Ψυχή

IMG_2582Λίγες φτυαριές γης και τέσσερα χτυπήματα. Ένα κούτσουρο από πάνω, για να κάτσει το χώμα.

Ο αέρας έκαιγε τα πνευμόνια και το πρόσωπο. Καθίσαμε στα χόρτα, μόνο για λίγο.

«Τα ζώα δεν έχουν ψυχή, γι’ αυτό όταν πεθαίνουν χάνονται για πάντα» έγραψα με ένα ξύλο δίπλα στο κατακαίνουργιο βουναλάκι. Η Μπόχα μύρισε τα γράμματα, τα έσκαψε και τα έχεσε. Σκέπασε με το δικό της χώμα τις άκυρες λέξεις και με κοίταξε.

Τα μάτια της ήταν πάντα πράσινα.

Έριξε το σώμα της πάνω στο δικό μου και ακούμπησε το κεφάλι της στο πόδι μου. Ήταν ελαφρύ σαν αέρας.

Advertisements