Ω, CERN, μην με πειράζεις!

Στην «καρδιά» του LHC

Αν με γνωρίζεις, ξέρεις ότι εγώ και το Cern ζούμε έναν έρωτα όλο τρέλα. Και αυτός ο έρωτας φαίνεται πως πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του. Διαβάζω πως στις 4 Ιουλίου οι επιστήμονες του ερευνητικού κέντρου θα ανακοινώσουν τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα των δύο βασικών πειραμάτων του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), του Atlas και του CMS, στο πλαίσιο σεμιναρίου.
Για πες, λοιπόν; Βρήκαμε τον Θεό; Πόσο κοντά είμαστε στο Νόμπελ;
Πέρσι τον Δεκέμβριο – τότε που ακόμα είχα δουλειά αλλά δεν δούλευα γιατί ήμουν σε επίσχεση, μεγάλη ιστορία, πονεμένη – οι επιστήμονες του Cern εντόπισαν στα στοιχεία που συγκέντρωσαν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ίσως είναι (ναι, πολλές υποθέσεις) το μποζόνιο Χιγκς, αλλέως πως «το σωματίδιο του Θεού» και άλλα τέτοια εντυπωσιακά. Τότε τα στοιχεία δεν ήταν αρκετά για να αποτελέσουν επισήμως «ανακάλυψη». Τώρα όμως; Είμαστε πιο κοντά; Μάλλον, γιατί αλλιώς γιατί να κάνουν το σεμινάριο;
Teasers;;
Για όσους δεν ξέρουν, το μποζόνιο Χιγκς με απλά λόγια (όχι ότι ξέρω να το εξηγήσω με πιο πολύπλοκους τρόπους) είναι ουσιαστικά αυτό που δίνει μάζα στο τίποτα. Πρόκειται για ένα υποατομικό σωματίδιο, ο εντοπισμός του οποίου αναμένεται να αποδείξει πως υπάρχει ένα αόρατο ενεργειακό πεδίο που γεμίζει το κενό στο σύμπαν που μπορούμε να παρατηρήσουμε. Εικάζεται ότι κάτι σαν ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου πριν από το Big Bang ενεργοποιήθηκε το πεδίο του Χιγκς. Πριν από αυτό, όλα τα σωματίδια περιφέρονταν με ταχύτητες φωτός χωρίς μάζα, χωρίς πατρίδα, χωρίς σκοπό. Όταν, όμως, ενεργοποιήθηκε το πεδίο, κάποια σωματίδια «πιάστηκαν» σε αυτό και απέκτησαν μάζα, και άρχισαν να κινούνται πιο αργά, ξεκινώντας, έτσι, τη δημιουργία του σύμπαντος.
Για πρώτη φορά διατυπώθηκε η θεωρία ότι υπάρχει πριν από περίπου πενήντα χρόνια, και έκτοτε έχει γίνει κάτι σαν το Άγιο Δισκοπότηρο των φυσικών. Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αλλάζουν όλα τα δεδομένα και ανοίγονται νέες πόρτες για νέες ανακαλύψεις και νέους δρόμους μόλις πιστοποιηθεί η ύπαρξή του.
Πριν από χρόνια συνάντησα έναν καθηγητή που εργάζεται στο Cern. Ήταν ένα από τα πιο ευχάριστα απογεύματα της ζωής μου, καθώς ο κ. Κωνσταντίνος Ζιούτας προσπαθούσε να εξηγήσει κάποια από τα μυστήρια της φύσης σε μια τριτοδεσμίτισσα. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του και η μεταδοτικότητά του που, παρότι δεν μπορούσε – δυστυχώς – να μου διοχετεύσει λίγο από το IQ του (που του περίσσευε, σε διαβεβαιώ), ώστε να τα καταλαβαίνω καλύτερα, μου χάρισε έστω λίγη από την αγωνία του και την περιέργειά του.
Στις 4 του μήνα θα είμαι καρφωμένη στους υπολογιστές και θα περιμένω. Ελπίζω ότι θα γίνω μάρτυρας μιας από τις μεγαλύτερες στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της επιστήμης, έστω και από μακριά. Και πως θα χαμογελάσουν πολλά άξια χείλη.

Advertisements

2 responses

  1. Yay! Διάβασα κι εγώ και περιμένω με ανυπομονησία. Κρίμα που είσαι μακριά, θα σου πρότεινα να διαβάζουμε παρέα, κρατημένες χέρι χέρι (και επίσης, δύο μυαλά τριτοδεσμιτισσών είναι καλύτερα από ένα σ’ αυτά τα θέματα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s