Στην υγειά της ατσούμπαλης

Doh

Σήκωσα το φλιτζάνι και το έφερα στο στόμα μου. Η έκπληξή μου από τους ξηρούς καρπούς που χτύπησαν τα δόντια μου ήταν ταυτόχρονη με εκείνη που μου προκάλεσε το καυτό υγρό στο άλλο μου το χέρι, με το οποίο είχα προσπαθήσει να πιάσω τα φιστίκια. Περιτριγυρισμένη από αλατισμένα ξηροκάρπια, με τα δάχτυλα να στάζουν εσπρέσσο και το βαζάκι στο χέρι, θυμήθηκα τις προάλλες, που, με το δαχτυλίδι του δεξιού χεριού παγιδευμένο σε ένα φονικό κεφαλοκλείδωμα στην πλάτη της πλεκτής ζακέτας που φορούσα, έψαχνα χώρο σε ένα γεμάτο Feltrinelli να αφήσω τα βιβλία που κουβαλούσα, για να ξεσκαλώσω το χέρι μου και να καταφέρω επιτέλους να βγάλω το πορτοφόλι από την τσάντα.

Τα γεμάτα κατανόηση, αλλά κυρίως θυμηδία, βλέμματα των θαμώνων του καταστήματος μου έφερναν δάκρυα στα μάτια.

Δεν έχει περάσει καιρός από τη μέρα που, προσποιούμενη αγανάκτηση από κάτι που διάβασα στο τουίτερ, κατέβασα με μανία το (προστατευμένο από πολύ καλή θήκη) κινητό μου, στο μαρμάρινο τραπέζι της καφετέριας. Την πρόθεσή μου, δυστυχώς, δεν κατάλαβε εγκαίρως και ο δείκτης του δεξιού μου χεριού, ο οποίος δεν απομακρύνθηκε από το κάτω μέρος του τηλεφώνου. Αποτέλεσμα ήταν η θήκη του κινητού να αποδειχθεί αχρείαστη, μιας και αυτό που χτύπησε ήταν μόνο το δάχτυλό μου.

Ο οξύς πόνος μου θύμισε εκείνη τη μέρα που θα έβαζα για πρώτη φορά πουέντ, όταν από τη χαρά μου έτρεχα σε ολόκληρο το σπίτι, όπως κάνει ο Μπέμπης όταν τον πιάνει το υπέροχο τρελό του. Αποτέλεσμα της χαράς μου, να κλοτσήσω κατά λάθος την κουνιστή καρέκλα και να σπάσω δύο δάχτυλα. Ή τη φορά που, για άγνωστη αιτία, χάλασε η κλειδαριά της τουαλέτας, στην παραλία όπου μπανιαριζόμαστε τα καλοκαίρια. Μια φορά και μόνο, όλο το καλοκαίρι, και έτυχε σε εμένα. Μάταια φώναζα και βαρούσα με όλη μου τη δύναμη την πόρτα, ενώ με την ουρά του ψαριού του δαχτυλιδιού μου προσπαθούσα να παραβιάσω την κλειδαριά – χωρίς αποτέλεσμα. Έξω μπορούσα να ακούω τα γέλια και τις φωνές των άλλων λουομένων, ενώ εκείνη τη στιγμή η μουσική του μπιτσόμπαρου άλλαξε, από γκραντζ 90s σε τέκνορέιβνταμπαντουμπάδικα, σβήνοντας μια για πάντα τις ελπίδες μου κάποιος να με ακούσει. Δεν βοηθούσε και το ότι είχα επιλέξει τις τουαλέτες «που δεν πάει κανείς» για να είναι πιο καθαρές. Για να ολοκληρωθεί το κακό, έσβησαν και τα φώτα, και όσο και αν κουνούσα χέρια-πόδια, το φωτοκύτταρο δεν με έπιανε. Μισή ώρα μετά, ξαφνικά η κλειδαριά άνοιξε και πετάχτηκα έξω. Μόλις με είδε η παρέα μου, μου είπαν με ένα στόμα: «πού ήσουν ρε χαζή, έχασες τα δελφίνια!».

Η γελοιότητα της στιγμής μου έφερε δάκρυα στα μάτια.

Θυμήθηκα όταν έβαλα το όμορφο See by Chloe μου φόρεμα και έφαγα ένα χοτ ντογκ, μόνο που, όταν το δάγκωσα από επάνω, άνοιξε όλο από κάτω και ό,τι είχε μέσα, λουκάνικο, πατάτες, κέτσαπ, μουστάρδα, ντομάτα, κρεμμύδι, όλα έπεσαν επάνω μου, χαρίζοντάς του μια νέα, ανεξίτηλη «σαλιάρα». Ή τη φορά που σκαρφάλωσα στην καρέκλα για να ανεβάσω στο πατάρι μια κούτα βιβλία και, μόλις την ανέβασα πάνω από το κεφάλι μου, είδα το κάτω μέρος της να ανοίγει στα δύο και μετά έχασα το φως μου από τα βιβλία που με πλάκωσαν. Ή εκείνη τη μέρα που, από τη βιασύνη μου, έκλεισα το κεφάλι μου στο ντουλάπι. Ή όταν, καθισμένη σε παρέα, περιτριγυρισμένη από 30 άτομα, άφησα το ποτήρι μου στο τραπέζι και, γνωρίζοντας τι θα συμβεί, παρακολούθησα τη μέλισσα να χορεύει στον αέρα γύρω από το τραπέζι μας, πάνω από το τραπέζι μας, κάτω από το τραπέζι μας, και ενώ όλοι προσπαθούσαν να τη διώξουν, εγώ, παραδομένη στο αναπόφευκτο κάποιου είδους μοίρας, μετρούσα αντίστροφα μέχρι το ιπτάμενο ζουζούνι να κάνει τη βουτιά του στο κρασί μου.

Όσο οι άλλοι προσπαθούσαν να μην γελάσουν, μου έρχονταν δάκρυα στα μάτια.

Από τα γέλια.

Γιατί αν δεν γελάς με τον εαυτό σου, με ποιον μπορείς, πραγματικά να γελάσεις;

Advertisements

Και το Όσκαρ πάει στην πατερίτσα

479_oscar_original

Ίσως το έχω πει ξανά στο παρελθόν, αλλά, σε αντίθεση με άλλους, εμένα μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Θα το ξαναπώ, λοιπόν, χωρίς φόβο και πάθος: Η βραδιά των Όσκαρ είναι η δεύτερη πιο αγαπημένη μου βραδιά του χρόνου. Παλιότερα ήταν επειδή ήμουν σινεφίλ, και ήθελα να δω τι θα βραβεύσει η καταραμένη Ακαδημία, για να το χαρακτηρίσω ως εμπορικό, και να μην πάω να το δω ποτέ (κάπως έτσι δεν είδα ποτέ τον Τιτανικό, και ως εκ τούτου δεν μίσησα ποτέ και τον Λεονάρντο ντι Κάπριο, είδες τι κερδίζει καμιά φορά κανείς από εκεί που δεν το περιμένει;). Τώρα είναι απλά γιατί είμαι μια βρωμερή κουτσομπόλα, και μου αρέσει να βλέπω τις σταρ, τη μία μετά από την άλλη, να εμφανίζονται χάλια στο κόκκινο χαλί. Κρατάω και σημειώσεις, για το ποια ήταν πιο χάλια –  και ποια καλύτερη, για να τη μισήσω μέχρι αηδίας και να της στέλνω παχυντικά vibes όλη τη χρονιά.

Φέτος, απογοητεύτηκα. Κυρίως γιατί ήρθαν όλες προσεκτικές και προετοιμασμένες, με αποτέλεσμα τα κουτσομπολιά να είναι λίγα. Τόσο λίγα, που αναγκάστηκα να ανοίξω τουίτερ, μπας και βλέπω λάθος απονομή. Αλλά όχι… Ήταν η σωστή. Από τα νεύρα μου, έπεσα στις σοκολάτες. Όχι, Χόλιγουντ, δεν θα ξεροσταλιάζω εγώ μαύρα μεσάνυχτα, για να μου έρχεστε όλες άψογες!

Ευτυχώς έπεσε στην οθόνη μου η Έλεν Χαντ, και στάνιαρα λιγάκι, για να μπορέσω να δω και τα υπόλοιπα με καθαρό βλέμμα.

HelenHuntHM

Αγαπημένη η Έλεν Χαντ, δεν λέω. Και η τόλμη της, να επιλέξει ένα φόρεμα H&M, τη στιγμή που γύρω της τα χιλιάδες δολάρια έκαναν πάρτι για το παραμικρό τσίτι, την ανέβασε επίπεδο στη συνείδησή μου. Γι’ αυτό, με πόνο ψυχής θα το πω: βρε κορίτσι, τη Stirella! Όμορφο χρώμα, συμμαζεμένη γραμμή, σου πήγαινε κιόλας, πολύ ωραίο αυτό στον λαιμό… Δεν σιδερώνετε στο σπίτι σου; Is it a California thing? Κυκλοφορεί, δηλαδή, το ασιδέρωτο; Κάποιος ας με ενημερώσει, γιατί πολύ θα με βολέψει να το πετάξω το διαολεμένο το σίδερο και να ξεχάσω την ύπαρξή του. Έτοιμη είμαι, ένα τσακ θέλω!

AnneHathawayPrada

Το faux-pas της Έλεν, πάντως, δεν βρήκε πολλούς μιμητές. Αν με ρωτήσει κανείς, νικήτρια της βραδιάς ήταν με διαφορά η Αν Χάθαγουεϊ. Το ανοιχτό ροζ Prada φόρεμά της έκανε το σαγόνι μου να πέσει για μερικά λεπτά, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου (φέτος από live streaming τα Όσκαρ) και τέλος να σηκωθώ και να βροντοφωνάξω με στόμφο «Μπράβο!» χειροκροτώντας αργά και με νόημα. Το ύφος, το κόσμημα, η πλάτη, η φράντζα, το attitude, δεν έχω να πω τίποτα πέρα από «Μπράβο… Μπράβο… Μπράβο…» σαν να ψέλνω βουδιστικό μάντρα. Άκουσα και διάβασα διάφορα, για την επιλογή του χτενίσματος, για το ότι… ε… εκεί μπροστά… ξέρεις… κάτι βγάζει μάτι… Μα ο φόρος τιμής σε περασμένες δεκαετίες είναι τόσο εμφανής που… ε… βγάζει μάτι. Η ραφή στο στήθος, «στο μέρος της καρδιάς» (και από την άλλη πλευρά), αλλά και η old Hollywood φράντζα σε ταξίδευαν τόσο σε άλλες εποχές, που χρειαζόταν να γυρίσει και να βρεθείς φάτσα με φάτσα με τη σέξι πλάτη της για να επιστρέψεις στην πραγματικότητα. Γενικά, Αν φορ δε γουίν!

oscars-jennifer-lawrence

Μεγάλο ερωτηματικό ήταν το – τεράστιο – φόρεμα της Τζένιφερ Λόρενς. Μάλλον και για εκείνη ήταν ένα μεγάλο ερωτηματικό, σε φάση «το σηκώνω; Δεν το σηκώνω; Πώς το σηκώνω; Πώς πατάω; Ήταν πάντα τόσο βαρύ;» και μέχρι να τα σκεφτεί όλα αυτά, πάρτην κάτω λίγο πριν σηκώσει το τιμημένο. Και να η ντροπή, και να το χειροκρότημα, μην μασάς Τζένιφερ, αυτά είναι που μένουν στην ιστορία. Λίγοι θυμούνται ποιος ήταν ο σχεδιαστής που φορούσε η Ναόμι όταν έφαγε την ιστορική – πια – σαβούρντα στην πασαρέλα. Εμένα, πάντως, η απορία μου είναι άλλη: καταπληκτικό το φόρεμα, δεν λέω (και Dior Couture, που γενικά αγαπάμε), αλλά στα 22 μήπως είσαι μικρή για να τα φοράς αυτά; Βέβαια, αν ζούσε η γιαγιά μου θα έλεγε «μικρή;; Στη Λεπτοκαρυά θα είχε παιδιά και εγγόνια» με μια μεγάλη δόση υπερβολής, βέβαια (?), αλλά μια απορία είναι, την καταθέτω εκεί, για να έχουμε να συζητάμε.

Jessica Chastain (Washington Post)

Μεγάλο σουξέ είχε η Jessica Chastain. Πολλοί χειροκρότησαν όρθιοι στα σαλόνια τους όταν φάνηκε στην οθόνη, με ένα στενό Armani Prive χρώματος… ε… χρυσού; Του μπρούντζου; Αυτοί που είδαν το φόρεμα, λένε πως ήταν υπέροχο. Εγώ ακόμη περιμένω να το δω, μιας και, μπορεί να φταίει ο υπολογιστής μου, αλλά στην δική μου οθόνη δεν πολυφαίνεται. Σαν να μην φοράει τίποτα, ένα πράγμα. Θα περιμένω, όμως, καρτερικά, δεν μπορεί, μια μέρα θα εμφανιστεί.

amy_adams

Όρθιοι χειροκρότησαν επίσης πολλοί την Amy Adams, για το Oscar de la Renta φόρεμά της. Προσωπικά εγώ ακούω Oscar de la Renta και πετιέμαι αυτόματα από την καρέκλα μου για να χειροκροτήσω ή να υποκλιθώ. Συνήθως δεν χρειάζομαι περαιτέρω λεπτομέρειες, μου είναι περιττές. Εξάλλου, εννιά στις δέκα δίκιο θα έχω να χειροκροτήσω, λίγες φορές έχω δει κάτι που να μην με κάνει να συγκινηθώ – τουλάχιστον. Κι αυτή τη φορά, πράγματι, το χειροκρότημα δεν πήγε χαμένο… Απλά εκεί στη μέση του χειροκροτήματος κοντοστάθηκα, το βλέμμα μου χάθηκε για λίγο στα φρουφρού του φορέματος και σαν να ένιωσα ένα μικρό ντεζαβού.

Carrie Versace

Η Κάρι Μπράντσω με Versace

penelope-cruz-oscars-2007- atelier versace

Και η Πενέλοπε Κρουθ με Versace, το 2007

Για λίγο μόνο.

Charlize Theron

Υποκλίθηκα λίγο στο μεγαλείο της Σαρλίζ Θέρον, η οποία δεν πάει να ξυρίσει το κεφάλι, να το βάλει σε έναν κουβά λάδι, να το στριφογυρίσει σε μια σακούλα βρώμη και να κυλιστεί σε μια λακκούβα με λάσπη; Με τέτοιο πρόσωπο, ποιος θα το κοιτάξει; Βέβαια ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων εκείνων που τα κοντά μαλλιά τους γοητεύουν ανεπανόρθωτα, οπότε όσον αφορά εμένα, το καινούργιο κούρεμα την κολακεύει πολύ. Ε, ήταν και το φόρεμα (Dior Haute Couture), ήρθε και την απογείωσε. Είναι κάποιοι άνθρωποι που, καμιά φορά, λες «ας έρθει ντυμένη με ένα τσουβάλι, έτσι για να έχω να λέω απλά», και όταν δεν το κάνουν… ε… κρίμα για εμάς τους υπόλοιπους, που πρέπει να ζήσουμε με τη μετριότητά μας! Αλλά τι να κάνεις… Τα πάντα εν σοφία εποίησας, μη χέσω.

naomi_watts

Μετά συνέχισα να χειροκροτάω όρθια τη Ναόμι Γουότς, έτσι, γιατί φόρεσε αυτό το Armani Prive. Και έλαμψε – κυριολεκτικά – αφού ήταν εκείνη που φόρεσε καλύτερα από όλες το αστραφτερό-ασημένιο-φουτουριστικό. Ναι, καλύτερα ΚΑΙ από τη Χάλι Μπέρι (που φόρεσε Versace)…

Halle Berry

αλλά και από την δικιά μου προσωπική αγαπημένη…

…τον λόγο για τον οποίο έχω μάθει ένα καινούργιο βουντού…

…εκείνη που πέρσι ντύθηκε αγαλματίδιο, και φέτος πέρασε σε άλλα ευγενή μέταλλα…

george-clooney-and-stacy-keibler_0

…την Stacy Keibler, που έβαλε ένα Naeem Khan και νόμιζε πως η λάμψη θα μας τυφλώσει και δεν θα προσέξουμε ότι ακόμη είναι με τον Τζορτζ (μου). Σας το ορκίζομαι, έψαξα και ξαναέψαξα, μία φωτογραφία μόνη της από χθες το βράδυ δεν βρήκα. Χειρουργικά την αφαίρεσε το βράδυ από το χέρι του ο Τζορτζ (μου). «Ξεκόλλα παιδάκι μου, γυρίσαμε σπίτι, δεν χρειάζεται να με κρατάς άλλο», θα έλεγε ο Τζορτζ (μου), τίποτα αυτή. «Μην μας κυνήγησε κανένας παπαράτσι Τζορτζ (της)» θα του απαντούσε εκείνη, και να σου την κολλημένη στο χέρι, να μην φεύγει με τίποτα. Μέχρι καινούργια βουντού έμαθα, κρέμασα κάτι πόδια κόκκορα στην οθόνη, μπας και σκιστεί κανένα φόρεμα και γελάσει το χειλάκι μας, ξεστραβωθεί και ο Τζορτζ (μου) και καταλάβει με ποια πρέπει να είναι, αλλά τζίφος. Αυτή ακόμη εκεί, μια χρυσή μια ασημένια αλλά αμετακίνητη στο μπράτσο. Είσαι που είσαι δίπλα του, κυρά μου, πες του να πάει σε κανέναν μπαρμπέρη, τον γερνάει το μαλλί και το μούσι τον Τζορτζ (μου).

*Εδώ ρουφάμε μύτη, σκουπίζουμε δάκρυ και συνεχίζουμε κανονικά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα*

JaneFonda-jpg_001039

Σε αυτό το σημείο ήταν που προσπαθούσα να βρω έναν λόγο για να πιστέψω ξανά στην ανθρωπότητα (για άγνωστη αιτία), όταν βρέθηκα μπροστά στην Τζέιν Φόντα, και το κατακίτρινο Atelier Versace φόρεμά της. Ορκίστηκα στον εαυτό μου πως από αύριο (δηλαδή σήμερα;; …εντάξει, από αύριο, δηλαδή αύριο) θα ξαναπιάσω τα βαράκια και θα αρχίσω το τρέξιμο. Αν είναι στα 75 μου να είμαι έτσι, όχι μόνο αεροβική και τρέξιμο, μέχρι και δίαιτα κάνω! (Μέχρι εκεί, όμως, ας μην είμαστε και πλεονέκτες!)

jennifer-aniston-justin-theroux-2013-oscars

Η στιγμή που ξέσπασα σε κλάματα ήταν όταν πάτησε το πόδι της στο κόκκινο χαλί η Τζένιφερ Άνιστον. Αγαπημένη Τζένιφερ, μπορείς και καλύτερα. Έλα, μην το αρνείσαι, μπορείς και καλύτερα. Το φόρεμα είναι όμορφο, είναι και Valentino, πες μου τι κάνεις λάθος, ας το συζητήσουμε λιγάκι. Είναι πολύ ογκώδες; Είναι πολύ μικρό; Καμπουριάζεις; Φταίει το μαλλί; Δεν μπορώ να το εντοπίσω! Το μόνο που βλέπω είναι ένα μεγάλο Χ, ενώ ένας τραχύς ήχος, ένα ΓΚΚΚΚΚ, ΓΚΚΚΚΚ, παίζει μέσα στο κεφάλι μου κάθε φορά που σε κοιτάω. Θα τρελαθώ, σου λέω, θα τρελαθώ.

kristen-stewart-3-600x450

Το μόνο που με σώζει λίγο είναι το ναυάγιο που λέγεται Κρίστεν Στιούαρτ, την οποία μια μέρα θα συναντήσω και θα ευχαριστήσω για τις ατελείωτες ώρες διασκέδασης που μου έχει προσφέρει, στην προσπάθειά της να προσεγγίσει τη μόδα. Μην ήταν η πατερίτσα; (για την οποία δεν ευθύνομαι, έχω άλλοθι). Μην ήταν το φόρεμα «είμαι δαντέλα, είμαι τούλι, είμαι κάτασπρο καρούλι»; Μην ήταν το μαλλί «έχω να δω χτένα από την εποχή που η Ελλάδα είχε συλλογικές συμβάσεις»; Όποια κι αν ήταν η αιτία, μου έφτιαξε το βράδυ. Κι ας μην έχω ακόμη τον Τζορτζ. Πλησιάζει ο καιρός που θα σηκώσω κι εγώ το αγαλματίδιο με το δεξί μου χέρι, θα φωνάξω «Θενκ γιου Ακάντεμι!!» σε άπταιστα γκρίκλις, θα σηκώσω το Vivienne Westwood φόρεμά μου και με τουρ πικέ θα κατέβω από τη σκηνή του Dolby Theater, έτσι, για να κάνω ντόρο.

Αμ πώς!

 

[Edit]

helen_bonham__600x450

Η Helena Bonham Carter για κάποιον λόγο βρίσκει κάθε χρόνο θέση στη λίστα των χειρότερα ντυμένων στο κόκκινο χαλί. Ο λόγος είναι απλός: ο εγκέφαλος των fashion editors δεν έχει την ικανότητα να αγκαλιάσει τον ιδιοφυή τρόπο με τον οποίο η καταπληκτική αυτή γυναίκα αντιλαμβάνεται τη μόδα. Βλέπει τους κανόνες, τους παίρνει στο χέρι, τους τσαλακώνει, τους κάνει μια μικροσκοπική μπάλα, τους ζουλάει καλά, και μετά τους ξανατεντώνει μέσα στα χέρια της, τους χαϊδεύει λίγο, τους γυρίζει ανάποδα, παίρνει μια κηρομπογιά, ζωγραφίζει επάνω τους κάτι που λατρεύει και κάπως έτσι ντύνεται για κάθε εκδήλωση.
Γι’ αυτό τη λατρεύω. Στα φετινά Όσκαρ εμφανίστηκε με ένα φόρεμα Vivienne Westwood και χτένισμα Γαλλίδα-ηθοποιός-πριν-από-τη-γαλλική-επανάσταση. Και ήταν υπέροχη.

Έι, Κρίστεν, αυτό προσπαθείς να κάνεις, κούκλα μου. Μόνο που χρειάζεται να είσαι awesome για να το πετύχεις! Awesome, like Helena.

Let’s make it happen – για την Τζώρτζια

georgia H Τζώρτζια είναι από τα πιο δυνατά άτομα που ξέρω. Και, πίστεψέ με, έχω γνωρίσει πολύ δυνατούς ανθρώπους. Σαν την Τζώρτζια λίγοι.

Πριν από μερικά – όχι πολλά – χρόνια, το μεγαλύτερό της πρόβλημα μπορούσες να το εντοπίσεις μέσα σε μια λίστα πάνω – κάτω κοινή σε όλους μας: κάτι η δουλειά, λίγο ο γκόμενος, ίσως ένας καβγάς με κάποιον συνάδελφο, με μια φίλη, λίγο κουτσομπολιό από εδώ, ίσως να μην έκανε τον σωστό καιρό για να βγει έξω το Σάββατο το βράδυ… «Έβαλα ένα κιλό», «μου μίλησε άσχημα»… First world problems, που έλεγαν και οι αρχαίοι.

Από το 2007 όλα αυτά άλλαξαν.

Η Τζώρτζια έχασε την υγεία της. Χτυπήθηκε (επίτηδες η λέξη δεν μπαίνει σε εισαγωγικά, γιατί περιγράφει ακριβώς την κατάσταση) από τη νόσο Λάιμ. Χρόνια Νόσος Λάιμ Τελικού Σταδίου σε συνδυασμό με Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση (ελπίζω ότι τα λέω σωστά) ήταν η διάγνωση, η οποία, μάλιστα, ήρθε μετά από περίπου 2 χρόνια εξετάσεων και συνεχούς επιδείνωσης της κατάστασής της.

Σήμερα η Τζώρτζια παλεύει να γίνει και πάλι καλά. Μετά από δύο ταξίδια στην Ινδία, στην κλινική Nu Tech στο Νέο Δελχί, ήδη έχει φανεί κάποια πρόοδος. Χρειάζεται, όμως, συνέχεια. Δεν έχει τη δυνατότητα να εργαστεί (προφανώς), και τα ιατρικά έξοδα είναι τεράστια, με αποτέλεσμα ο τραπεζικός λογαριασμός των γονιών της να έχει στερέψει.

«Προβλήματα που λύνονται με λεφτά δεν είναι προβλήματα» έλεγε η γιαγιά μου, για να υπογραμμίσει το ότι τα λεφτά είναι ασήμαντα μπροστά σε εκείνα που πραγματικά μπορούν να γονατίσουν έναν άνθρωπο. Είναι, όμως, δυστυχώς απαραίτητο να υπάρχουν, κάποιες φορές, γιατί αυτά δίνουν το σάλπισμα για τον πραγματικό πόλεμο. Το πρόβλημα της Τζώρτζιας δεν θα το λύσουν τα λεφτά. Εκείνη, εξάλλου, πολεμάει κάθε μέρα ανελλιπώς και ασταμάτητα για να αποκτήσει και πάλι την υγεία της. Για να μπορέσει, όμως, να συνεχίσει, δυστυχώς τα λεφτά είναι εκείνο που χρειάζεται.

Εδώ μπαίνουμε όλοι. Μέσα στις επόμενες επτά μέρες η Τζώρτζια πρέπει να μαζέψει άλλες 15.000 δολάρια. Το ξέρω ότι κάθε μέρα σου ζητούν και κάτι άλλο (και σε εμένα, επίσης… ) και οι εποχές είναι άσχημες. Γι’ αυτό θυμήσου πως κανείς δεν σου λέει να το κάνεις. Η Τζώρτζια ζητάει τη βοήθειά σου, δεν την απαιτεί. Την χρειάζεται πολύ, αλλά δεν την απαιτεί.

Όλα βοηθάνε. Κι αν πραγματικά δεν έχεις να δώσεις, κοινοποίησε την προσπάθειά της, μοιράσου την ανάγκη της, κάνε το μήνυμά της να φτάσει σε όλους. Σε τέτοιες στιγμές χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Και όταν γίνει καλά, πάρτι όλοι μαζί στην παραλία. Χιλιάδες μοχίτο και χορός για εβδομάδες! Και αυτό είναι υπόσχεση.

 

Η εκστρατεία είναι εδώ

Το μπλογκ εδώ

pepe

Και αυτός είναι ο Πέπε

Atoms for Peace – Amok

Αντικειμενικά, το άλμπουμ είναι πραγματικά καλό. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, εξάλλου, αφού οι Atoms For Peace είναι ένα supergroup – παρόλο που ο Thom Yorke πιθανότατα θα στραβομουτσούνιαζε στο άκουσμα της λέξης. Οι Atoms For Peace αποτελούνται από τον τραγουδιστή των Radiohead, Thom Yorke, τον μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, Flea, τον παραγωγό (και έκτο μέλος των Radiohead) Nigel Godrich, τον ντράμερ των REM (και του Beck, νομίζω), Joey Waronker, και τον Mauro Refosco. Οι πέντε (κάτι έχει ο Thom με αυτό το νούμερο, έτσι;;) βρέθηκαν μαζί αρχικά για να παίξουν live τον δίσκο του Thom Yorke, Eraser, αλλά φαίνεται ότι τους άρεσε, γιατί τώρα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ ως συγκρότημα.

Το Amok κυκλοφορεί στις 25 Φεβρουαρίου επισήμως, αλλά μπορείτε να το ακούσετε στο πλέιερ, λίγο πιο κάτω. Αν θέλετε, υπάρχει και το http://amok.atomsforpeace.info/ στο οποίο παίζει μαζί με τον πλέιερ που επέλεξαν εκείνοι. Όπου και αν το ακούσεστε, αξίζει. Εγώ, πάντως, για να καταλάβετε, κατέβαλα τέτοια προσπάθεια για να το βάλω στο κινητό μου, που χάλασα τα ρίνγκτοουνς. Δεν ανυπομονώ για τη στιγμή που θα χτυπήσει το κινητό μου και πριν από το pronto μου ακουστεί το εργοστασιακό «ντριιιν ντριιιιν»…

Φρίκη

Αλλά άξιζε

 

[edit] Ή κάποιο πρόβλημα έχω εγώ και δεν βλέπω τον player ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΒΑΛΑ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ή κάποιο πρόβλημα έχουν αυτοί και δεν φαίνεται ο πλέιέρ τους. Σε κάθε περίπτωση, μπορείτε να πάτε στο  λινκ και να το ακούσετε από εκεί! Όπως σας βολέψει!

Πενήντα χρόνια μετά

Plath1

 Ερωτικό τραγούδι του τρελού κοριτσιού

Κλείνω τα μάτια μου και όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός
Σηκώνω τα βλέφαρά μου και όλα γεννιούνται και πάλι.
(Νομίζω ότι σε έπλασα μες στο μυαλό μου)

Τα άστρα φεύγουν στροβιλιζόμενα σε ένα βαλς σε μπλε και κόκκινο,
Kαι αυθαίρετη μαυρίλα έρχεται καλπάζοντας:
κλείνω τα μάτια μου και όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός.

Ονειρεύτηκα ότι με μάγια με παρέσυρες στο κρεβάτι
Kαι μου τραγούδησες μέχρι που σεληνιάστηκα, με φίλησες μέχρι που σχεδόν τρελάθηκα
(Νομίζω ότι σε έπλασα μες στο μυαλό μου)

Ο Θεός κατακρημνίζεται από τον ουρανό, οι φωτιές της κόλασης ξεθωριάζουν:
Έξοδος των σεραφείμ και των ανδρών του Σατανά:
Κλείνω τα μάτια μου και όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός.

Ήθελα να επιστρέψεις όπως είχες πει,
Αλλά μεγαλώνω και ξεχνάω το όνομά σου.
(Νομίζω ότι σε έπλασα μες στο μυαλό μου)

Έπρεπε να έχω αγαπήσει ένα κεραυνοπούλι*.
Τουλάχιστον όταν έρχεται η άνοιξη αυτά βρυχώνται πάλι.
Κλείνω τα μάτια μου και όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός.
(Νομίζω ότι σε έπλασα μες το μυαλό μου)

 

…Πενήντα χρόνια μετά, η απουσία της μυρίζει ακόμη γκάζι και δυστυχία…

 

** Η μετάφραση είναι από εδώ **

 

Go Team Malala!

MalalaΔιαβάζω εδώ για τη Μαλάλα, την ίδια Μαλάλα, για την οποία είχα γράψει κι εγώ παλιότερα. Είναι το «κοριτσάκι» εκείνο που είχε πέσει θύμα απόπειρας δολοφονίας από τους Ταλιμπάν, επειδή υποστήριζε το δικαίωμα όλων των παιδιών στη μάθηση.

Από μικρή.

Είναι καλύτερα η Μαλάλα και βγήκε από το νοσοκομείο. Μπορεί η αριστερή της πλευρά να είναι λίγο πρησμένη από τις εγχειρίσεις (ολόκληρη σφαίρα πέρασε από μέσα), αλλά ζει, και συνεχίζει το έργο της, μέσω του ιδρύματος Ταμείο της Μαλάλα, με στόχο κάθε παιδί να έχει πρόσβαση στη γνώση. Φήμες, μάλιστα, θέλουν τη Μαλάλα να είναι υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης για το 2013 – το οποίο καλά θα κάνει να καθαρίσει λίγο το όνομά του, μετά από κάτι (τουλάχιστον) άστοχες απονομές, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Ομπάμα…

Υποψήφια, λοιπόν, για το Νόμπελ Ειρήνης.

Στα 15.

Τελευταία έχω απογοητευτεί λίγο από το ανθρώπινο γένος. Φαίνεται σαν να έχουμε ξεμείνει σε αυτόν τον πλανήτη μόνο για να σερνόμαστε στη γη, να την καταστρέφουμε και να πολεμάμε και να μισούμε ο ένας τον άλλον, λες και μας ανήκει το χώμα ή κάθε ανάσα αέρα που ρουφάει ο διπλανός είναι μια ανάσα αέρα που στερεί από εμάς.

Κάθε λίγο και λιγάκι, όμως, γίνεται κάτι και θυμάμαι πως η αλλαγή ξεκινάει από τον κάθε έναν από εμάς. Φτάνει να θυμηθούμε πως δεν ξεφυτρώσαμε σε αυτόν τον πλανήτη μόνο με δικαιώματα αλλά και με υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις εξίσου ισχυρές με τα δικαιώματά μας, τα οποία – για την ακρίβεια – είναι δικαιώματα επειδή κάποιοι άλλοι, πριν από εμάς, είχαν έντονη την αίσθηση της ευθύνης τους. Και των υποχρεώσεών τους.

Και φτάνει να θυμηθούμε πως το οφείλουμε στα παιδιά μας – ή στα ανίψια μας, κάποιοι από εμάς – να αφήσουμε αυτόν τον πλανήτη καλύτερο από ό,τι τον παραλάβαμε.

Τουλάχιστον να το παλέψουμε.