Ο Τόμας Πίντσον με αριθμούς

Image
Οι αριθμοί φαίνεται πως αρέσουν στον Τόμας Πίντσον. Ή, για να το θέσω πιο σωστά, οι αριθμοί αρέσουν σε εμένα, που είμαι ψυχάκι, και σε εμένα αρέσει και ο Τόμας Πίντσον, άρα οι αριθμοί αρέσουν στον Τόμας Πίντσον, με την ίδια ακριβώς μέθοδο που ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.
Εξηγούμαι:
Διάβασα σήμερα κάπου εκεί στο τουίτερ ότι ο Τόμας Πίντσον βγάζει καινούργιο βιβλίο, και σοκαρίστηκα. Δεν είναι ο καιρός σου το 2013, Mr. Pynchon, για να κάνεις κάτι τέτοιο. Τι αριθμός είναι αυτός, το 4, για να εμφανιστείς και πάλι;
Δεν εξηγήθηκα καλά, ε; Το πάω λίγο παραπέρα.
Το 1963, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας (βαρύγδουπο) έβγαζε το V (ελλ. V, εκδ. Χατζηνικολή), το πρώτο του βιβλίο, που έμελλε να αποτελέσει την αρχή μιας λαμπρής – και φειδωλής (στην παραγωγή) – καριέρας.
Τρία χρόνια (1966) μετά, το Crying of Lot 49 (Η συλλογή των 49 στο σφυρί, εκδ. Ύψιλον – αν με ρωτάτε, διαβάστε το αγγλικό, συγνώμη Ελλάδα, πατρίδα, αλλά το αγγλικό με πήρε από το χέρι και με πέρασε σε μια άλλη διάσταση, το ελληνικό με πήρε από το χέρι, κάναμε μια βόλτα το τετράγωνο, με άφησε στην πόρτα μου, μου έκανε πατ-πατ στην πλάτη και συνέχισε τη βόλτα του, τρώγοντας το παγωτό μου) αρχίζει να ψυλλιάζει το αμερικανικό κοινό ότι, κοίτα να δεις, εδώ μάλλον κάτι έχουμε, ε;
Επτά χρόνια μετά (1973 – αρχίζεις να το βλέπεις το πάτερν με τους ωραίους αριθμούς;) έρχεται το Gravity’s Rainbow (Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, εκδ. Χατζηνικολή) και τον απογειώνει, ανεβάζοντάς τον στο πάνθεον των μεγάλων συγγραφέων για πάντα.
Δεν χρειάζεται να γράφω κάτι για όλα του τα βιβλία. Μόνο τους αριθμούς. Θα περάσουν δεκαεπτά χρόνια (1990 – ε; Το ‘χεις τώρα, δεκαεπτά, πρώτος αριθμός) για να κυκλοφορήσει το Vineland (Βάινλαντ, εκδ. Χατζηνικολή), και άλλα επτά (1997) για το Mason & Dixon (Mason & Dixon, εκδ. Χατζηνικολή).
Εννέα χρόνια αργότερα, το 2006, κυκλοφόρησε το Against the Day (Ενάντια στη Μέρα, εκδ. Καστανιώτη) και αρχικά χαλάστηκα, γιατί πάνε οι πρώτοι αριθμοί, αλλά και πάλι το 9 είναι αρκετά κουλ νούμερο, ειδικά αν το καλοσκεφτείς λίγο και εντοπίσεις πως προκύπτει από έναν πρώτο αριθμό πολλαπλασιασμένο με τον εαυτό του (πρώτοι αριθμοί rule!). Όχι η καλύτερή μου, αλλά και πάλι, ένας σημαντικός αριθμός, «μαγικός», όπως λένε. Εννέα, λοιπόν, εντάξει…
Τρία (yay!!) χρόνια αργότερα, το 2009, έρχεται το Inherent Vice (Έμφυτο Ελάττωμα, εκδ. Καστανιώτη) και αποκαθιστά την αριθμητική μου ισορροπία, για να έρθει και να μου τα μπερδέψει τώρα η ανακοίνωση πως «υπάρχει» το καινούργιο του βιβλίο, και λέγεται Βleeding Edge.
Τέσσερα χρόνια μετά από το τελευταίο!
Εφόσον βγει φέτος (γιατί κανείς δεν ξέρει) θα αποτελεί αριθμητική ανισορροπία, και ίσως εκραγούν πολλοί εγκέφαλοι. Εγώ, όμως, θα ηρεμώ, γιατί στο κάτω – κάτω θα είναι το τρίτο του βιβλίο σε επτά χρόνια.

Τόμας Πίντσον, σε αγαπάω.

[Edit από το ψυχάκι]

Ξανακοιτάζοντας τώρα το ποστ αυτό συνειδητοποιώ πως το Bleeding Edge (Υπεραιχμή, εκδ. Ψυχογιός) κυκλοφόρησε στην Αμερική στις 17-9-2013 (έλα, και δεκαεπτά, και εννιά και δεκατρία), 49 μήνες μετά από το Inherent Vice, ένας αριθμός που προκύπτει από το επτά πολλαπλασιασμένο με τον εαυτό του και δίνει άθροισμα δεκατρία. Επέστρεψε η καρδιά μου στη θέση της. Carry on.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s