Blood Brother a.k.a. όταν ξεμένω από λέξεις

blood brother

Απαλλοτριώνω από εδώ

Σκέψου μια ταινία που, στις πρώτες της σκηνές σε προβληματίζει. Σε φάση «τι παίζει;». Και για το πρώτο μέρος της δεν μπορείς να σταματήσεις σκέψεις του στιλ «άι, ρε, παλιοχίπη» ή – στο λίγο πιο εκλεπτυσμένο – «κατασκευασμένα συναισθήματα, ευχαριστώ δεν θα πάρω». Στο τέλος, βγαίνοντας από την αίθουσα, να ξεσπάς σε ένα κλάμα αυθεντικό, από βαθιά, επώδυνο, χωρίς ελπίδα κάθαρσης.

Επιτυχία.
Η ταινία «Blood Brother» διαγράφει ακριβώς αυτή την πορεία: ξεκινάει ουσιαστικά από εκεί, όπου κανείς δεν καταλαβαίνει αυτό που έκανε τον Ρόκι Μπάατ να φύγει από το Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Ινδία, και να γίνει ο Ρόκι-αννά, «αδερφός», σε μια ομάδα ορφανών με AIDS. Στην πόλη του, η απόφασή του να μείνει σε ένα ορφανοτροφείο στο Τσεννάι αντιμετωπίζεται ελαφρώς… ελαφρά. Και η αγάπη σαν κάτι καθημερινό, με μια ανεπαίσθητα εγωιστική απόχρωση.
Για να καταλάβει κανείς, πρέπει να πάει εκεί. Στη νοτιοανατολική Ινδία, στο Ταμίλ Ναντού, σε ένα μέρος όπου η αγάπη γδύνεται από το εγωιστικό της ένδυμα και φοράει το ρούχο της απόλυτης παράδοσης. Εκεί όπου ο Ρόκι-αννά άφησε στο πλάι όλα όσα ήξερε, για να μπει σε βαθιά, ανεξερεύνητα, επικίνδυνα νερά. Και να κολυμπήσει σε αυτά τα νερά με ένα τσούρμο παιδιά, αληθινά παιδιά, που θέλουν όσο όλα τα παιδιά του κόσμου, να παίξουν, να γελάσουν, να μαλώσουν, να ανήκουν σε μια οικογένεια. Γύρω τους, οι καρχαρίες της φτώχειας, της ανέχειας, της προκατάληψης, της άγνοιας. Στα πόδια τους δεμένο το βαρίδιο του AIDS. Σωσίβια, η άνευ όρων αγάπη και φροντίδα, που ποιος ξέρει με ποιον τρόπο, ξέθαψε από μέσα του ο Ρόκι-αννά και πρόσφερε απλόχερα. Χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς περιορισμούς, και κυρίως χωρίς φόβο ή προκατάληψη.
Η ταινία σοκάρει. Μέχρι βαθιά, πολύ βαθιά, τόσο βαθιά που δεν ήξερες ότι υπήρχε. Ωμή και άμεση, ταρακουνάει μέχρι τα θεμέλια. Με προσεκτική παρακολούθηση και εξέταση του χαρακτήρα του Ρόκι Μπάατ, ο καλύτερός του φίλος, Στιβ Χούβερ, ξεκίνησε για να καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό που τον κρατάει στην Ινδία. Αυτό που κατάφερε ήταν να βρει έναν νέο άνθρωπο μέσα από τον φίλο του και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Εκεί που καριέρα και χρήματα είναι έννοιες ανύπαρκτες, και τη θέση τους έχουν πάρει η αφοσίωση, η προσφορά.
Βαθιά συγκινητική, συγκλονιστική, η «ταινία τεκμηρίωσης» του Στιβ Χούβερ αρκεί για να σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή. Να σε κάνει να καταλάβεις πως η ύπαρξή σου έχει νόημα μόνο όταν μπορείς να κάνεις τη διαφορά – ακόμη και σε μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων.
Advertisements

2 responses

  1. Ηθελα να γράψω ένα σχόλιο εναντίον του φεστιβάλ, του τύπου «ευτυχώς τελείωσε το φεστιβάλ, μαζεύτηκαν και οι κασκολάκηδες σπίτια τους», αλλά είναι τέτοιο το κείμενο που δεν σηκώνει καφρίλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s