Ο χρόνος πέρασε

111834-141148-wild-riverΟ αέρας φύσαγε σαν γύφτος. Έλεγες πως βάλθηκε να ανάψει κάπου μια μεγάλη φωτιά να ζεστάνει…

«Είσαι γελοία» γέλασε και με κλώτσησε. Σκούπισα το πρόσωπό μου από την υγρασία. Το Ποτάμι κάτω από τα πόδια μας παρέσερνε τα πάντα στην τρελή του πορεία. Κλαδιά, πετρούλες, μικρά ζουζούνια που πάσχιζαν να κρατηθούν στην επιφάνεια. Τίποτα δεν γλίτωνε. Μόνο εμείς, καθισμένες σε μια μεγάλη πέτρα, με τα γόνατα στο πηγούνι.

Ο ήλιος ανέβαινε.

«Μπορείς να βουτήξεις τα πόδια σου μέσα και να ξεχάσεις τα πάντα», μου είπε. Το βλέμμα καρφωμένο στο νερό.

Στο μυαλό μου χόρεψαν μουσικές, βιβλία, μπύρες, γέλια. Δάκρυα.

Πόσο εύκολα ξεχνάει κανείς;

«Άσεμας», είπα και της πέταξα ένα ξερό φύλλο. Ο ιπτάμενος χορός του φύλλου κόπηκε απότομα στον αέρα κι αυτό έπεσε, βαρύ σαν πέτρα, δίπλα στο πόδι μου. Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Της τράβηξα τα μαλλιά και με τσίμπησε στο χέρι. Ό,τι μας χώριζε, χώριζε μόνο άλλους.

Το Ποτάμι κυλούσε βαρύ. Μάζεψα τα πόδια πιο κοντά στο στήθος.

«Δεν θα ξεχάσω» είπα. Το βλέμμα καρφωμένο στο νερό.

Ο ήλιος ανέβηκε.

Μου έδωσε άλλη μια μπύρα. Και ο χρόνος πέρασε.

Advertisements

Happy birthday Ημίζ

accessΟμολογώ πως έμαθα πολύ αργά πως η Αλέκα Παπαρήγα αποτελεί πια παρελθόν από το ΚΚΕ. Πιο πριν διασκέδαζα με την ψυχή μου. Πέρασα καλά, χόρεψα πολύ, τραγούδησα περισσότερο, κι έτσι δεν ήμουν σε θέση να αξιολογήσω την είδηση ότι ο Δημήτρης Κουτσούμπας διαδέχθηκε την επί 22 χρόνια γενική γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκατηςκαρδιάςμας, στα ηνία του Κόμματος.

Την ώρα που η Αλέκα άφηνε το ΚΚΕ ήμουν σε πάρτι, πάρτι γενεθλίων, σχεδόν ενηλικίωσης, ενός παλιού, καλού φίλου. Ενός φίλου που με βοήθησε να σκάσει το χειλάκι μου στα δύσκολα, που με συντρόφευσε στα εύκολα, που χόρεψε μαζί μου στις χαρές, ειρωνεύτηκε μαζί μου τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας (αλλά και άλλων!) και ήταν από τους πολύ λίγους που με πήρε από το χεράκι και, με μπρίο και λίκνισμα γοφού, με συνόδευσε για μπάνιο. Σε μια παραλία.

2013-04-13-1294

Φωτό του Μιχαήλ Λιάπη

Αν δεν το κατάλαβες (δεν μπορεί να μην το κατάλαβες, αφού είπα «παραλία»!), τα Ημισκούμπρια έκλεισαν τα 17. Και το γιόρτασαν δεόντως, ΚΑΙ στη Θεσσαλονίκη. Το αγαπημένο χιπ χοπ τρίο ανέβηκε το βράδυ του Σάββατου στη σκηνή του Block 33 και απέδειξε για άλλη μια φορά πως Ημισκούμπρια και Θεσσαλονίκη έχουν μια χημεία ανεπανάληπτη. Αν βρεθήκατε το Σάββατο στη συναυλία που γιόρτασε τα 17 χρόνια των Ημισκουμπρίων ξέρετε τι εννοώ.

IMG_6377Τα «Ημίζ» και οι φίλοι τους από τη Θεσσαλονίκη έχουν μια σχέση ιδιαίτερη. Ο παλμός που ξεκινάει από τη σκηνή μεταδίδεται στο κοινό σαν φωτιά σε ξερόχορτα και, πολύ πολύ γρήγορα, το μαγαζί σείεται σε ρυθμούς «Παραλίας», «Μοναχού», «Ντισκοτέκ», «Σεξ» (κρυφογέλασες; Μα πόσο έφηβος…), «Greek Lover», «Τσατσάρας», «Μπραζίλ», «Νωρίς» και όλων των επιτυχιών των Ημισκουμπρίων. Και όταν λέμε «όλων», εννοούμε όλων, αφού η συναυλία κράτησε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τρεις ολόκληρες ώρες.

2013-04-14-1316

Φωτό του Μιχαήλ Λιάπη

Κατά τη διάρκειά της, ακούστηκε για πρώτη φορά μέρος του «Ο Διάβολος κατέβηκε ξανά στον Χολαργό», κομμάτια από τις σόλο δουλειές του Δημήτρη Μεντζέλου και του Μιθριδάτη, αλλά και οι συνεργασίες τους, τόσο με τους ντόπιους SMA (οι οποίοι ανέβηκαν και μαζί με τον Δ.Μ. στη σκηνή) αλλά και με τον Tyler των Professional Sinnerz (οι οποίοι βρέθηκαν αμφότεροι στο πλάι των Ημισκουμπρίων – και – σ’ αυτή την περίσταση). Μέχρι και κεράκια έσβησαν, σε μια τούρτα σοκολάτα (τρέχει ακόμη το σαλάκι από τη γωνία του στόματός μου) που τους έφεραν κάποιοι φίλοι από το κοινό, συνοδεία του «Happy Birthday To You», που τραγουδήθηκε από όλους.

Τι απέγινε, άραγε, εκείνη η τούρτα;

IMG_6367

Σέξπυρ σε δράση

Φυσικά το συγκρότημα δεν ήρθε μόνο του. Μαζί τους ανέβηκε από την Αθήνα ο Sexpyr, αγαπημένο τους «παιδί» και μέλος της Imiz Biz Entertainment (το label τους, αν δεν ξέρεις περί τίνος πρόκειται, δεν θα καταλάβεις ποτέ). Εκπληκτικός showman, εξαιρετικός ράπερ, με καυστικό κωμικό στίχο, ο Sexpyr είναι πάντοτε μια αποκάλυψη στα live. Και δεν απογοήτευσε ούτε αυτή τη φορά, συμβάλλοντας τα μέγιστα σε μια συναυλία ξεχωριστή. Με τις τελευταίες νότες της «Ντισκοτέκ» η βραδιά τελείωσε, τα φώτα έκλεισαν, ο κόσμος αποχώρησε (νταξ, ο κόσμος άργησε λίγο να αποχωρήσει μιας και πολλοί ήταν εκείνοι που περίμεναν μετά από τη λήξη της συναυλίας για ένα αυτόγραφο, μια φωτογραφία, έναν καλό λόγο) και όλοι επιστρέψαμε στη βαριά καθημερινότητά μας. Με μια υπόσχεση όμως: πως η ενηλικίωση θα βρει και πάλι τα Ημισκούμπρια σε σκηνή της Θεσσαλονίκης.

IMG_6353

Καινούργια παπούτσια;

Το βρίσκεις και εδώ

Δεκαέξι χρόνια Ημισκούμπρια

Αυτό το σαββατοκύριακο μας βρήκε στην Αθήνα. Όχι, δεν πήγαμε για βόλτα, αλλά για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: είχαμε να πάμε σε ένα πάρτι γενεθλίων. Ένας πολύ καλός φίλος έκλεισε τα δεκαέξι.

Τα περίπου 1000 άτομα που βρέθηκαν το Σάββατο στο Fuzz για το πάρτι, είδαν τη βραδιά τους να ξεκινάει με μια ευχάριστη έκπληξη. Στη σκηνή στις 10 η ώρα (10 και 10 για την ακρίβεια) ανέβηκε ένα συγκρότημα ονόματι Prejudice Reborn, και με μέταλ ήχους και «βαριά» φωνητικά, πρώτον με σόκαρε (γιατί τι δουλειά είχε σε μία τέτοια συναυλία;;) και δεύτερον με υποχρέωσε να κάνω ένα τόσο δα, μικρούλι, σχεδόν-ανεπαίσθητο headbanging.

«Γιατί σοκαρίστηκες;», αναρωτήθηκε την επόμενη μέρα ο Μιθριδάτης. «Οι ‘Ημίσκουμπρες’ ανέκαθεν ήξεραν και εκτιμούσαν την καλή μουσική». Αυτό, εξάλλου, φάνηκε και κατά τη διάρκεια της συναυλίας, μιας και όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί διασκέδασαν την παράσταση με την ψυχή τους. Όταν, μάλιστα, οι Prejudice έπαιξαν Metallica, εκεί η αίθουσα σείστηκε. Νωρίτερα, μας είχε προειδοποιήσει σχετικά και ο Δημήτρης Μεντζέλος. «Είναι μια πάρα πολύ καλή μέταλ μπάντα. Και ίσως φαίνεται σαν περίεργη επιλογή, όμως θα δείτε ότι στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει». Και ήταν αλήθεια.

Δεν ήταν όμως αυτό που είχαν έρθει να δουν. Ίσως γι’ αυτό όταν ανέβηκαν στη σκηνή ο Σέξπυρ και ο DJ Vanilla (ντυμένος με στολή μπάσκετ ‘80s του Άρη Πετρούπολης, παρακαλώ!) η θερμοκρασία ανέβηκε επικίνδυνα. Η απόστασή μου από αυτό το είδος της μουσικής με έφερε σε μια θέση, από την οποία απλά άκουγα τα κομμάτια και διασκέδαζα με τους στίχους και χόρευα με τη μουσική. Οι υπόλοιποι, όμως, το ζούσαν! Ήξεραν όλους τους στίχους, όλα τα τραγούδια, και το κοινό ζεσταινόταν επικίνδυνα για το κύριο μέρος της βραδιάς.

Αυτό ήρθε με τρόπο… επικό. Ξαφνικά, ακούστηκε το Carmina Burana. Με beat. Φωτογραφίες από μια πορεία δεκαέξι ετών διαδέχονταν η μία την άλλη στο ρυθμό του (πειραγμένου) έργου του Carl Orff. Και τα Ημισκούμπρια έκαναν την εμφάνισή τους.

Ο Πρύτανης επιβλητικός, πήρε τη θέση του στο πίσω μέρος της σκηνής, περιτριγυρισμένος από υπολογιστές, μόνιτορ, κονσόλες, ούτε και ξέρω τι είχε εκεί πίσω! Ο Μεντζέλος, σικ, στυλάτος με καβουράκι και πουκάμισο, και ο Μιθριδάτης, με… κιλτ (ναι, καλά διάβασες, κιλτ, ναι, τη σκοτσέζικη τη φούστα, ναι, ξέρω τι είναι το κιλτ) και μαύρο μπλουζάκι πήραν τις θέσεις τους πίσω από τα μικρόφωνα, και το σόου άρχισε.

Με κομμάτια από την αρχή της καριέρας τους μέχρι σήμερα, από τα σόλο άλμπουμ τους, με γκεστς έκπληξη (Professional Sinnerz, Ευρυδίκη), με στιγμές φορτισμένες με συγκίνηση (ιδίως όταν ο Μεντζέλος απήγγειλε το «Α ρε πατέρα» από την προσωπική του δουλειά), αλλά κυρίως με αστείρευτη ενέργεια, πολύ χιούμορ, περισσότερη μουσική και πολλή αμφίδρομη αγάπη. Από το κοινό προς τη μπάντα, η οποία με το χιούμορ της και τη μουσική της μεγάλωσε, όχι μία, αλλά δύο γενιές (αλήθεια είναι, μέτρα το αν θες), αλλά και από το συγκρότημα προς τον κόσμο, που επί δεκαέξι χρόνια στηρίζει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες, τις προσπάθειές του, όλες του τις κινήσεις.

Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς (δηλαδή μία από τις πολλές), η συνεργασία με τους Prejudice Reborn στο «ΜΕΘ στο βολάν». Η μουσική έγινε μέταλ, ο ρυθμός έγινε λίγο πιο γρήγορος, και το κομμάτι έγινε αγνώριστο – με τη πολύ καλή έννοια!

Το σόου διήρκεσε – πίστεψέ το – περίπου τρεις ώρες. Τα δεκαέξι χρόνια των Ημισκουμπρίων είναι, από το περασμένο Σάββατο, γεγονός. Ένα παιδί στην πρώτη Λυκείου είναι η ζωή ενός από τα πρώτα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής – και ενός από τα πιο σταθερά (ίσως το πιο σταθερό) στους στόχους, τις αξίες, την αγάπη το είδος μουσικής που υπηρετεί και τα πρώτα «πιστεύω», εκείνα, της αρχής.

Και, τώρα που τελείωσαν οι γιορτές και τα πανηγύρια, έρχομαι εγώ να αναρωτηθώ: ρε φίλε… δεν μπορεί να πέρασαν δεκαέξι χρόνια από την ημέρα εκείνη που ο φίλος μου ο Γιώργος έβγαλε από τη δισκοθήκη του ένα βινύλιο* και μου είπε «το ξέρω ότι δεν ακούς ελληνικά, αλλά έχω εδώ ένα συγκρότημα που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο, και θέλεις δεν θέλεις θα το ακούσεις!». Δεν ήθελα, αλλά το άκουσα. Και είχε δίκιο, αν δεν το είχα κάνει, θα έχανα.

 

*Βινύλιο, το: Αγαπημένε αναγνώστη, αν δεν ξέρεις τι είναι το βινύλιο, θα σε παρακαλέσω να μην μου το πεις. Να κάνεις ένα γκουγκλ σερτς, να ενημερωθείς, και δεν θα το συζητήσουμε ποτέ. FYI, αν δεν έχεις ακούσει ποτέ μουσική από βινύλιο, πιστεύω ότι οφείλεις να το διορθώσεις άμεσα. Και δεν θέλω να ξέρω. Ευχαριστώ.

** Πολλές από τις φωτογραφίες τις βούτηξα από το επίσημο φαν πέιτζ των ημίζ στο φέισμπουκ. Όχι, δεν είμαι τόσο καλή φωτογράφος!

Έστιν ουν αμαρτία…

Πριν λίγες μέρες διάβασα ένα ποστ του elasticrash και θυμήθηκα αυτό το περιστατικό. True story

Πριν από αρκετά χρόνια έπινα καφέ με μια φίλη στο Φρουτότυπο. Ήταν μεσημέρι, μόλις είχαμε τελειώσει από τη δουλειά και χαλαρώναμε λίγο, για να περάσει η ώρα ώστε να ξυπνήσει η έτερη φίλη μας, να την παραλάβουμε από το σπίτι της, πριν πάμε για άλλον καφέ – μάλλον πάλι στο Φρουτότυπο – και προετοιμαστούμε για τη βραδινή μας έξοδο. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο μας πλησίασε μια κοπελίτσα, με μακριά μαύρα μαλλιά πιασμένα χαμηλά, κάπως άκομψα γυαλιά, φαρδύ πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι πνιγμού μέσα από μια ακόμη πιο φαρδιά φούστα μακριά μέχρι το πάτωμα, μια τεράστια μαύρη τσάντα περασμένη σταυρωτά και μαύρα απροσδιόριστου τύπου παπούτσια με κορδόνια. «Καλησπέρα» μας λέει. Κοιταχτήκαμε για τρία δέκατα του δευτερολέπτου, αλλά ανταποδώσαμε την καλησπέρα σχεδόν άμεσα, μην μας περάσει και για αντίχριστες. Που, βέβαια, μας είχε ήδη περάσει…
«Να σας αφήσω αυτό εδώ, για να ενημερωθείτε;», μας είπε με στόμα που έσταζε μέλι, αφήνοντας στο τραπεζάκι (προσεκτικά για  μην μας πολυακουμπήσει) ένα βιβλιαράκι με αρκετές σελίδες, το οποίο είχε τίτλο κάτι σαν «Τι είναι αμαρτία». Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, οπότε σχωράτε με, δεν το θυμάμαι πια πολύ καλά. Πριν προλάβουμε να απαντήσουμε πως το ξέρουμε ότι θα καούμε στο πυρ το εξώτερο, μας ευχαρίστησε ευγενέστατα και αποχώρησε από το μαγαζί.
Μείναμε να κοιτιόμαστε, με το δίλημμα να έχει πιάσει την ελεύθερη καρέκλα στο τραπέζι και να πίνει μια από τον δικό μου σκέτο νες, μια από της φίλης μου. Να το ανοίξουμε; Να του δώσουμε υπόσταση, αποδεχόμενες την ύπαρξή του; Ή να το αγνοήσουμε, όπως αγνοεί κανείς μισό ποτήρι κρασί που έπεσε σε μαύρο παντελόνι όσο σπουδάζει στο Λονδίνο, ελπίζοντας πως θα εξαφανιστεί από μόνο του και θα ξεχάσουμε ότι υπήρξε ποτέ.
Δεν είναι να απορεί κανείς που κέρδισε η περιέργειά μας. Εξάλλου, το γνωρίζαμε ότι θα καούμε στο πυρ το εξώτερο, και ως επιβεβαίωση, εντοπίσαμε την «περιέργεια» σε περίοπτη θέση στη λίστα των αμαρτιών που «εμποδίζουν την πρόσβαση στη βασιλεία των ουρανών», ειδικά αν είσαι περίεργος, λέει, για κάτι που δεν σε αφορά, και εμάς ο τρόπος με τον οποίο η εκκλησία απορρίπτει ολόκληρες ομάδες ανθρώπων δεν μας πολυαφορούσε.
Ας δω αν μπορώ να θυμηθώ μερικές (με τη βοήθεια κάποιων στο Ίντερνετ, που προφανώς συνάντησαν την κοπέλα ή τις φίλες της κάποια στιγμή στη ζωή τους), για να τις μοιραστώ με τον κόσμο, μήπως και σώσω κανα-δυό ψυχές εκεί έξω:
> Ας αρχίσουμε από τα light, τα οποία, ωστόσο, δεν ήταν αρκετά light ώστε να σε στείλουν σε κανένα καθαρτήριο ή κάτι τέτοιο, μιας και όλες οι αμαρτίες είναι αμαρτίες και δεν μπορεί κανείς να τις πάρει ελαφρά: καπνίζεις, πίνεις, παίρνεις ναρκωτικά (το να μυρίζεις λιβάνι μετράει;), τεμπελιάζεις και δεν δουλεύεις, αδιαφορείς για τις υποχρεώσεις σου, δεν προστατεύεις το περιβάλλον, ξενυχτάς σε άσεμνα μαγαζιά (ας μου το εξηγήσει κάποιος), ντύνεσαι προκλητικά, βάφεις τα μαλλιά σου, γενικά βάφεσαι, πας σε παραλίες γυμνιστών; Προφανώς η βασιλεία των ουρανών δεν δέχεται περιποιημένους γλεντζέδες με ανοιχτό μυαλό.
> Αν δεν τιμάς τους γονείς σου (μακριά από εμένα!) ή αν θέλεις να δουλεύεις την Κυριακή, μην προσπαθήσεις καν. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αγαπημένε κύριε Κριτή, έχω δουλέψει πολλές Κυριακές, αλλά καμία από αυτές δεν ήθελα. Δεν ξέρω τι σημαίνει για εμένα το ότι προτιμούσα να πάω για καφέ… Μάλλον χαμένη από χέρι είμαι.
> Κακό είναι, λέει, να είσαι κοιλιόδουλος… Εδώ έχω μια απορία: η μαμά μου μαγειρεύει εξαίσια. Αν το φάω όλο είμαι κοιλιόδουλη, αν όμως φάω λίγο, εκείνη παρεξηγείται και κλαίει και λέει πως δεν την τιμάω γιατί δεν τιμάω το φαγητό της… Άρα, να μην είμαι κοιλιόδουλη και να τιμώ τη μαμά μου δεν γίνεται. Χαμένη από χέρι πάλι;
> Αμαρτάνεις αν κοινώνησες χωρίς να εξομολογηθείς και να νηστέψεις ή χωρίς άδεια. Εδώ είμαι καλά, γιατί δεν κοινωνώ. Λέει, μετά, όμως, ότι πρέπει να πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Κυριακή πρωί και στις γιορτές. Πρέπει να μπαίνω και μέσα;
> Καρναβάλια, απόκριες, μασκαράδες, κομμένα. Άρα να πηγαίνουμε στην εκκλησία, τελικά;; Μπερδεύτηκα… Επίσης, μούντζωσες; Έχασες. Χάρηκες με τη φίλη σου που παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο; Έχασες. Κουτσομπόλεψες;; Έχασες. Εδώ συμφωνώ κι εγώ, γιατί είμαι καμένη από κουτσομπολιά! Πόντος για την Εκκλησία!
> Πέρασες με κόκκινο, και γενικά οδήγησες επικίνδυνα; Ούτε να το σκεφτείς για βασιλεία των ουρανών. Στο ίδιο πνεύμα κινείται, μάλλον και το αν σκότωσες κάποιον ή αν σκέφτηκες να αυτοκτονήσεις. Θεωρώ ότι θα υπάρχει παραθυράκι για το ενδεχόμενο ο στόχος σου να είναι πολιτικός (αστειεύομαι, κύριε CIA! Or am I…?). Το ίδιο (για τη βασιλεία των ουρανών ΚΑΙ για το παραθυράκι) ισχύουν και για το αν βρίσεις, ή στείλεις κάποιον στο διάβολο. Κάηκα… Επίσης, αν κεράτωσες και αν έκλεψες, ε, duh, αυτά μπορούσα να σου τα πω και χωρίς το βιβλιαράκι!
> Αν λες ψέματα, αν θέλεις κάτι που δεν έχεις, αν ζηλεύεις τον διπλανό σου, αν έχεις φιλαρχία, πλεονεξία, φιλαργυρία, έλλειψη δικαιοσύνης, αν καταριέσαι, αν εκμεταλλεύεσαι, αν προδίδεις, αν υποκρίνεσαι, αν έχεις ορκιστεί ψέματα, γενικά, αν είσαι Έλληνας πολιτικός, σε περιμένει μια καρέκλα με αγκάθια στην κόλαση.
> Αν μισείς τους συνανθρώπους σου, αν είσαι ρατσιστής και δεν αγαπάς τους πάντες, τότε… ώπα… μισό λεπτό… άρα αν είσαι ακροδεξιός δεν μπορείς να είσαι ρατσιστής… Ή δεν μπορείς να είσαι της Εκκλησίας… Τι μπέρδεμα!
> Αν γενικά δεν φέρεσαι στα θεία όπως πρέπει. ΣΤΑ θεία, όχι ΣΤΗ θεία, προσοχή. Αν και, θα πρέπει να ειπωθεί, λογικά ΚΑΙ στη θεία θα πρέπει να φέρεσαι καλά. Θυμήσου, δεν μπορείς ούτε με κραγιόν να φιλήσεις τα θεία σύμβολα. ΤΑ θεία, τη θεία μπορείς να την φιλήσεις με κραγιόν.
> Όσες (και όσοι, μην νομίζετε πως δεν ξέρω!) ρίχνετε πασιέντζες ή διαβάζετε τα ζώδια να ξέρετε πως είναι αμαρτία. Και αν διαβάζετε τον καφέ, και αν πιστεύετε σε όνειρα. Α, και αν παίζετε τυχερά παιχνίδια (ναι, και το λαχείο μετράει). Ούτε ο Νιαγάρας δεν με ξεπλένει…
> Επίσης, αν δεν κάνεις, λέει, τις νηστείες. Είχα μια γνωστή, πολύ θεούσα, η οποία δεν νήστευε ποτέ γιατί, λέει, ζαλιζόταν. Όσο, λοιπόν, εμείς με τις αναιμίες και τα λοιπά δεν τρώγαμε (όλο το χρόνο, καθότι vegan και vegetarians) τίποτα ζωικό, εκείνη τις Σαρακοστές κατέβαζε κάτι πιτόγυρα ίσα με μικρό μωρό. Την κοιτούσαμε ξαφνιασμένοι και έλεγε: «ε τι, αφού ζαλίζομαι!». Η δόλια.
> Αν θεοποίησες, λέει, κάτι ή κάποιον πέραν του Θεού. Φίλοι Αρειανοί, υπάρχει ένα πέταλο στην κόλαση με το όνομά σας επάνω, ελέω Νίκου Γκάλη (σόρι).
> Εκείνη την περίοδο που μας μοίρασαν το βιβλιαράκι δεν μας έσωζε τίποτα, γιατί ήμασταν κοριτσάκια με κοντά μαλλιά και παντελόνια, κάτι που απαγορεύεται. Όπως και το αντίστροφο, εξάλλου, αν είσαι αγόρι και έχεις μακριά μαλλιά (φαντάζομαι και αν φοράς φούστα, ελπίζω, όμως, ότι θα συγχωρέσουν τον Σάκη, γιατί είχε κοντά μαλλιά, και γιατί, ε, είναι ο Σάκης!).
> Μιλώντας για τον Σάκη μου ήρθε στο μυαλό ο Damon Albarn και μετά θυμήθηκα το πιο σημαντικό: το σεξ (ναι, ακριβώς έτσι πήγε). Αν έχεις κάνει σεξ ανύπαντρος, ξέχνα το, τελειωμένη υπόθεση. Αλλά αν νομίζεις ότι αν είσαι παντρεμένος είσαι ασφαλής, κάνεις λάθος. Αν η γυναίκα σου είναι αδιάθετη ή έγκυος ή πολλά άλλα πράγματα που τα ξεχνάω, και αν δεν είναι οι σωστές μέρες του ημερολογίου, αν είναι νηστεία και αν, αν, αν, αμαρτάνεις! Φυσικά, το ίδιο ισχύει αν είσαι ομοφυλόφιλος (ή ομοφυλόφιλη). Αλλά μην ανησυχείς, μάλλον έχεις καλή παρέα.
> Αυτό που πραγματικά με στεναχώρησε είναι που αμαρτάνεις, λέει, αν γιορτάζεις τα γενέθλιά σου, γιατί σιγά και τι έγινε που γεννήθηκες εσύ; Έσωσες, μήπως, τον κόσμο; Κανέναν δεν ενδιαφέρει που γεννήθηκες, ούτε οι Άγιοι, λέει, δεν γιορτάζουν γενέθλια! Κάτι ξέρω εγώ που δεν γιορτάζω τα γενέθλιά μου. Βέβαια, αυτό συμβαίνει μόνο για να μην ξέρει κανείς τα πόσα κλείνω, αλλά φαίνεται πως από αυτή την αμαρτία, έστω και διά της πλαγίας, γλιτώνω. Στεναχωρέθηκα, όμως, γιατί σήμερα είχε γενέθλια η μαμά μου, κι εμείς της τα γιορτάσαμε με όλη τη μεγαλοπρέπεια, με τούρτες και τραγούδια και τα πάντα! Έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια της μαμάς μου… Αλλά φαίνεται ότι το χάρηκε, οπότε θα με συγχωρήσω. Γιατί αξίζει να χαιρόμαστε λίγο και σε αυτή τη ζωή. Εξάλλου, πιστεύω πως, αν υπήρχε παράδεισος, κάποιοι ίσως να έμπαιναν επειδή είναι πολύ καλοί άνθρωποι. Και η μαμά μου είναι ένας από αυτούς.