Ωδή σε έναν μικρό σβώλο τρόμου που βρήκα στη ντουζιέρα μου ένα πρωί του μεσοφθινόπωρου

Πυκνό σκοτάδι με τύλιξε, καθώς έκλεισα τα μάτια μου

Καταρράκτες αμείλικτοι πλημμύρισαν το ζαρωμένο μου πρόσωπο

Μια ζέστη παιχνιδιάρα πρόδωσε τη δροσιά του φθινοπωρινού πρωινού καθώς

Μια γνώριμη μυρωδιά και μια υγρή παρηγοριά με έντυσαν

Και τη σκέψη μου ξεθόλωσαν φέρνοντάς με στη ζωή

Καθώς άνοιγα τα μάτια μου

Η ομίχλη είχε αφήσει το ίχνος της παντού ολόγυρά μου

Πάλεψα με το βλέμμα μου, αναζητώντας τη σιγουριά της εστίασης

Όσο το περίγραμμα των γνώριμων μορφών σιγά σιγά επέστρεφε

Εκεί, μπροστά στα μάτια μου, μια μικρή μαύρη κουκκίδα

Με την αέναη αιώρησή της άσπονδα προκαλούσε

Μια έντονη ανησυχία

Ένα μυγάκι, μαύρο, μικροσκοπικό, με δυο μικρά φτερούλια

Πετούσε με αναίδεια και έμπρακτη απαξίωση εκεί, πάνω από τη μύτη μου

Στην αρχή αδιαφόρησα, όμως μετά η ψυχή μου σφίχτηκε, τρομοκρατήθηκα

Πετάχτηκα από το ντουζ και σαν αίλουρος τυλίχτηκα γύρω από το νιπτήρα

Στραμπούληξα το μάτι μου

Χτύπησα το αυτί μου

Μελάνιασα το σαγόνι μου

Άγχωσα τη γάτα μου

Είδα, όμως, και σιγουρεύτηκα

Πως το μυγάκι αυτό

Ήταν ένα ξένο

Γιατί για καλή μου τύχη

Τα δικά μου τα μυγάκια, που ζουν μέσα στο κεφάλι μου, στη θέση του μυαλού μου, βρίσκονται ακόμη όλα εκεί, και τίποτα, ούτε μια σκέψη, δεν έχει ταράξει την ήρεμη ύπαρξή τους

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s