Χαμένοι από χέρι

Image«Αυτοί είναι χαζοί, νομίζουν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο, μην τους δίνεις σημασία». Τη συμβουλή αυτή έδωσε στην 7χρονη-8χρονη* κόρη της μια μαμά που με προσπέρασε με βιασύνη κάπου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Είχαν μόλις δει κάποια διαμαρτυρία, μάλλον για την απελευθέρωση του Κ. Σακκά, ή κάποιο σχετικό πανό, ή κάποια διαμαρτυρία για την ΕΡΤ, ή κάποιο happening (γεμάτες είναι οι πόλεις, πια, δεν μπορείς ούτε επιτόπου να γυρίσεις χωρίς να πέσεις επάνω σε κάτι) και το κοριτσάκι είχε απορίες. Ελπίζω ότι κατάφερε να κοιμηθεί το βράδυ, γιατί οι πληγές από το κόψιμο των φτερών τσούζουν τον πρώτο καιρό. Μετά αναισθητοποιείσαι και δεν νιώθεις πια και πολλά.

Αυτή η ηλικία, όταν το αίμα αρχίζει να βράζει, η περιέργειά εκτοξεύεται και το βλέμμα παίζει δεξιά και αριστερά, αυτή είναι η σωστή ηλικία για να προσγειώσεις ένα παιδί, να το κατευθύνεις σωστά, προς την απόλυτη νιρβάνα, την ευτυχία της άγνοιας, να το τοποθετήσεις στον μονόδρομο του βολέματος και να το σώσεις από μελλοντικούς προβληματισμούς, ανησυχίες και αγωνίες. Έτσι μόνο μπορείς να του δώσεις τη ζωή που πάντα ονειρευόσουν γι’ αυτό και να του εξασφαλίσεις ένα μέλλον γεμάτο ικανοποίηση και επιτυχίες – τις οποίες ουδέποτε ονειρεύτηκε, μαζί με άλλα πράγματα.

Μάλλον.

Εγώ δεν είχα καλούς γονείς. Όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου μου είπε «αυτός ο κόσμος δεν είναι καλός. Εσύ θα τον αλλάξεις, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, δεν θα το κάνει κανένας». Κι εγώ ονειρευόμουν ότι θα έπαιρνα το στυλό και το χαρτί μου και με όπλο αυτά θα άλλαζα τον κόσμο. Βράδια ολόκληρα θυσίαζα τον ύπνο μου για κάτι βιβλία και έγραφα ασταμάτητα. Μέσα από τις παιδικές λέξεις έλαμπαν φωτίτσες ελπίδας ότι, δες, αυτή είναι, αυτή που τα ξεκίνησε όλα. Από την άλλη, ο μπαμπάς μου δεν συμφώνησε ποτέ με ούτε μία μου επιλογή. Μου πήρε, όμως, χρόνια για να το καταλάβω. Αγόγγυστα συνεισέφερε σε ό,τι ήθελα να κάνω – τρίτη δέσμη; ΟΚ. Δημοσιογραφία; ΟΚ. Αθήνα; ΟΚ. Θεσσαλονίκη; ΟΚ. Αμερική; ΟΚ. Χορός; ΟΚ. Γλώσσες; ΟΚ. Γράψιμο; ΟΚ. (…εγώ γιατρός ήθελα να γίνεις, για να μπορώ να σε βοηθάω… Αλλά ό,τι θέλεις εσύ…)

Δεν είχα και καλούς φίλους. Όταν ήμουν έφηβη, περνούσα τα διαλείμματά μου με την Τζοάννα, ανταλλάσσοντας βιβλία, σκέψεις, σημειώσεις. Αργότερα, με τη Σοφία, γράφαμε σενάρια και σχεδιάζαμε πλάνα για τις ταινίες μας, ανταλλάσσαμε δίσκους και βιβλία και προσπαθούσαμε να ξυπνήσουμε τη Μαρία, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο με μια κίνηση – αν ξεκολλούσε το κεφάλι από το μαξιλάρι! Όλοι μου έλεγαν «κάνε όνειρα».

Και «μεγάλη», πια, όμως, ατύχησα. Έμπλεξα με κακές παρέες. Με την Αντιγόνη που με τσιγκλούσε μονίμως και πάντα ανέβαζε τον πήχυ λίγο ψηλότερα. Με τον Πάνο, που σιωπηλά αλλά σταθερά μου κρατούσε το χέρι και με συνόδευε στους περίεργους δρόμους που διάλεγα. Με τον Μπάμπη και τον Παναγιώτη και τον Δημήτρη και όλους εκείνους που μου έδειχναν τα στραβά, ένα – ένα, και μου έλεγαν «τι θα κάνεις εσύ γι’ αυτό;» και «πώς σου φαίνεται αυτό;» και ποτέ δεν πήραν αψήφιστα μια λέξη μου και ποτέ δεν θεώρησαν δεδομένη την απάντησή μου και ποτέ δεν μου τάισαν απόψεις και «πρέπει», και μου έλεγαν «σκέψου, τι ζωή θέλεις να παραδώσεις στον ανιψιό σου;».

Και δεν είχα καλό ανιψιό, γιατί τον έβλεπα να σπαράζει από το κλάμα γιατί του έλειπε η πιπίλα του και να με κοιτάζει στα μάτια και να μου λέει «Ζεν αντέχω άλλλλλλλο» δακρυσμένος και νυσταγμένος και έλιωνα εγώ και σκεφτόμουν «αν κλαίει έτσι για την πιπίλα, πώς θα κάνει για τη ζωή που θα μπορούσα να του δώσω αλλά δεν του έδωσα, γιατί έκλεισα το μυαλό μου στο καλύτερο;».

Και μάλλον, τελικά, δεν θα γίνω καλή θεία ή καλή μαμά. Γιατί το πρώτο πράγμα που μου βγαίνει από το στόμα κάθε φορά που βλέπω τον ανιψιό μου είναι: «κάνε όνειρα, πουλάκι μου, εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο. Εσύ κι εγώ μαζί».

Χαμένοι όλοι, από χέρι…

* κάπου εκεί, ποιος ξέρει πια με τα παιδιά, σαν πιο ψηλά να βγαίνουν τα τελευταία χρόνια, σου λέει η άλλη «είμαι 14» και σου έρχεται σφαλιάρα από κάπου από το σύμπαν, εγώ στα 14 ήμουν 1,45 το πολύ – και σιγά μην ήμουν τόσο –, τέλος πάντων…

Advertisements

4 responses

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s