Εννέα χρόνια μετά

Δεν σε θυμάμαι αυτή τη μέρα.

Σε θυμάμαι όλες τις προηγούμενες, για χρόνια. Κάθε μία ξεχωριστά.

Θυμάμαι να ξαφνιάζομαι στην πρώτη ματιά.

Θυμάμαι να με υποχρεώνεις σε απανωτά αναπόφευκτα χαμόγελα.

Να μαθαίνω. Να γελάω. Να φτύνω ψυχή. Όπως σπάνια πραγματικά γελούσα. Εγώ και η ψυχή μου. Παρέα στον καναπέ σου. Χέρι χέρι. Εγώ, εσύ, η ψυχή μου, οι άλλοι, λίγο κρασί, λίγη μπύρα…

Το γέλιο σου. Φοβόμουν πως θα το ξεχάσω, μα δεν γίνεται. Δυνατό, γάργαρο, μουσικό, ορμητικό, με παρέσερνε σε ατελείωτους στροβιλισμούς ζωής.

Πολλές φορές κλείνω τα μάτια και ψάχνω να το νιώσω ξανά. Να θυμηθώ πώς ήταν να χάνομαι σε εκείνη τη ζαλάδα που γεννούσε η παρουσία σου. Τότε σε νιώθω εκεί. Να με ταρακουνάς από τα χέρια και να μου λες: Ζήσε, ρε μαλάκα! Χόρεψε με τη ζωή! Τι φοβάσαι, ζήσε! Πέτα!

Εννέα χρόνια από εκείνο το πάρτι.

Μου λείπεις, ρε μαλάκα. Μου λείπεις κάθε μέρα.

Advertisements

4 responses

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s