Ο χρόνος πέρασε

111834-141148-wild-riverΟ αέρας φύσαγε σαν γύφτος. Έλεγες πως βάλθηκε να ανάψει κάπου μια μεγάλη φωτιά να ζεστάνει…

«Είσαι γελοία» γέλασε και με κλώτσησε. Σκούπισα το πρόσωπό μου από την υγρασία. Το Ποτάμι κάτω από τα πόδια μας παρέσερνε τα πάντα στην τρελή του πορεία. Κλαδιά, πετρούλες, μικρά ζουζούνια που πάσχιζαν να κρατηθούν στην επιφάνεια. Τίποτα δεν γλίτωνε. Μόνο εμείς, καθισμένες σε μια μεγάλη πέτρα, με τα γόνατα στο πηγούνι.

Ο ήλιος ανέβαινε.

«Μπορείς να βουτήξεις τα πόδια σου μέσα και να ξεχάσεις τα πάντα», μου είπε. Το βλέμμα καρφωμένο στο νερό.

Στο μυαλό μου χόρεψαν μουσικές, βιβλία, μπύρες, γέλια. Δάκρυα.

Πόσο εύκολα ξεχνάει κανείς;

«Άσεμας», είπα και της πέταξα ένα ξερό φύλλο. Ο ιπτάμενος χορός του φύλλου κόπηκε απότομα στον αέρα κι αυτό έπεσε, βαρύ σαν πέτρα, δίπλα στο πόδι μου. Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Της τράβηξα τα μαλλιά και με τσίμπησε στο χέρι. Ό,τι μας χώριζε, χώριζε μόνο άλλους.

Το Ποτάμι κυλούσε βαρύ. Μάζεψα τα πόδια πιο κοντά στο στήθος.

«Δεν θα ξεχάσω» είπα. Το βλέμμα καρφωμένο στο νερό.

Ο ήλιος ανέβηκε.

Μου έδωσε άλλη μια μπύρα. Και ο χρόνος πέρασε.

Advertisements

Δώδεκα

icelandΤα μάτια άνοιξαν βαριά. Χωρίς να θέλουν. Έκλεισαν κι έμειναν εκεί, στο σκοτάδι. Λίγο σκοτάδι για σήμερα.

Τα πόδια σήκωσαν το βάρος και το κράτησαν για λίγο ακίνητο.

Δώδεκα.

Βούτηξα μέσα στο νερό και οι ήχοι βουβάθηκαν, τα χρώματα έλιωσαν, μόνο ένας ήχος γάργαρος με τράβηξε, σαν ομφάλιος λώρος, μακριά, έσκισα το νερό και βγήκα σε μια παραλία ήσυχη, καυτή, και ήσουν εκεί, γελούσες, με κοίταξες, αλλά το νερό στέγνωσε, τώρα μόνο η βρύση τρέχει στο νιπτήρα. Την έκλεισα και κοίταξα στον καθρέφτη.

Δώδεκα.

Η κουζίνα μυρίζει αβοκάντο. Μισό αβοκάντο κάθε πρωί και μια ντουζίνα χάπια.

Ανεπιθύμητοι ήχοι γεμίζουν το σπίτι.

Σκαρφαλώνω στο παράθυρο και κρεμάω τα πόδια έξω. Δύο ζευγάρια πόδια κουνιούνται πάνω από το τίποτα. Λίγο από τον καφέ μου, τον ρίχνω σε εσένα. Οι σταγόνες αιωρούνται για μια στιγμή, διστακτικές, πριν χαθούν.

Απλώνω το χέρι κι αγκαλιάζω τον αέρα. Φιλώ στα χείλη το κενό.

Κάθε μέρα.

Δώδεκα.

Jagged pulp sliced in my veins, I write to remember

Δύο χιλιάδες δεκατέσσερα

ImageΑκόμη νιώθω το 2013 να με κοιτάζει, πίσω από τις γωνίες. Όταν στρίβω απότομα για να το πιάσω στα πράσα αυτό πάντα καταφέρνει να κρύβεται, και, το ορκίζομαι, ακούω παντού το πνιχτό κοροϊδευτικό του γελάκι να με ακολουθεί.

Όχι ότι μου φέρθηκε άσχημα. Απλά ήταν τόσο περίεργο και creepy, όσο αυτή η εικόνα.

Το 2014 διατηρεί προς το παρόν την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Η μουσική από το πρωτοχρονιάτικο πάρτι ακόμη αντηχεί στο μυαλό μου και, πού και πού, πέφτω πάνω σε μικρά αιωρούμενα φτεράκια που μου φέρνουν φτέρνισμα.

Ή κρύωσα.

Εν πάση περιπτώσει, ένας από τους λίγους ανθρώπους που ανέχονται την φυσική μου παρουσία (αυτή), ευθαρσώς και ανοιχτά εξεδήλωσε τον θαυμασμό της για το μπλογκ μου. Όχι με τόσα (ή αυτά τα) λόγια, αλλά μου αρκεί και το «σχεδόν». Στο πλαίσιο αυτού του θαυμασμού, μου έθεσε κάποια καθήκοντα: Να γράψω έντεκα πράγματα για εμένα, να απαντήσω σε έντεκα ερωτήσεις, να «βραβεύσω» έντεκα μπλογκ και να ενημερώσω αυτούς τους έντεκα.

Όχι, δεν θα συνεχίσω αυτή την ανίερη αλυσίδα βραβεύσεων, γιατί είμαι κακός άνθρωπος. Θα γράψω, όμως, 11 πράγματα για εμένα, κυρίως γιατί θεωρώ πως πολύ θα ωφεληθεί ο πλανήτης.

*Φωνή επίσημη* Καλώωωω, όμωωωως, όλους όσουυυυς το επιθυμούυυυυν, όπως πράξουυυυν ως έπραξα εγώωωω και όπως μας ενημερώσουυυυν για τους εαυτούυυυς τους, καθότι είναι όμορφοοοο και λίαν εποικοδομητικόοοο να γνωρίζουμεεεε ο ένας τον άλλοοοοοον.

Αυτά.

1. Είμαι πολύ κακός άνθρωπος.

2. Όπου γης πατρίς

3. Αγαπάω το μπαλέτο

4. Εκτός από το ότι το αγαπάω, το κάνω κιόλας. Δεν είμαι θαυμαστής εκ του μακρόθεν. Αν θέλω κάτι, απλά το κάνω.

5. Έχω δύο μαύρες γάτες. Ναι, μέσα στο σπίτι. Όχι, δεν είναι γρουσουζιά (φτου φτου φτου). Η μία βρωμάει.

6. Θεωρώ πως ποτέ δεν είσαι πολύ νέος για να σπουδάσεις. Φέτος το απέδειξα κιόλας.

7. Παθαίνω αμόκ αν πάθουν κάτι τα βιβλία. Έχω βιβλία από 30 χρόνια (εεε.. πριν γεννηθώ δηλαδή…) που σχεδόν μπορώ να τα πουλήσω σαν καινούργια. Αλλά δεν θα το κάνω. Γιατί είναι δικά μου. ΔΙΚΑ ΜΟΥ!!

8. Μαγειρεύω. Πολύ. Συνήθισέ το.

9. Ανά πάσα στιγμή ξέρω τα επόμενα δύο τατουάζ μου.

10. Αν είσαι φίλος μου, θα σου συγχωρήσω τα πάντα. Αν δεν είσαι φίλος μου, δεν θα σου συγχωρήσω απολύτως τίποτα. Το πού θα βρίσκεσαι κάθε φορά εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα.

11. Μπορώ να κρατήσω κρυφό ακόμη και το σημαντικότερο πράγμα. Αν δεν θέλω, δεν θα το μάθεις.

(Bonus: 12. Ακόμη και μετά από αυτά, συνεχίζεις να μην γνωρίζεις τίποτα για εμένα)

———————————————————————————————————————

Αν είσαι ακόμη εδώ, ακολουθούν απαντήσεις στις ερωτήσεις που μου τέθηκαν.

Ποια είναι η δουλειά των ονείρων σου;
Καλοπληρωμένος συγγραφέας

Σε ποια χώρα θα ήθελες να ζεις και γιατί;
Στην ύπαιθρο της Ιρλανδίας, ή της Ισλανδίας. Ήταν το όνειρο που κάναμε με την αγαπημένη Τίνα Χρόνη, όποτε μας έπιανε σχεδόν ξημέρωμα και ήμασταν ξαπλωμένες, η μία πάνω στην κοιλιά της άλλης, κρατώντας τις μπυρίτσες μας σε περίεργη ισορροπία σε εκείνο το ασπρόμαυρο ριχτάρι. Εκείνη ήθελε και Βαρκελώνη, αλλά εγώ επέμενα. Βέβαια, σήμερα έμενα και καρφωμένη στα Εξάρχεια, φτάνει να μην σκάλωναν ποτέ εκείνα τα βράδια στο δίχτυ του παρελθόντος…

Αγαπημένο φαγητό;
Ντάμιτ, γούμαν! Δεν υπάρχει αυτό! Σαν να με ρωτάς «αγαπημένο βιβλίο;». Δεν υπάρχει αυτό! Τι να πω; Γιουβαρλάκια; Λαζάνια; Σπανακόρυζο; Τα μελιτζανάκια της Ολυμπίας; Ντολμαδάκια; Δεν υπάρχει σου λέω.

Μισημένο φαγητό;
Αυτό υπάρχει: Συκώτι. Και ξύδι.

Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα μόνο βιβλίο για να διαβάζεις για την υπόλοιπη ζωή σου (εφιάλτης, ξέρω), ποιο θα ήταν και γιατί;
Εεεεε… Θα έραβα όλα μου τα βιβλία μαζί και θα είχα το πιο μεγάλο βιβλίο του κόσμου.
*Έλα μου;*
*Δηλαδή θα έκανα τρύπες στα βιβλία;; Ποια είμαι; Τι μου έκανε το 2014;;*

Αγαπημένος χαρακτήρας βιβλίου;
Aw, crap. Δεν έχω. Πώς γίνεται να έχω; Χμμμ… Νταξ, επειδή δεν μου αρέσει να μην απαντάω, θα πω ο Άρθουρ Ντεντ, γιατί δεν ήξερε τι του γινόταν από την αρχή μέχρι το τέλος. Μου μοιάζει. Ποτέ δεν ξέρω τι μου γίνεται. Όσο σκέφτομαι αυτή τη σειρά, μου έρχεται και ο Μάρβιν, γιατί ήταν τόσο καταθλιπτικός και υπέροχος, όσο κι εγώ. Αμέ.

Ένα ελάττωμά σου.
Δεν έχω χιούμορ

Ένα προτέρημα σου.
Έχω χιούμορ

Πες ότι μπορείς να αλλάξεις το όνομά σου. Ποιο θα διάλεγες;
Μπιλ Γκέιτς

Ποδήλατο ή πόδια;
Προτιμώ τα πόδια. Δεν θα μου έμπαιναν τα παντελόνια αν είχα ποδήλατα.

Μια ευχή για το 2014…
Εύχομαι στο τέλος του 2014 να είμαστε ακόμη όλοι μαζί, χαρούμενοι και υγιείς, και στις 31 Δεκεμβρίου του 2014, στις 23:59:59 να μην σκεφτεί κανένας μα κανένας «Πόσο θα ήθελα να ήσουν ακόμη εδώ…»

To podcast της Τίνας

1Καταδικάζουμε τα «έφυγε»/»έκλεισε τα μάτια για πάντα»/»χάσαμε» από όπου και αν προέρχονται. Και ύστερα, έρχεται η ώρα να γράψουμε για κάποιον δικό μας άνθρωπο, και αυτό το «πέθανε» μας κάθεται στο λαιμό και δεν μας βγαίνει, όσο και αν χτυπάμε τον κώλο μας κάτω.

Την κάναμε, όμως, την προσπάθεια, και το βγάλαμε το podcast. Για την Τίνα Χρόνη που @@#%&@## πέθανε πριν από ακριβώς δέκα χρόνια.

Επτά Νοεμβρίου του 2003, μια μέρα πριν από τη γιορτή της. Το πώς γίνεται αυτά τα δέκα χρόνια να πέρασαν σε μια μέρα και την ίδια στιγμή να φαίνονται αιώνας, εμείς δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε. Μπορούμε μόνο να υπενθυμίσουμε σε όσους τη γνώριζαν πόσο την αγαπούσαμε, και να προτρέψουμε όσους δεν τη γνώριζαν, να ακούσουν το podcast και, φυσικά, να δίνουν αίμα.

Το podcast ξεκινάει με μια έκπληξη…