Του Λαζάρου η νεκρανάσταση

clotheslineΠλησιάζει Πάσχα (ελληνικόν, το ιταλικόν το εορτάσαμε πριν από εβδομάδες), γι’ αυτό άνοιξα τις ντουλάπες μου, τέντωσα τα χέρια μου στο πλάι, έπεσα επάνω στα ρούχα μου, τα έκλεισα στην αγκαλιά μου, τα τράβηξα από τη ντουλάπα, έστριψα επάνω στις φτέρνες μου, λύγισα τον κορμό μου, άνοιξα τα χέρια μου ξανά πάνω από τη βαλίτσα, μάζεψα μανίκια και ξέμπαρκα μπατζάκια από τα πλαϊνά, κατέβασα το καπάκι, πάτησα τα κουμπιά και έδεσα τα λουριά*. Ήμουν έτοιμη.

Έβγαλα το κεφάλι από το παράθυρο και κοίταξα απέναντι. Ο Μάσιμο στεκόταν εκεί, πληγωμένος, με βουρκωμένα μάτια. «Με εγκαταλείπεις». «Θα γυρίσω γρήγορα». «Ψέματα λες». «Πριν τελειώσεις αυτήν την πασπαλόπιτα, το κέικ και τον μουσακά» και έβαλα το πακετάκι στο σκοινί. Εκείνος το τράβηξε προς την πλευρά του, το πήρε και το μύρισε. Λίγο καλύτερα, κοίταξε προς το μέρος μου και ρώτησε: «τι έχει δηλαδή εκεί που δεν έχει εδώ;».

Έπρεπε να πω «Πάσχα». Θα είχε νόημα. Είπα, όμως, αυτό: «ανάγκη στήριξης».

Μπουκιά στο αεροπλάνο. Ούτε καν Mars Muffin. Θα ανέβω κι εγώ τον δικό μου Γολγοθά, όπως εκείνοι που άφησα πίσω. Τα νέα που έρχονταν από το παρελθόν ήταν απελπιστικά. Καταστροφή και μαρασμός, πόνος, δυστυχία, αβεβαιότητα, χάος.

Προσγειωθήκαμε και άνοιξα το κινητό. Το συνεχές τουρουρού των εσεμές που έρχονταν βροχή μου προκάλεσε πονοκέφαλο. «Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, χεβ ε νάις χόλιντέι», «Τόσα για εσεμές, τόσα για εμεμές, τόσα για κλήσεις, τόσα για ίντερνετ» και, μέσα σε αυτά, αυτό που τόσο φοβόμουν: μήνυμα από Εκείνον. «Εκείνος» που μου μεταφέρει τις ειδήσεις.

Με τρεμάμενο δάχτυλο πάτησα επάνω στο μήνυμα και περίμενα να εμφανιστεί. Ευχαρίστησα τους Θεούς που έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τότε που πήρα τελευταία φορά κινητό, μιας και αυτό μου έδωσε το περιθώριο να πάρω δυο ανάσες πριν διαβάσω το περιεχόμενο που σίγουρα θα με σόκαρε.

Το μήνυμα άνοιξε. Στάθηκα εκεί, στο μέσον του αεροδιαδρόμου του «Μακεδονία» και το κοιτούσα χωρίς να το πιστεύω. Μάταια ο υπάλληλος του αεροδρομίου πάσχιζε να με αναγκάσει να βιαστώ να μπω στο λεωφορειάκι. Είχα μείνει κάγκελο. Η θλίψη μου έβρασε σε οργή, η οργή εξατμίστηκε σε κούραση, η κούραση έγινε πάνω από το κεφάλι μου ένα σύννεφο αδιαφορίας και μου έβρεξε μια βροχή απάθειας.

Το εσεμές έλεγε: «Τελευταία νέα, όλα καλά. Από τον θάνατο στην ανάσταση. Τα ζόμπι είναι κουτοχορτοφάγα. Καλό Πάσχα».

*ποιος είπε ότι είναι δύσκολο να πακετάρεις; Τι ψέμα!

Advertisements

7 responses

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s