Ιδιωτικό φορέβα a.k.a. πώς έρχεσαι στα όριά σου λόγω μιας εισπρακτικής

ImmagineΕπειδή πολλά είπαμε τον τελευταίο καιρό για το δημόσιο, αλλά προφανώς δεν είναι το μόνο που μας φταίει σε αυτόν τον πλανήτη, ας σας πω μια ιστορία και για τον ιδιωτικό τομέα:

Στις εννέα του Ιούλη πλήρωσα τη δόση ενός μικροδανείου που έχω σε μια τράπεζα. Δεν είναι τόσο τεράστιο το δάνειο, ένα Μίκρα έχω πάρει, και μάλιστα είχα δώσει και προκαταβολή, οπότε κάνε την αριθμητική και βγάλε συμπέρασμα.

Στις 20 του ίδιου μήνα με παίρνει η αγαπημένη εισπρακτική της εν λόγω τράπεζας και με ενημερώνει πως έχω απλήρωτο υπόλοιπο και πρέπει να το τακτοποιήσω. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω πάνω κάτω πότε εκδίδονται οι λογαριασμοί, και δεν μου φαινόταν λογικό να έχω ήδη, δέκα μέρες μετά από την πληρωμή, υπόλοιπο, έκανα το λάθος να ρωτήσω:

«Στάσου κοπελιά», της λέω, «τώρα πλήρωσα λογαριασμό, και πληρώνω πάντα στην ώρα μου, πότε έφτασε ο καιρός να έχω ήδη εκκρεμότητα;;»

«Κοιτάξτε να δείτε», μου εξήγησε αυτή. «Εγώ δεν πολυξέρω ό,τι βγάζει το σύστημα βλέπω, και το σύστημα λέει πως έχετε εκκρεμότητα. Αν διαφωνείτε, θα πρέπει να το συζητήσετε με την τράπεζά σας. Στο μεταξύ, να σημειώσω εδώ ότι θα το τακτοποιήσετε;».

Ε, εντάξει, σκέφτηκα, θα πάω στην τράπεζα, θα το τακτοποιήσω. Την επόμενη μέρα, μιλάω με τη μητέρα μου (όπου έρχονται όλοι οι λογαριασμοί μου) και μου λέει «καλέ, χαζή είσαι; Μου έχουν στείλει ενημερωτικό από την τράπεζα, ότι χρωστάμε 0 ευρώ και η επόμενη καταβολή είναι στις 7 Αυγούστου! Μη διανοηθείς να πληρώσεις τίποτα παραπάνω!».

Λάθος του συστήματος, σκέφτομαι εγώ, θα το διορθώσουν, όλα καλά, αφού έχουμε το χαρτί.

Μερικές ημέρες αργότερα, το τηλέφωνό μου χτυπάει και πάλι. «Δεν κάνατε την καταβολή της δόσης», με «μαλώνει» η κυρία που με είχε ξαναπάρει. «Ναι, γιατί δεν χρωστάω» την ενημερώνω. «Μας έστειλε χαρτί η τράπεζα πως το χρέος μας είναι μηδενικό». «Αποκλείεται» λέει εκείνη, «είναι παλιά ενημέρωση. Το βλέπω εδώ ακόμη, χρωστάτε 120 ευρώ». «Μα, πώς;», αναρωτιέμαι. «Το σύστημα», μου λέει. «Να βάλω ότι θα το τακτοποιήσετε;». Άφωνη εγώ, βλέπω ότι θα πρέπει να πάω στην τράπεζα για να δω τι γίνεται. «Τι να σας πω, προφανώς».

Έκανα μερικές μέρες, ομολογουμένως, να ασχοληθώ. Μην φανταστείς καμιά εβδομάδα, δυο-τρεις μέρες. Τη μέρα που ξέχασα το κινητό στο σπίτι, εκείνη τη μέρα βρήκαν να πάρουν. Γύρισα σπίτι και βρήκα πέντε αναπάντητες από ένα κινητό που δεν γνώριζα. Αρχικά τρόμαξα, σκέφτηκα πως κάτι έπαθαν οι γονείς μου, ωστόσο μετά η λογική κυριάρχησε (αφού είχα μιλήσει με τη μαμά μου και ήταν όλα καλά). Μετά σκέφτηκα πως, κινητό είναι, αν πράγματι με ήθελαν για κάτι σοβαρό θα μου είχαν στείλει sms, ή θα είχαν αφήσει κάποιο μήνυμα στον τηλεφωνητή. Την απάντηση την πήρα μισή ώρα αργότερα, όταν με πήρε η μαμά μου και μου είπε «ξέχασα να σου πω, πήραν από την εισπρακτική της τράπεζας και είπαν ότι σε ψάχνουν όλη μέρα. Τους είπα ότι δεν χρωστάμε τίποτα, αλλά δεν ήθελαν να ακούσουν εμένα, ήθελαν να μιλήσουν μαζί σου».

Πήραν τηλέφωνο ΚΑΙ στο σταθερό, λοιπόν. Για μια οφειλή που δεν υπάρχει. Και που επανειλημμένως τους εξήγησα πως, όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά έχω και χαρτί από την τράπεζα ότι δεν υπάρχει. Και η απάντησή τους σε αυτό ήταν «το Σύστημα». Λες και Το Σύστημα έχει δικό του μυαλό, είναι ο Σατανάς, ξεφουρνίζει μια ψευτο-οφειλή με δική του πρωτοβουλία και άντε να το πολεμήσεις.

Δεν είναι καν τυχαίο το όνομα. «Το Σύστημα». Ξέρεις, ξυπνάει συνειρμούς. Και σου λένε μετά «πού να τα βάζεις τώρα με Το Σύστημα. Δώσε εκεί τα λεφτά να πάει στα κομμάτια».

Εξηγώ στη μητέρα μου πώς έχουν τα πράγματα και μου λέει: «άσε, θα πάω εγώ από εκεί αύριο το πρωί να το λύσω».

Την επόμενη ημέρα, γύρω στις 11, είχα βάλει το κινητό μου στον υπολογιστή για να φορτώσω κάτι φωτογραφίες. Το τονίζω, για να καταλάβεις πόσο κοντά στο κινητό ήμουν. Όπως δούλευα, χτυπάει το κινητό. Πάω να το σηκώσω (από επάνω ήμουν, το έπιασα στο δευτερόλεπτο), ντου-ντου-ντου… Κοιτάζω, η εισπρακτική.

Παίρνω τη μητέρα μου τηλέφωνο, ήταν ήδη στην τράπεζα. «Μην ανησυχείς», μου λέει, «το τακτοποίησα εδώ με τις κοπέλες. Λάθος της εισπρακτικής ήταν, λέει, αλλά πήραμε τηλέφωνο και το διόρθωσαν». «Δηλαδή», λέω, «δεν θα με ξαναπάρουν;». «Όχι πριν από τον Σεπτέμβριο, γιατί πλήρωσα και τη δόση του Αυγούστου», μου λέει γελώντας, και κανονίζουμε να περάσω να την πάρω για να κεράσω καφέ για τα «ευχαριστώ» (φυσικά και κέρασε εκείνη τελικά, έχω καλή μαμά!).

Βρισκόμαστε, λοιπόν, και μου δίνει το χαρτί (που δεν ανεβάζω, για ευνόητους λόγους, για να μην φανεί η τράπεζα, ο λογαριασμός μου κλπ) και πίνουμε καφέ. Ξαφνικά, χτυπάει το κινητό μου. Ναι, το μάντεψες.

Το σηκώνω με απορία, ομολογουμένως, και ακούω έναν κύριο από μέσα να μου ζητάει τα στοιχεία μου, για να με ενημερώσει στη συνέχεια για την οφειλή μου.

«Καλά, ρε παιδιά, πλάκα μου κάνετε; Μόλις ήρθα από την τράπεζα, πόσες φορές πρέπει να ενημερώσω ότι δεν χρωστάω σε κανέναν;». «Το σύστημα λέει ότι χρωστάτε», μου λέει εκείνος. «Άνθρωπέ μου, μόλις βγήκα από την τράπεζα, πήραν από εκεί τηλέφωνο και την κ. Τάδε και τους είπε ότι είναι λάθος τους και ότι με βγάζουν από εκεί –», (με διακόπτει) «φαίνεται εδώ καθαρά ότι έχετε μια οφειλή τόσων ευρώ, που είναι καθυστερημένη –» (τον διακόπτω) «ακούστε να δείτε, για να τελειώνουμε, γιατί με έχετε τρελάνει στα τηλέφωνα, δεν έχω καμία οφειλή, όχι μόνο για τον Ιούλιο, αλλά έχω πληρώσει και τη δόση που λήγει στις 7 Αυγούστου. Έχω και χαρτί στα χέρια μου που λέει πως η οφειλή μου είναι ΜΗΔΕΝ και πως επόμενη καταβολή πρέπει να κάνω στις 7 Αυγούστου» (έχω εμφανώς χάσει την ψυχραιμία μου εντελώς) «και δεν θέλω να σας ξανακούσω πριν από τον Σεπτέμβριο!», «Και τότε», με μαλώνει, εμφανώς ενοχλημένος, «γιατί δηλώσατε πως θα κάνετε πληρωμή στις 20 και στις 26 Ιουλίου;». «ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΟΤΙ ΧΡΩΣΤΑΩ ΛΕΦΤΑ ΕΝΩ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΣΑ!!» του λέω, έξαλλη πλέον. Έξαλλος κι εκείνος, μου λέει «να σημειώσω, λοιπόν, ότι δεν θα γίνει καμία καταβολή τις επόμενες ημέρες». «ΝΑΙ!!».

«Εντάξει λοιπόν, ευχαριστώ», λέει, εμφανέστατα εκνευρισμένος και μου το κλείνει.

Άφησα κάτω το τηλέφωνο τρέμοντας. Οι γονείς μου με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια. Αυτά τα νεύρα, ρε φίλε… Ποιος θα με αποζημιώσει για αυτά τα νεύρα; Και πως;;

Advertisements

10 responses

    • Το είπε η μητέρα μου, γι’ αυτό και πήραν την εισπρακτική. Επίσης τους είπε ότι θα τους κάνει μήνυση, και στην τράπεζα, και στην εισπρακτική, και στην υπάλληλο (που ήταν ειρωνική, παρόλο που της έλεγε «εντάξει δίκιο έχετε»)…
      Δεν πολυμασάνε από τέτοια, σκέψου πόσοι πρέπει να είναι σαν εμένα και πόσοι πρέπει να τους κράζουν κάθε μέρα!

  1. Η μάνα μου που έχει αντιμετωπίσει το ίδιο σενάριο αρκετές φορές, έχει πλέον δύο απαντήσεις:

    1. «Γιατί να σας δώσω τα στοιχεία μου; Δεν ξέρω ποιος είστε. Δώστε μου εσείς τα στοιχεία σας.»

    2. «Δεν είναι εδώ η κυρία. Πέθανε.»

    Εγώ δεν έχω δάνειο αλλά μπορώ να σε νιώσω γιατί ξέρεις τι ψυχοπονιάρα είμαι και γιατί FUCK THE SYSTEM ρε μανίτσα.

  2. Μνήμες από τις αρχές καλοκαιριού ξυπνάνε μέσα μου… Ως…. βοηθός σε ιδιωτική κατασκευαστική εταιρία (σε περίπτωση που δεν το ηξερες), σήκωνα τα τηλέφωνα και δυο και τρεις φορές την ημέρα ήταν από εισπρακτική για τον ίδιο λόγο… Η ιστορία είναι ότι τα αφεντικά είχαν κάνει έναν διακανονισμό με την τράπεζα, το «σύστημα» της οποίας μάλλον δεν είχε ενημερώσει σωστά το «σύστημα» της εισπρακτικής. Η οποία έπαιρνε απανωτά τηλέφωνα, τα οποία περνούσα στα αφεντικά, τα οποία μετά από δυο τρεις μέρες ήταν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και απανωτών εγκεφαλικών. Σημειώνεται εώ ότι από την πρώτη κι όλας μέρα, τα αφεντικά μίλησαν με την τράπεζα η οποία τους διαβεβαίωσε πως δεν υπηρχε καμία οφειλή και πως η εισπρακτική είχε ενημερωθεί. Η εισπρακτική σταμάτησε να παίρνει μετά από τρομακτικές φωνές και καυγαδες απ’το τηλέφωνο, απειλές και άλλα πολλά…
    Ηθικό δίδαγμα: πρέπει να τους κόψεις τον αέρα από την αρχή, αυτό το υφάκι που έχουν στο τηλέφωνο, το μας-χρωστάς-λεφτά-ή-τα-δίνεις-ή-πας-φυλακή-και-σε-βασανίζουν-μέχρι-θανάτου.

    • Στην Ελένη έπαιρναν πέρσι κάθε μέρα στο σπίτι, ψάχνοντας τον άντρα της. Δεν της έλεγαν τι τον ήθελαν, επειδή δεν ήταν εκείνος, αλλά έπαιρναν κάθε κάθε μέρα, πολλές φορές όχι μόνο μία φορά την ημέρα. Τους είχε εξηγήσει πολλές φορές ότι δεν θα τον βρούνε στο σπίτι πριν από τις 10 το βράδυ και αν θέλουν να πάρουν στο κινητό του, αλλά δεν το έκαναν ποτέ, απλά έπαιρναν κάθε μέρα για μήνες.
      Από κάποιο σημείο και ύστερα άρχισε να τους λέει πως έχουν χωρίσει και πως ο Δημήτρης έχει καινούργιο σπίτι, νέα οικογένεια και πως κι εκείνη τον ψάχνει για να της πληρώσει διατροφή και αν τον βρούνε να του πούνε πως η πρώην γυναίκα σου σε ψάχνει γιατί της χρωστάς λεφτά, και τον έβριζε σε φάση «ψάχνετε αυτό το ΚΑΘΙΚΙ;;; Ε, κι εγώ τον ψάχνω!» και τέτοια, και ΠΑΛΙ δεν σταματησαν να παίρνουν! Έπαιρναν κάθε μέρα για πολλούς μήνες!
      Δεν βγάζεις άκρη, είναι απαράδεκτοι

      • A! A! A! A! Θυμήθηκα και κάτι άλλο, in the spirit of throwing dirt! Έπαιρναν τον καημένο τον πατερούλη μου τηλέφωνο, κάθε μέρα, επί ένα χρόνο, στις 3 το μεσημέρι. Δεν ξέρω πώς ζείτε εσείς στις πρωτεύουσες, αλλά στην επαρχία, ο κόσμος παίρνει τηλέφωνο στις 3 μόνο αν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Τον έπαιρναν τηλέφωνο για να του πούνε πως χρωστάει λεφτά, για ένα δάνειο το οποίο ήταν στο όνομα μιας Α.Ε. της οποίας ο μπαμπάς αποτελούσε απλά μέλος του Δ.Σ. και ως γνωστόν, νόμιμος εκπρόσωπος για τα παντα σε μια Α.Ε. είναι μόνον ο διαχειριστής. Έπαιρναν λοιπόν τον χιλιοταλαιπωρημένο πατερούλη μου και κάθε φορά τους εξηγούσε πως αυτός δεν είναι καν μέτοχος της εταιρίας, δεν έχει καμία ευθύνη και, τους παρακαλούσε πολύ, να σταματήσουν να τον παίρνουν τηλέφωνο. Την άλλη μέρα, πάλι τα ίδια! Και είναι και πονηροί, δεν παίρνουν από ένα νούμερο, αλλά έχουν χιλιάδες άγνωστα νούμερα, ώστε να σε ξεγελάνε κάθε φορά! Η λύση; Κάποια στιγμή, έτυχε να είναι με τον πολυαγαπημένο μας δικηγόρο για φαγητό έξω. Χτυπάει το τηλέφωνο. «Ε, πάλι αυτοί είναι! Δεν μπορώ άλλο ρε Κώστα! Τι να κάνω;» «Δώστο σε μένα.» Απαντάει ήρεμα αυτός. Με τα πολλά με τα λίγα, του ζητάει προσωπικά στοιχεία, του λέει τα δικά του (συμπεριλαμβανομένου του αριθμού μητρώου του στον δικηγορικό σύλλογο ) και του εξήγησε πως αν πάρει ξανά, θα κάνει προσωπικά μήνυση για παρενόχληση σ’ αυτόν. Όταν ο υπάλληλος προσπάθησε να βγει από πάνω λέγοντας «Προσέξτε τι λέτε, κύριε, η κλήση ηχογραφείται», ο δικηγόρος απάντησε «ακόμα καλύτερα, επαναλαμβάνω τα στοιχεία μου σε περίπτωση που δεν ηχογραφήθηκαν την πρώτη φορά!» και αφού τα επανέλαβε, του εξήγησε και πάλι πως αν τολμήσει να ξαναπάρει ο οποιοσδήποτε, θα έχει να κάνει μαζί του. Κι έτσι σταμάτησαν οι παρενοχλήσεις και ο μπαμπάκας μου κοιμάται ήσυχος τα μεσημέρια!

        • αχαχαχαχαχα!! ρε, δεν παλεύονται! και σε φέρνουν στα όριά σου, τους βρίζεις και μετά σου λένε «προσέξτε, η κλήση ηχογραφείται!»
          ξέρεις, μια φορά παιζόταν πάλι κάτι παρόμοιο και βρίστηκα με μία και της είπα «με πήρες την προηγούμενη Τρίτη τηλέφωνο, θέλω να βρεις εκείνη την ηχογράφηση για να δεις τι σου είχα πει, γιατί θα σας κάνω μήνυση» και μου είπε «ε, ξέρετε, δεν ηχογραφούνται ΌΟΟΟΟΛΕΣ οι κλήσεις, ηχογραφούνται μόνο μερικές, και πιθανότατα εκείνη δεν είχε ηχογραφηθεί»
          παξιμάδι εγώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s