Χρόνια πολλά

Χρόνια πολλά, όλοι :)

Χρόνια πολλά, όλοι 🙂

 

Advertisements

Σταματήστε τα πάντα: ο Μάσιμο θέλει γλυκό

IMG_6044Ο Μάσιμο άνοιξε το παράθυρο και έβγαλε το χέρι του έξω. Ο πηχτός αέρας της μεσαιωνικής ιταλικής πόλης του πάγωσε τα δάχτυλα, αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Τράβηξε ξανά το χέρι μέσα και το κοίταξε. Μικροί κρύσταλλοι είχαν σχηματιστεί στα νύχια του, αποτέλεσμα της σχεδόν απτής υγρασίας λόγω του κρύου. Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα καλοφτιαγμένα χείλη του, ενώ τα μάτια του έλαμψαν. «Κρύο + υγρασία = crostata di mele» σκέφτηκε με το ιταλικό μυαλό του και ένα σατανικό γέλιο βγήκε από τα σωθικά του, πλημμύρισε τον δρόμο και έτριξε τα τζάμια του διαμερίσματός μου.

Το τρίξιμο με ξύπνησε από τον ύπνο εκείνο που συνοδεύει πάντα τα ιταλικά σόου. Αναγνώρισα αμέσως τον ήχο ως το γέλιο του γείτονα. Γνωρίζοντας τη μοίρα μου, ξετυλίχτηκα από την χοντρή καρό κουβέρτα μου, έβαλα το σκούφο μου και άνοιξα το παράθυρο (για να μην σγουρύνει πάλι η φράντζα – τι βάσανο!). «ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΘΛΙΕ;;;» ούρλιαξα στο σκούρο κτίριο στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ένα χαμογελαστό κεφάλι έκανε την εμφάνισή του απέναντι, ακριβώς στο σημείο όπου έκαιγα μια τρύπα με το βλέμμα μου. Στο χέρι του κρατούσε ένα μήλο και στο άλλο ένα χαρτί: η υπόσχεση που του έδωσα, να του μαγειρέψω, επειδή με βοήθησε να κουβαλήσω έναν καναπέ. Νούμερα, Μαριονέτα, πάντα βάζε νούμερα. «Υπόσχομαι να σου μαγειρέψω μία φορά!». Τώρα είναι αργά…

Έσυρα τα πόδια μου στην κουζίνα και άναψα το φως. Καθάρισα δύο μήλα και τα έκοψα σε κυβάκια, τα έλουσα με ζάχαρη, κανέλα, μοσχοκάρυδο, σταφίδες και λίγο χυμό πορτοκάλι και τα άφησα στο πλάι για πέντε λεπτάκια. Ο Μάσιμο με παρακολουθούσε από το παράθυρό του και κρατούσε σημειώσεις. «Θα τα στείλω όλα στη Strega», τον ενημέρωσα και έκλεισα τα παντζούρια.

Βλαμμένε.

Άναψα τον φούρνο στους 200 να ζεσταίνεται και έχωσα μέσα οκτώ σκεύη, αυτά για το σουφλέ σοκολάτας τα μικρά. Έτσι, σκέτα.

Έβαλα λίγο βουτυράκι σε ένα ταψάκι, έριξα μέσα το μείγμα των μήλων και το άφησα σε μέτρια φωτιά να τσιτσιρίζει. Στο μεταξύ, πήρα ένα ασπράδι αυγού και άρχισα να του αλλάζω τα φώτα. «Αυτό για το παστίτσιο, αυτό για τη μηλόπιτα, αυτό γιατί δεν σου άρεσε η κοτόπιτά μου, βρωμογείτονα», μέχρι που άφρισε. Έριξα μέσα λίγη ζάχαρη (λίγη, με το μάτι), και ξαναχτύπησα. Κατόπιν, ένα αβγό, ένα φλιτζάνι αλεύρι και ένα φλιτζάνι πλήρες γάλα, τα χτύπησα καλά και έβαλα ένα κουτάλι μέσα στα μήλα, πήρα δύο κουταλιές από το ζουμί και το έβαλα κι αυτό μέσα στη ζύμη μου. Τα ανακάτεψα, έβαλα μετά μέσα στη ζύμη τα μήλα, έβγαλα τα σκεύη, έβαλα από λίγο βούτυρο σε κάθε ένα και μια κουταλιά (με κουτάλα) από το μείγμα και τα έχωσα στον φούρνο.

Στα 25 λεπτά που ψήνονταν ο Μάσιμο είχε ήδη έρθει με μια γεμάτη καφετιέρα και δικά του φλιτζάνια. «Για να μην πλένεις περισσότερο από ό,τι χρειάζεται», μου χαμογέλασε, και κατάλαβα πως, τις κρύες μέρες, μόνο με παρέα ζεσταίνεσαι. «Χιόνισα» λίγη άχνη πάνω από τα μηλοπιτάκια (ή αλλιώς Apple Yorkshire Puddings), του έδωσα κι εκείνου μια κουβέρτα να τυλιχτεί και καθίσαμε στο σαλόνι.

IMG_6045

Τέσσερα μηλοπιτάκια ο καθένας αργότερα, δεν λύσαμε τον γρίφο που αποτελούν πλέον ο ιταλικός κυβερνητικός χαμός, η ελληνική κοινωνική κατάντια, ο ευρωπαϊκός οικονομικός εφιάλτης. Στο τέλος της βραδιάς, όμως, αγκαλιαστήκαμε και δώσαμε τα χέρια σαν φίλοι. Αυτές οι κακές συμφωνίες που κάνω τελικά ίσως είναι ό,τι καλύτερο μου συμβαίνει.

IMG_6046

La ricetta

Cara Strega, ecco la ricetta per i miei Yorkshire Puddings di mele e uvette.

Ingredienti:

2 mele tagliate a cubetti

½ tazza uvette

½ tazza+ 1 cucchiaio zucchero

canella

un pizzico noce moscata

un po di succo d’ arancia (abbastanza per bagnare le mele e l’uvette)

1 tazza farina

1 tazza latte

1 uovo

1 albume

0 Fatte riscaldare il forno a 200 gradi e mettete dentro 8 pirottini.

1 Mettete le mele, l’uvette, ½ tazze di zucchero, la canella, la noce moscata e il succo in una terrina e lasciate per – forse – 5 minuti.

2 Mettete un po di burro in una padella e cuocete la mistura delle mele per 5-10 minuti.

3 Nel frattempo, sbattete l’ albume un po’ e poi aggiungete lo zucchero, sbattendo la mistura per un po’. Poi, aggiungete l’uovo, la farina e il latte e mescolate, fino ad ottenere una pastella omogenea. Mettete dentro la mistura di mele/uvette.

4 Mettete un po’ di burro e un mestolo della mistura in ogni pirottino. Cuocete per 20-25 minuti dipende dal forno, fino ad ottenere un colore d’ oro.

5 Spolverate di zucchero a velo.

Buone feste a tutti!

Questa ricetta partecipa al concorso :

contest

 

[A, ναι, μπορείτε να ψηφίσετε εδώ. Δεν θέλω να σας επηρεάσω, αλλά ψηφίστε εμένα, ψηφίστε εμένα! 😉 ]

Βόλτες με το ταξί

Image«Non e’ bella questa strada?» ρώτησε με ειλικρινές ενδιαφέρον ο ταξιτζής, σέρνοντας το βλέμμα του από τη μία άκρη του δρόμου, όπου περιέφερε το άσπρο ταξί του, μέχρι την άλλη και ξανά πάλι πίσω. Στο πρόσωπό του ζωγραφισμένος ο θαυμασμός για το πράσινο που αγκάλιαζε τα ρωμαϊκά τείχη, τον ήλιο που ξεμυτούσε πίσω από τα σύννεφα και χάιδευε τις ρωμαϊκές πέτρες, τον συνδυασμό των χρωμάτων που εμφανώς στα μάτια του κρατούσαν επί χιλιετίες την πόλη του στην κορυφή του κόσμου.

Σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε απορημένα μέσα από τον καθρέφτη. Τινάχτηκα. «Σισσίμπελίσσιμα» απάντησα βιαστικά σε άπταιστα ελληνοϊταλικά, αρπάζοντας ταυτόχρονα το χερούλι της πόρτας. Με την άκρη του ματιού μου έπιασα τον κ. Μαριονέτα κολλημένο στο παράθυρο. Τα χέρια του με ανοιχτές τις παλάμες έσπρωχναν το παγωμένο τζάμι, ενώ το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τον τρόμο είχε ζουληχτεί επάνω στην πόρτα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει. Δίπλα από το δεξί αυτί του, το μήνυμά του στον έξω κόσμο: «!PLEH».

«E questa qua e’ la porta san sebastiano, ma come bella…» συνέχισε ο Ρωμαίος ταξιτζής την ξενάγηση, και αυτή τη φορά βιάστηκα να γυρίσω θεατρικά το κεφάλι μου και να την κοιτάξω, λέγοντας «Σισσισσισσισσί». Τριγύρω το ρωμαϊκό τοπίο απειλητικά έρημο και άγνωστο.

Εμείς ρε φίλε εδώ δίπλα πηγαίναμε… Πού βρεθήκαμε ξαφνικά;

Η καρδιά μου έτρεχε σαν τρελή. Το μυαλό μου γύριζε με χίλιες στροφές ψάχνοντας τρόπο να μας γλιτώσει. Μια στριγγλιά γεννήθηκε ανάμεσα στα αυτιά μου, εκεί πίσω από τα μάτια μου, μόλις ένιωσα το απότομο φρενάρισμα. Λίγο πριν παραλύσω από τον τρόμο πρόλαβα να δω ένα αχνοκόκκινο φανάρι.

bloglovin

τρέχει, λεει, η τεχνολογία, αλλάζει το ίντερνετ, σάιτ πετιούνται απο εδώ, σάιτ πετιούνται από εκεί, νέα μαγαζιά δεξιά και αριστερά, όλα τελειώνουν, μαζί τους και το Edison – παρά τα όσα σιγοτραγουδούσαμε με μορφή μάντρα όλοι όσοι περνούσαμε απ’ έξω στην piazza della repubblica («μηνπεθαίνειςπάρεμεμαζίσουμηνπεθαίνειςπάρεμεμαζίσου»), σταθερότητα πουθενά.

Σε αυτό το φόντο, κάποιοι αρνούμαστε να εκσυγχρονιστούμε και κουλουριαζόμαστε στις φθαρμένες κουβερτούλες μας, μέσα από φλοράλ ταπετσαρίες και καλυμμένους με νάιλον καναπέδες, ατελείωτες μοκέτες και μπαγιάτικη πυκνή ομίχλη. Πού και πού όμως έρχεται ένας καλός άνθρωπας και, από αγάπη και ενδιαφέρον, τείνει χείρα τεχνολογικής βοηθείας και μας δίνει μια καλή συμβουλή, έτσι, για να μην χαθούμε για πάντα κάτω από ένα βουνό βινύλια τζόι ντιβίζιον, φιλντ μάις και χέβενλι.

Κάπως έτσι μου έδειξαν το μπλογκλοβιν. Και αυτό μου είπε να βάλω αυτό το λινκ. Κι εγώ, ό,τι μου λένε για την τεχνολογία το πιστεύω.

Follow my blog with Bloglovin