Ένα αυτοκίνητο, ένα σκυλάκι κι ένα μπαμ

Verona dogsΉταν αργά το μεσημέρι, αμέσως μετά από το φαγητό, μέσα στη ζέστη την παχιά, όταν αποφάσισα να διαβάσω. Λίγο πριν με πάρει εντελώς ο ύπνος από τα διάφορα ιταλικά ρήματα που είχαν αρχίσει να βγάζουν ποδαράκια, χεράκια και κεφαλάκια και να με κοροϊδεύουν, καθώς έτρεχαν γύρω μου (εντάξει, ίσως και να με είχε πάρει εντελώς ο ύπνος), ένα τεράστιο «μπαμ» με έκανε να πεταχτώ όρθια, ενώ το σπαρακτικό κλάμα ενός σκυλιού πλημμύρισε τη γειτονιά.

Το άσπρο αυτοκίνητο που είχε χτυπήσει το κουτάβι έκανε να φύγει, αλλά άνθρωποι μπήκαν μπροστά του και το σταμάτησαν. Ή σταμάτησε από μόνος του όταν κατάλαβε ότι κάτι είχε χτυπήσει, και ήταν τυχαίο που τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν μπροστά του στον δρόμο. Αμαρτία δεν θέλω να πάρω, εξάλλου η ταραχή μου ήταν μεγάλη και το κλάμα δεν σταματούσε.

Κουτρουβάλησα τις σκάλες και βρέθηκα κάτω σε δευτερόλεπτα. Ένα μαύρο σκυλάκι, μερικών μηνών, ήταν ξαπλωμένο στον δρόμο ενώ άνθρωποι με σκυλιά και χωρίς είχαν μαζευτεί από γύρω και μιλούσαν όλοι μαζί. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω σωστά τι είχε γίνει. Μέσα στον πανικό και τα σκυλοκλάματα, εμφανίστηκε η φαρμακοποιός της γειτονιάς, τρέχοντας πανικόβλητη, με τα χέρια πάνω από το κεφάλι.

«Το δικό μου είναι; Το δικό μου είναι;»

Τότε το αναγνώρισα: ήταν το μαύρο σκυλάκι του φαρμακείου, που παίζει με όσους περνάνε. Είναι μικρούλι ακόμη και γι’ αυτό δύσκολα το κρατάς στο λουρί, αφού θέλει να παίξει με όλους και να τρέξει παντού. Στις πέτρες του δρόμου, λεκέδες από το αίμα του. Ο ενθουσιασμός του είχε χαθεί, τώρα ήταν ξαπλωμένο στον δρόμο και έκλαιγε ασταμάτητα.

Η φαρμακοποιός το σήκωσε στα χέρια και κατευθύνθηκε προς το φαρμακείο. Πίσω της, όλοι εμείς, κουστωδία, κάποιοι τρέμοντας ακόμη από την τρομάρα και την ταραχή μας, αλλά και ο οδηγός του αυτοκινήτου. Στην αγκαλιά του αφεντικού του, το σκυλάκι σταμάτησε να κλαίει – έβγαζε πια μόνο μικρές κραυγούλες, σαν λυγμούς. Εκεί η φαρμακοποιός το εξέτασε, του κούνησε όλα τα πόδια, το ψαχούλεψε, είδε πως δεν είχε σπάσει τίποτα. Του έβαλε φάρμακο στις πληγές, έκλεισε ραντεβού με τον κτηνίατρο, και ένας ένας το χαϊδέψαμε στο κεφάλι, του είπαμε έναν γλυκό λόγο και φύγαμε. Όλοι. Και ο οδηγός του αυτοκινήτου.

Πίσω στο διαμέρισμά μου χώθηκα μέσα στη γωνία του καναπέ, πήρα τα γατιά αγκαλιά και προσπάθησα να ηρεμήσω. Άνθρωπε, δεν είναι πολύ δύσκολο πράγμα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Δίνεις δεκάδες χιλιάδες ευρώ και αποκτάς το δικαίωμα να μπεις πίσω από ένα στρόγγυλο μαραφέτι και να κατευθύνεις με αυτό μερικούς τόνους αλουμινίου, ελαστικών και άλλων υλικών προς όπου θέλεις. Αυτό δεν σε κάνει παντοδύναμο. Σε κάνει και υπεύθυνο για τις ζωές εκείνων που θα βρεθούν μπροστά σου. Είτε πρόκειται για κάποιο παιδί που (χτύπα ξύλο) θα πεταχτεί ξαφνικά στον δρόμο σου, είτε πρόκειται για ένα γατάκι που δεν θα ξέρει ότι δεν πρέπει να περάσει εκείνη την ώρα τον δρόμο. Είτε για ένα σκυλάκι που τρέχει στον δρόμο – και μάλιστα από ένα σημείο σχεδόν «τυφλό», αφού οι τράκες στο συγκεκριμένο σταυροδρόμι βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Ό,τι και να γίνει, υπεύθυνος είσαι εσύ που οδηγάς. Και έχεις ευθύνη – τουλάχιστον ηθική, δεν θα μιλήσω καν για τους νόμους, που αλλάζουν κάθε μέρα – να φροντίζεις για όλα τα πλάσματα που πέφτουν θύματα της βιασύνης σου.

Από την άλλη, ευθύνη έχεις και όταν παίρνεις την απόφαση πως θα μοιραστείς το σπίτι και τη ζωή σου με ένα ζώο. Έχεις τεράστια ευθύνη για το ζώο αυτό, και, αν αναρωτιέσαι, όχι, στα ένστικτά του δεν είναι το να προστατεύεται από τα αυτοκίνητα και τους άλλους κινδύνους που κρύβει η πόλη. Πίστεψέ με, κανένας δεν θέλει το κακό του ζώου του, κανένας δεν θέλει να το φυλακίζει, να το περιορίζει, να το κάνει να περνάει άσχημα. Το σκυλί σου δεν θα περνάει άσχημα, αν το έχεις δεμένο στο μαγαζί σου ή στον δρόμο. Το σκυλί σου θα περνάει άσχημα αν το έχεις κλεισμένο όλη μέρα στο μπαλκόνι, με κατεβασμένα τα ρολά για να μην το ακούς να γαβγίζει ή να κλαίει. Ή αν το έχεις στον χώρο-κουτί που σχηματίζει το πίσω δωμάτιο του ισόγειου-από-μπροστά-υπόγειου-από-πίσω σπιτιού σου με τον δρόμο, με τα παράθυρα κλειστά, χωρίς να του δίνεις τη δυνατότητα να δει το φως του ήλιου ή να το πηγαίνεις βόλτα, αφήνοντάς το εκεί πίσω, Κύριος οίδε γιατί και ποια ευχαρίστηση παίρνεις εσύ από αυτό, να κάθεται επάνω στις ακαθαρσίες του και να κλαίει όλη μέρα γιατί δεν βλέπει ουρανό. Όταν, όμως, το σκυλί σου ζει μια φυσιολογική ζωή, θα είναι χαρούμενο. Ένα λουράκι είναι το μόνο που χρειάζεται για να καταφέρεις να το κρατήσεις μακριά από τα αυτοκίνητα, αλλά και από τους ανθρώπους που, είτε θα το φοβηθούν, θα φωνάξουν, θα σου κάνουν καταγγελία και θα βρεις τον μπελά σου (ακόμη και αν δεν κάνει κάτι το σκυλί), είτε θα προσπαθήσουν να του κάνουν κακό, επειδή, ξέρεις: είμαστε άνθρωποι εμείς, ανώτεροι από τα σκυλιά, γιατί να μην τα δηλητηριάσουμε έτσι για να  γελάσουμε λίγο;

Το μίσος δεν κατευθύνεται μόνο προς τους άλλους ανθρώπους, τους διαφορετικούς από εμάς, τους «άλλους». Έχει πολλούς αποδέκτες. Έχει φαντασία ο άνθρωπος, όταν πρόκειται για μίσος. Με την αγάπη έχει ένα θέμα.

Advertisements

2 responses

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s