου, ομηρικός. Οι λέξεις «αποκλείεται» και «ούτε να το συζητάς» εκσφενδονίζονται συνεχώς από τη μία πλευρά του σαλονιού, αποκρούοντας δραματικές δηλώσεις του στιλ «θέλετε να πεθάνω», «δεν με αγαπάτε καθόλου», «θα πέσω από το μπαλκόνι» και πολλές άλλες παρόμοιες εκφράσεις της εφηβικής απογοήτευσης.

Αιτία: η συναυλία των Βρετανών Charlatans, σε συναυλιακό χώρο της πόλης, σε συνδυασμό με την άγνοια των περισσότερων φίλων μου γύρω από τη βρετανική μουσική σκηνή και την αφόρητη μοναξιά μου στις μουσικές μου επιλογές εκείνη την εποχή. Βλέπεις, τότε μεσουρανούσε ο Σάκης Ρουβάς με το ντεμπούτο του και οι συμμαθήτριες δεν είχαν μάτια για άλλους άντρες. Ο αγαπημένος ξάδερφος που συνήθως με συνόδευε σε τέτοιου είδους εξόδους αρνιόταν να με πάει σε «αδερφές» (ήταν της πιο σκληρής μουσικής), με αποτέλεσμα να βρίσκομαι στη δύσκολη θέση σε νεαρή ηλικία να ζητάω από τους γονείς μου να πάω σε συναυλία μόνη μου.

Σήμερα δεν τους αδικώ για την απόφασή τους. Τότε; Ήθελα να πεθάνω.

Κάτω από τα μουσκεμένα από τα δάκρυα μαξιλάρια μου φανταζόμουν τον Tim Burgess να ζωγραφίζει με την ξεχωριστή φωνή του το The Only One I Know, το Then… το Opportunity… όχι, δεν θα με έβρισκε το ξημέρωμα, θα πέθαινα από τη στεναχώρια μου…

Φυσικά και αυτό δεν έγινε. Τρία χρόνια αργότερα, γνώρισα τη φίλη μου, Σοφία, η οποία, ρίχνοντας λίγο αλάτι στις πληγές, μεν, ενισχύοντας, δε, την ήδη παγιωμένη λαχτάρα μου να τους δω live, μου εξιστορούσε λεπτό προς λεπτό το μεγαλείο εκείνης της πρώτης συναυλίας των Charlatans στη Θεσσαλονίκη. «Κάποιος», λέει, «ζητούσε όλο το βράδυ το The Only One I Know», με αποτέλεσμα να την ψωνίσει ο Tim και να του φωνάξει «I am not a fucking jukebox», λίγο πριν χτυπήσει το κεφάλι του με το μικρόφωνο.

Τρία (κατά σύμπτωση) χρόνια αργότερα, ο τότε γκόμενός μου προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να με κρατήσει από το να πέσω στις ράγες ενός τρένου (που, βέβαια, δεν θα ερχόταν ποτέ), καθώς αποκλεισμένοι – λόγω βλάβης; απεργίας; απλής γκαντεμιάς; ποιος θυμάται πια – στη μία γωνία της Αγγλίας έπρεπε για άλλη μια φορά να φαντάζομαι τον Tim να τραγουδάει στην άλλη (άκρη). (της Αγγλίας).

Τρία χρόνια πέρασαν και πάλι. I am not making this up. Ένα ξημέρωμα του καλοκαιριού του 2001 πετάχτηκα από το κρεβάτι μου, στο σπίτι του Αχιλλέα της Αντιγόνης, και κραύγασα, από τα τρίσβαθα της ψυχής μου: «ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΩ ΤΟΥΣ CHARLATANS!». Ήταν το Rockwave του 2001 και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έπρεπε να περιμένω τον Αχιλλέα να φτιάξει το Coleman με βότκα και χυμό, γιατί  σταματούσαμε να φάμε καθώς πηγαίναμε, γιατί πήραμε ταξί (με τα πόδια θα έτρεχα πιο γρήγορα), γιατί έχει ουρά, γιατί μας τσεκάρουν τα εισιτήρια, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΩ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ;

Όσο έπαιζαν οι Ash (και το τονίζω, γιατί μου αρέσουν), μετρούσα αντίστροφα. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ο (πρώην, πλέον) γκόμενος, που εργαζόταν στη μετεωρολογική υπηρεσία, με ενημέρωσε πως θα έβρεχε την ώρα ακριβώς που θα ανέβαιναν οι Charlatans στη σκηνή, τον έβρισα και του το έκλεισα. Εξάλλου, σύννεφα δεν είχε και οι συναυλίες γίνονται και υπό βροχή. Όταν, μισή ώρα αργότερα, ήμαστε κλειδωμένες με την Αντιγόνη σε χημική τουαλέτα, με τον αέρα να λυσσομανάει και να κουνάει τον μικροσκοπικό θάλαμο σαν να προσπαθεί να μας βγάλει από τις χαραμάδες, τη βροχή να κοντεύει να ανοίξει τρύπες στο πλαστικό και τον εξοπλισμό των Charlatans κατεστραμμένο, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί απλά δεν αντέγραφα τον Αχιλλέα, ο οποίος, στη διπλανή τουαλέτα, ξεσπούσε την οργή του στη λεκάνη.

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να σκεφτώ να πάω ξανά σε συναυλία των Charlatans. Τόσα έκαναν, εξάλλου, κι εκείνοι για να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Μια μέρα πήρα απλά την Αντιγόνη τηλέφωνο και της είπα: «προετοίμασε την αθάνατη ψυχή σου, έρχεται η συντέλεια του κόσμου» κι εκείνη κατάλαβε και, βουβά, ζήτησε συγχώρεση για τις αμαρτίες της και επιχείρησε εκείνες τις τελευταίες στιγμές να ξαναβρεί τον Θεό.

Δεν τα κατάφερε, αλλά και δεν χρειάστηκε. Στις 14 Μαΐου ο Tim ανέβηκε στη σκηνή του Principal και – όπως είπε και ο κ. Μαριονέτας – λες και γνώριζε το παρελθόν μου, ήρθε απευθείας μπροστά μου και μου χαμογέλασε. Και μου τραγούδησε. Και με χάιδεψε. Και ήταν όλο το βράδυ δικός μου.

Γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά; Φέτος συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από την κυκλοφορία του Tellin’ Stories, ενός άλμπουμ με το οποίο νιώθω ένα μικρό δέσιμο, το οποίο μπορώ να αποδώσω σε πολλά. Ίσως είναι η ωριμότητα που αποπνέει, ενός συγκροτήματος που πλέον έχει καθιερωθεί και πια αποφασίζει να χορέψει στους δικούς του ρυθμούς. Ίσως είναι η αίσθηση της πρόβλεψης της νοσταλγίας μιας σκηνής που έκλεινε σιγά-σιγά τον κύκλο της, και που καβαλάει κάθε νότα, κάθε λέξη, κάθε χτύπο του ρυθμού. Ίσως και να είναι η απώλεια που κυλάει μέσα σε όλα τα κομμάτια του, η απώλεια του φίλου, του αδερφού, που τη νιώθεις, όταν ξέρεις. Η απώλεια του Rob Collins, ο οποίος τόσο τραγικά έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, μόλις τέσσερις ημέρες μετά από τη δική μου μεγάλη απώλεια, που τόσο με σημάδεψε. Η μελαγχολία, η αίσθηση της πλήρους διάλυσης και της υποχρεωτικής ανασυγκρότησης, είναι διάχυτα, παρότι τόσο καλά κρυμμένα. Μπορεί να λείπει ο άγριος τρόπος με τον οποίο υπογράμμιζε με τα πλήκτρα του τη μουσική τους, όσο λείπει (όπως λέει ο ίδιος στο βιβλίο του, Telling Stories) από τον Tim ο Rob, ωστόσο, με έναν περίεργο τρόπο βρήκαν μια φόρμουλα να το κάνουν να λειτουργήσει, και μάλιστα να λειτουργήσει καλά.

Τον τελευταίο καιρό οι Charlatans κάνουν gigs στην Αγγλία, γιορτάζοντας τα 15 χρόνια από την κυκλοφορία του Tellin’ Stories. Σήμερα το gig είναι στο Manchester, την πόλη που τους «γέννησε», τους ανέδειξε, τους απογείωσε, τους προσγείωσε και τους έκανε αυτό που είναι – ευτυχώς – για πάντα. Forever. Για τους δικούς μου λόγους, θα ήθελα να είμαι εκεί. Ίσως, όμως, για την παγκόσμια ειρήνη να είναι καλό το ότι δεν θα είμαι.

Advertisements

2 responses

  1. Χααχαχαχαααααα αν είναι δυνατόν…

    Καταπληκτική ιστορία! Για τους Charlatans δεν μπορώ να σχολιάσω γιατί δεν τους ξέρω, αλλά ενθουσιάστηκα με το ποστ, εκεί με τη βροχή γέλαγα out loud! Γράφεις και πολύ όμορφα 😀

    • Awww! Μιλ μερσί! 😀

      Δεν ξέρω τι να σου πρωτοποστάρω!
      αυτό;

      αυτό;

      αυτό;

      το πρώτο τους μεγάλο χιτ (και ο λόγος που ένας φίλος τους λεει ουάν χιτ γουόντερ, στο οποίο διαφωνώ κάθετα, αλλά το ξέρει και ξέρω ότι το ξέρει και απλά με πειράζει) είναι αυτό

      και ένα από τα πιο αγαπημένα μου είναι αυτό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s