Κοίτα, μαμά, οι Radiohead!

Ναι, καλά κατάλαβες. Οι Radiohead στη Φλωρεντία! Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, είμαι μεγάλο ψυχάκι. Αλλά γίνεται να μην το ξέρεις; Δεν γίνεται!

Song I would most like to hear: Exit Music [For A Film].

Το ξέρω ότι έχουν βγάλει χιλιάδες δίσκους και εκατομμύρια κομμάτια μετά από το OK Computer, δεν χρειάζεται να μου το υπενθυμίσεις. Ωστόσο εγώ κι αυτό το κομμάτι έχουμε ένα δέσιμο, κάτι μας ενώνει. «Τι είναι αυτό;», θα ρωτήσεις και μετά χαράς θα σου απαντήσω.

Το 2000 οι Radiohead είχαν κάνει στη χώρα μας την τιμή να δώσουν τρεις συναυλίες, δύο στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη. Δεν θα σε κουράσω με το πόσο είχα εκστασιαστεί όταν μπήκα στο σάουντ-τσεκ της Θεσσαλονίκης (eat your heart out), ούτε πώς λύθηκαν τα γόνατά μου όταν καθώς έψαχνα ίσκιο για να προστατευθώ από τον ζεματιστό ήλιο του καλοκαιρινού καύσωνα πέρασε από μπροστά μου ο Colin και μου είπε «it’s bloody hot today, isn’t it? Find a safe place to stand, keep out of the sun, it’s bad for you!», ούτε πώς ολοκληρώθηκε η ζωή μου όταν κάθισε ακριβώς μπροστά μου ο Thom για να τραγουδήσει το Fake Plastic Trees σε μια καταπληκτική εκτέλεση και εκείνη την ώρα ήρθε από το πουθενά ο παιδικός μου έρωτας και κάθισε μαζί μου και το τραγουδούσαμε πρίμο-σεκόντο και μετά εξαφανίστηκε, σαν σκηνή από ταινία. Θα σου πω, μόνο, πως στην Αθήνα ήμουν πάλι μπροστά-μπροστά-κάγκελο-ακριβώς-στη-μέση-κάτω-από-το-μικρόφωνο και στις δύο συναυλίες. Η πρώτη κύλησε νεράκι, τι νεράκι, δηλαδή, νέκταρ. Τη δεύτερη μέρα, μετά από μερικά τραγούδια έγινε κάτι περίεργο: μια δόση γελοιότητας καρφώθηκε στον εγκέφαλο ενός τύπου ακριβώς από πίσω μου, και ξαφνικά, χωρίς κανέναν λόγο, άρχισε να ουρλιάζει. Όχι να τραγουδάει, ας πούμε, άσχημα, αλλά να ουρλιάζει. Και «ααααααΑαΑΑΑααΑααΑ!!!!!» και «ουΟΟΥουουοΟΥΟΥΟυοΟΥΟΥοουΟΥουΟΥουο!!» και «εεεΕΕεεεΕΕΕΕεεΕΕεΕΕεεΕεε!!», δεν είναι μόνο το ότι κινδύνευα να χάσω κάποιο τύμπανο, αλλά, κυρίως, μου χαλούσε τη συναυλία, και, ακόμη πιο κυρίως (εντάξει, το ξέρω ότι είναι λάθος συντακτικά, αλλά άσε με λίγο να δώσω έμφαση στην κυριότητα του κυρίως, κύριέ μου!) μου έσπαζε τα νεύρα και αυτό είναι πάντα κακό. Ωστόσο, όσο αυτός ούρλιαζε, κάτι περίεργο γινόταν: ο Thom με κοιτούσε. Με οίκτο, μεν, δηλαδή όχι ακριβώς ο τρόπος που θέλεις να σε κοιτάζει ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, αλλά ξέρεις τώρα, κάποιου του χάριζαν γάιδαρο και εκείνος τον κοιτούσε στα δόντια! Την πρώτη φορά είπα «ιδέα μου είναι». Η δεύτερη ήταν πιο ξεκάθαρη. Την τρίτη μου έχωσε αγκωνιά μια αγγλίδα που στεκόταν δίπλα μου, με κατακεραύνωσε με το βλέμμα της και είπε «what the bloody hell, the guy is screaming in my ear as well, why the hell is he only looking at you?». Εσύ μπορεί να πεις «τι κακιά!», αλλά εγώ μόνο που δεν τη φίλησα, φυσικά. Και, ξαφνικά, σβήνουν τα φώτα, ανάβει ένας προβολέας, παίρνει ο Thom μια κιθάρα και ξεκινάει το Exit Music. Ο «φίλος» μου από πίσω καταενθουσιάστηκε. «ΑΑΑααΑααΑΑααΑααΑααΑαΑΑχ!!!!!» ούρλιαξε, και μετά «ωωωωΩΩωΩΩωΩΩωΩΩωΩΩωωΩωΩΩωΩΩωΩΑΑΑΑΑααΑΑααΑααΑααααΑΑαΑΑαΑ!!!!!». Και τότε ο Thom σταματάει να τραγουδάει και κοιτάει εμένα. Εμένα, μόνο εμένα, από όλον τον Λυκαβητό (ok, ήμουν ακριβώς μπροστά του, πιθανότατα δεν μπορούσε να δει και κανέναν άλλον, αλλά still, ζήσε λίγο τη στιγμή μου!), κατεβάζει την κιθάρα και μου σχηματίζει με το στόμα του «I’m sorry. You OK? You are fuckin’ gorgeous, I love you!». Καλά, αυτό το τελευταίο ίσως και να το πρόσθεσα εγώ, μετά… Ένιγουέι, τι έλεγα;; Α, ναι! Σταματάει, που λέτε, μου λέει αυτό το πράγμα, έρχεται ο γιατρός της συναυλίας, παίρνει την Αγγλίδα που είχε σκάσει από το κακό της, ο τυπάς σταματάει να ουρλιάζει γιατί την ψυλλιάστηκε τη δουλειά, ότι το κλίμα, δηλαδή, δεν είναι και πολύ υπέρ του, και γυρίζει ο Thom σε εμένα και λεει «better now?». Ψέλλισα κάτι σαν «έχω έναν πόνο εκεί αριστερά στο στήθος αλλά όποιος μου κάνει ανάνηψη θα τον εκτελέσω» και άρχισε και πάλι το κομμάτι. Μόλις τελείωσε, και από το πουθενά πιάνει ο Thom το μικρόφωνο και κάνει «AaaaaAAaaaAAaAaAAaAaAaaAaAAaAaAa!! That’s you, man!» δείχνοντας τον τύπο, ο οποίος μάλλον μετά επέστρεψε στο λαγούμι του, γιατί δεν ξανακούστηκε.

Η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν θα μου χαλούσε εκείνο το διήμερο. Το προηγούμενο βράδυ ο Colin μου είχε δώσει ένα τριαντάφυλλο. Είχε, βλέπεις, γενέθλια και κάποιος του έδωσε ένα μπουκετάκι. Λίγο μετά που κατέβηκαν, λοιπόν, ξαναβγήκε για να το πάρει, και μου πέταξε το ένα από τη σκηνή. Από το πουθενά, όμως, πετάχτηκε κάποια μπροστά μου και μου το άρπαξε! Παγωτό εγώ, παγωτό και ο Colin, ο οποίος κατέβηκε από τη σκηνή και μου έδωσε ένα δεύτερο. Το οποίο έχω ακόμη, αποξηραμένο, στο σπίτι των γονιών μου. Είμαι ΤΟΣΟ φρικιό.

Εναλλακτικά, θα κλάψω αν ακούσω το Fake Plastic Trees, το Trickster, το Idioteque, το Permanent Daylight (που υπογραμμίζει με άψογο τρόπο τη μορφή όλων των παρανοιών μου, με μόλις δύο στίχους), φυσικά το Optimistic (αν θέλεις, κατάλαβε γιατί, σε προκαλώ!), η λίστα είναι αρκετά μεγάλη.

Song I would least like to hear: Creep.

Δεν χρειάζεται καν να το εξηγήσω αυτό. Και σε εσένα που κακόβουλα σκέφτηκες πως «άι μαρή, κάποτε χτυπιόσουν με το Creep στα μπαράκια και μεταξύ μπύρας και άλλων μυρωδικών αναρωτιόσουν «καλέεεεεε!! Ποιοι είναι αυτοί οι θεοίιιιιιιιιι;;;;», θα σου δώσω την πολύ χίπστερ απάντηση «σόρι ντουντ, αλλά όταν βγήκε το creep τους λάτρευα ήδη από το drill ep, γιατί είμαι τόσο προχώ και κουλ. ΟΚ;

Επιπλέον, δεν υπάρχει σχεδόν καμία πιθανότητα να το παίξουν, γι’ αυτό τι το συζητάμε; Πάντως, εκτός από το κριπ, που λίγο θα με φρικάρει να το ακούσω, δεν θα είχα αντίρρηση να ακούσω σχεδόν κανένα άλλο. Και δεν θα με χαλούσε και μια συναυλία-επιστροφή-στα-παλιά for a change. Ίσως, βέβαια, χαλούσε αυτούς.

Things I would like to see

Η αλήθεια είναι ότι πια τους έχω δει πάρα πολλές φορές. Οι περισσότερες όταν βρίσκονταν στο απόγειο της επιτυχίας τους (όχι ότι κατέβηκαν ποτέ από εκεί, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ). Αποτέλεσμα αυτού είναι να μην μου λείπει τίποτα. Θα ήθελα να δω μια μπάντα ενωμένη, με την παλιά χημεία, μια δυνατή συναυλία, όπως αυτές που έχω συνηθίσει. Επίσης, θα ήθελα να δω το κοτσιδάκι του Thom. Και τα μπλουζάκια που θα διαλέξει ο Johnnie, ο οποίος στο Δουβλίνο φορούσε μπλουζάκι που είχε αγοράσει από την Ελλάδα. Χάου κιουτ!

Things I wish could happen

Να με παντρευτεί ο Colin. Εναλλακτικά, θα ήθελα πάλι να μπω νωρίς, αλλά είναι λίγο δύσκολο πλέον, με δεδομένο ότι δεν έχω γκόμενο που να δουλεύει για τη συναυλία. Ωστόσο, τις δύο μέρες που υποθέτω πως θα είναι εκεί, θα τους ψάχνω παντού, σε όλα τα καφέ, όλα τα μουσεία, γιατί θέλω να βγάλω τέτοια φωτογραφία, όπως εκείνη η άσχετη μέσα στο μουσείο, που έβγαζε τον εαυτό της και από πίσω πόζαρε ο Thom!

Φωτοβομβίδα Thom Yorke, γίνε και σε εμενα, πλιζ

Επίσης, αστείο ήταν κι αυτό: Πάλι για το Δουβλίνο θα σου πω, όταν είχαμε πάει να τους δούμε εκεί. Ήταν λίγους μήνες μετά από την Ελλάδα, τότε, ξέρεις, που ήμουν μέσα από το πρωί και λάτρευα το χώμα που πατούσαν και κυνηγούσα τους μάγειρές τους για να κλέψω κανένα πιάτο; Περπατούσα, λοιπόν, με τον τότε γκόμενο αμέριμνη στη Grafton Street, κάνοντας σχέδια για το (επόμενο) βράδυ (που ήταν η συναυλία). Ξαφνικά, από το πουθενά, γεμίζει ο δρόμος Ed. Δεν τον χάνεις τον Ed, ό,τι και να κάνεις, είναι 5μιση μέτρα Θεός. Κεραυνοβολούμαι, μεν, με πιάνει, όμως, η άθλια κατάπτυστη συστολή μου και κάνω λίγο πιο δεξιά, έτσι για να περάσει από όσο πιο μακριά μας γίνεται. Και τότε, φτερνίζεται ο Θεός, ταρακουνιέται το Σύμπαν και γίνεται το αδύνατο: Μας κοιτάει ο Ed, κοντοστέκεται και λεει «Hey! Aren’t you the Greek guys?».

Εγώ, φυσικά, ήμουν απλά «the pink guy», αφού είχα γίνει ροζέ. Αλλά ποιος τα κοιτάζει αυτά τώρα;

Advertisements

3 responses

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s